- CITY GUIDE
- PODCAST
-
17°
Άννα Λάσκαρη-Rattling frames: Βίντεο από την Αθήνα της καραντίνας
Μπαίνει η ψυχολογία της καραντίνας στον χάρτη; Η γνωστή καλλιτέχνις αποτυπώνει μια συναισθηματική ανθρωπογεωγραφία της Αθήνας συγκεντρώνοντας σε μια ιστοσελίδα βίντεο της άδειας πόλης
Στην πλατφόρμα Rattling Frames η Άννα Λάσκαρη συγκεντρώνει βίντεο για την Αθήνα από την περίοδο του εγκλεισμού
Άδειοι δρόμοι που ζωντανεύουν μόνο χάρη στον βόμβο από σποραδικά περάσματα αυτοκινήτων· γυμναστικές στην ταράτσα μιας πολυκατοικίας στην καρδιά της τσιμεντούπολης· το ηλιοβασίλεμα πάνω από τον Φλοίσβο, όπως το ατενίζει ένα περιστέρι από το στηθαίο μιας βεράντας· έρημα από διαβάτες πεζοδρόμια και γειτονιές· ανοιξιάτικα κελαηδίσματα μες στην πυκνή δόμηση του Κεραμεικού· μοναχικοί περίπατοι στην τελευταία ακμή του ήλιου. Είναι σφηνάκια βιντεοσκοπημένης ζωής (και της έλλειψής της) κατά τη διάρκεια της καραντίνας από έναν διαφορετικό χάρτη της Αθήνας, υπό τον τίτλο Rattling Frames (rattlingframes.net), που δημιούργησε στο διαδίκτυο η καλλιτέχνις Άννα Λάσκαρη.
Προϊόν ανοικτής πρόσκλησης που απεύθυνε η δημιουργός με ζητούμενο την καταγραφή με εικόνα και ήχο του δημόσιου χώρου κατά τους πρώτους μήνες του εγκλεισμού λόγω της πανδημίας του Covid-19, η πλατφόρμα συγκεντρώνει 150 αρχεία με τα οποία κάτοικοι από διαφορετικές γωνιές της πόλης, από το Φάληρο ως το Μαρούσι κι από τον Κορυδαλλό ως τη Γλυφάδα, μοιράστηκαν στιγμές μιας διαφορετικής καθημερινότητας. Τότε που το αναπάντεχο κενό στο δημόσιο χώρο έδωσε άλλη σημασία στον δρόμο, τότε που το θρόισμα των φύλλων και το τραγούδι του ανέμου κέρδισαν στο αστικό σάουντρακ τους μηχανικούς βόμβους και τα μπαλκόνια έγιναν ξανά τόποι (έστω αποστασιοποιημένης) συνάντησης με τους διπλανούς και τους απέναντι.
«Το Rattling Frames συνθέτει ένα συμμετοχικό, συναισθηματικό αρχείο βίντεο της πόλης, όπως αυτή καταγράφεται από τους Αθηναίους κατά τη διάρκεια του περιορισμού μετακινήσεων λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού και έχει ως στόχο του να αποτυπώσει τις μεταβολές των χωρικών σχέσεων στις έρημες πόλεις», σημειώνει η ίδια η Λάσκαρη και διερωτάται: «Τι σημαίνει πλέον το “έξω” και το “μαζί” όταν ταυτίζονται με τον κίνδυνο, το μιαρό, το εχθρικό;».
Σ’ αυτόν το διαδραστικό χάρτη-πλατφόρμα είναι οι ψυχικές διαθέσεις που δίνουν το στίγμα στην ταξινόμηση. Τα αρχεία ομαδοποιούνται με βάση 15 κατηγορίες συναισθημάτων σύμφωνα με τα βιώματα των συμμετεχόντων, από την αρχική αμηχανία και τη σύγχυση, στην αποξένωση και την ασφυξία μέχρι και τη χαρά μιας πολυπόθητης μετά από καιρό εξόδου. Όσοι μπείτε στο «παιχνίδι» μπορείτε να παρακολουθήσετε το υλικό επιλέγοντας διαφορετική κατηγορία συναισθημάτων και να ακολουθήσετε έναν λαβύρινθο από έγχρωμες ευθείες γραμμές που δημιουργούν ακανόνιστους γεωμετρικούς σχηματισμούς.
