Damien Hirst: Επιστροφή στη ζωγραφική

Το ότι ο προκλητικός Damien Hirst, γνωστός για τις φαραωνικές του εγκαταστάσεις, θα ζωγράφιζε λουλούδια, δεν το περιμέναμε. Για τον καλλιτέχνη των τετμημέρων νεκρών ζώων, ιδιαίτερα μετά την έκθεση που έκανε στη Βενετία το 2017 με τον τίτλο «Treasures from the Wreck of the Unbelievable», η στροφή φαίνεται εντυπωσιακή: ο Hirst ζωγραφίζει την κερασιά του κήπου του, την οποία, όπως λέει, χρησιμοποιεί σαν ρολόι∙ για να μετράει το πέρασμα των ημερών και των εποχών. Έχοντας δημιουργήσει τεράστιο αριθμό έργων που σόκαραν το κοινό −γεγονός που ανέβαζε τις τιμές τους: για παράδειγμα, το έργο-νεκροκεφαλή με τον τίτλο «For the Love of God» πουλήθηκε 100 εκατομμύρια δολάρια− ο Hirst σοκάρει αυτή τη φορά με τις κερασιές του.

Τα «Cherry Blossoms» εκτίθενται από σήμερα, 6 Ιουλίου, και μέχρι 2 Ιανουαρίου 2022, στη Fondation Cartier στο Παρίσι: πρόκειται για μεγάλους καμβάδες που θυμίζουν την action painting του Jackson Pollock και που συμπίπτουν θεματικά με τα τελευταία έργα του David Hockney ―αμφότεροι οι καλλιτέχνες από το Γιόρκσαϊρ, τους οποίους χωρίζουν σχεδόν τρεις δεκαετίες, σήμερα ζωγραφίζουν δέντρα. Σιγά-σιγά, η αναπαραστατική ζωγραφική ξαναγίνεται cool και ο Lucian Freud ίσως επικρατεί του Francis Bacon που εμπνέει τον Damien Hirst «με την απελπισία του» όπως λέει. «Υπάρχει περίσσεια φρικαλεοτήτων» προσθέτει. «Είναι καιρός για ωραία πράγματα».

Ο Hirst, αφήνοντας πίσω του την εποχή των «Spot Paintings» που τον έκαναν πλούσιο και διάσημο στη δεκαετία του 1980, όταν δεν ήταν ακόμα ούτε 25 ετών, απομακρύνθηκε στο πέρασμα του χρόνου από την ψυχρή τέχνη του Donald Judd ή του Sol Le Witt, ενώ, στην προσωπική του ζωή, επέβαλε πειθαρχία και πρόγραμμα. Το 2006 έπαψε να πίνει και να παίρνει κοκαΐνη, που τον έκαναν «ένα ερείπιο που τραύλιζε» κι από τότε εργάζεται κάθε μέρα 9-5, ώρες γραφείου: «Έβαλα τάξη στη ζωή μου» λέει. «Η καθημερινή ρουτίνα με έχει βοηθήσει πολύ». Στη διάρκεια της πανδημίας ολοκλήρωσε τις κερασιές του στο εργαστήριό του στο Ντέβον: περίπου 100 έργα «πιτσιλωτά» και «κηλιδωτά» σαν φόρος τιμής στον ύστερο ιμπρεσιονισμό.