Όπως σημειώνει στο προλογικό κείμενο της πλατφόρμας ο επιμελητής εκθέσεων Θεόφιλος Τραμπούλης: «Το αρχείο του Rattling Frames καταγράφει αυτήν την περίοδο της ελεγχόμενης κίνησης, της απόκοσμης αστικής ησυχίας, της αναστολής της κοινής, μοιρασμένης, εμπειρίας, της μετατόπισής της στις ψηφιακές πλατφόρμες. Μέσα από τις εικόνες του επανέρχεται η δυσοίωνη αίσθηση της δημόσιας σφαίρας που νιώθαμε εκείνες τις ημέρες: η δημόσια σφαίρα δεν ήταν πια ο δημόσιος χώρος που είναι γεμάτος ιδέες, συγκρούσεις, θορύβους, πάθη, σώματα σε εγγύτητα, αλλά μια πραγματική σφαίρα λευκού φωτός και σιωπής με αόρατα και αδιαπέραστα τοιχώματα που δεν επιτρέπουν τη μετακίνηση εκτός της περιμέτρου της, ένα κελί με ανοιχτές θύρες που είναι αδύνατον να παραβιαστούν».
Υπόμνηση μιας αναπάντεχης συνθήκης; Ξόρκι σε μια πραγματικότητα που ευελπιστούμε να μην ξαναζήσουμε; Σήμερα που οι ρυθμοί μας έχουν επανέλθει σε μια συνθήκη σχετικής ακόμη κανονικότητας, αυτή η ιδιότυπη απόπειρα καταγραφής της συναισθηματικής ανθρωπογεωγραφίας της πόλης, έρχεται για να μας φέρει αντιμέτωπους με το κοντινό παρελθόν ώστε να επαναπροσεγγίσουμε βιώματα, να συνδιαλλαγούμε με τις εμπειρίες άλλων ανθρώπων και να προχωρήσουμε σε μια αποτίμηση αυτής της ιδιότυπης περιόδου.
ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Τα σπουδαία έργα μίας σπάνιας καλλιτεχνικής προσωπικότητας
Οι ημερομηνίες, οι χώροι και οι σταθμοί της μεγάλης εικαστικής γιορτής στην «πόλη που αλλάζει»
Η Γκαλερί Ζουμπουλάκη εγκαινιάζει την έκθεση «The end- Μια σπουδή στο άπειρο», σε επιμέλεια του Χριστόφορου Μαρίνου
Μια έκθεση ζωγραφικής με τον άνθρωπο στον πυρήνα της, στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων
Η κόρη του μεγάλου καλλιτέχνη αποκαλύπτει το πιο επίμονο σύμβολο στο έργο του πατέρα της
Δέκα ξένες ζωγράφοι που ζουν και δημιουργούν στο νησί συναντιούνται στη Lumiere Gallery σε μια έκθεση αφιερωμένη στη δύναμη του χρώματος και της ταυτότητας.
Ο επιμελητής μιλά για τον εικαστικό και την έκθεση στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη
Από το μεγάλο αφιέρωμα στην Έξοδο του Μεσολογγίου μέχρι τις πέτρινες κατασκευές του Τάκη Καβαλλιεράτου
«Στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας συνάντησα «το Κυκλαδικό» και, για πρώτη φορά, έκλαψα δημόσια. Σε όσους με ρώτησαν γιατί κλαίω, απάντησα: βρήκα τον δρόμο για το σπίτι»
Η στρατοσφαιρική πορεία του και η αντιπαλότητα με τον Λεονάρντο ντα Βίντσι
Μεταξύ των γνωστών έργων της ήταν εκθέσεις που διερευνούσαν την «Ostalgie»
Ο πρωτοπόρος καλλιτέχνης που ανανέωσε την ελληνική κεραμική επανέρχεται στο προσκήνιο 40 χρόνια μετά τον θάνατό του
Την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου ξεκινά ένα μεγάλο πρότζεκτ με τον τίτλο «C'est ma place», που θα διαρκέσει έναν χρόνο και θα φιλοξενήσει γύρω στους 20 καλλιτέχνες
45 χρόνια Νέα Υόρκη, μια νέα αρχή στην Αθήνα
Μέσω του 13ου Διεθνούς Διαγωνισμού Ζωγραφικής καλεί παιδιά και εφήβους 4–18 ετών να φανταστούν το μουσείο του αύριο
Από το «Revisited encounters» του Νίκου Χρυσικάκη μέχρι την «... αγωνία της ύπαρξης» του Θοδωρή Ρουσόπουλου
Επιμέλεια έκθεσης Άννα Καφέτση
«Θαυμάζω κάθε άνθρωπο που ασχολείται με την τέχνη, σε οποιαδήποτε μορφή και με οποιοδήποτε αποτέλεσμα μπορεί να έχει»
Παρουσιάζει μια πιο σύνθετη εικόνα της ιστορίας τους
Το Πάικο ως μαγικό βουνό στην αναδρομική έκθεση του εικαστικού στη Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης
Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.