Καγκλής, Ρόκος και Σκούρτης εμπνέονται από την καραντίνα

Η τέχνη αποδείχτηκε ένας από τους μεγαλύτερους συμμάχους για όλους μας στη διάρκεια της καραντίνας. Οι καλλιτέχνες φρόντισαν να μάς κρατήσουν συντροφιά μέσα από τη δουλειά τους, εκμεταλλευόμενοι το διαδίκτυο, έτσι ώστε να συνδεθούν με το κοινό του και να κάνουν την κατάσταση πιο εύκολη γι’ αυτό. Τι γίνεται, όμως, μέσα στο δικό τους μυαλό; Ο Τζουλιάνο Καγκλής, ο Κυριάκος Ρόκος και ο Άγγελος Σκούρτης έγραψαν για την Αίθουσα Τέχνης «Έκφραση» τις σκέψεις τους από την καραντίνα και μοιράστηκαν έργα εμπνευσμένα και άμεσα συνδεδεμένα με τον εγκλεισμό τους.  

Σκέψεις και έργα των καλλιτεχνών από την καραντίνα 

Τζουλιάνο Καγκλής 
Ανάμεσα στα έργα που δουλεύω ξεκίνησα ένα έργο με θέμα το ακροατήριο. 

Το κοινό και ο καλλιτέχνης έχουν μία σχέση ερωτική. Ο ζωγράφος πρέπει να γοητεύσει τους ανθρώπους ή να τους κάνει να «υποφέρουν» (όπως έλεγε ο Χίτσκοκ) για να τους πει κάτι. Αυτοί τότε θα ανταποκριθούν, θα παραδοθούν όπως γίνεται στο ερωτικό παιχνίδι. 

Από μικρός χάζευα το κοινό, μία ανάμνηση, μία κινούμενη εικόνα έντονα χαραγμένη μέσα μου, στις σχολικές γιορτές ή στην εκκλησία που με πήγαινε ο πατέρας μου. Πρόσωπα αντίθετα, ενδιαφέροντα, ποιο πρόσωπο δεν έχει ενδιαφέρον άλλωστε; Αρκεί να το παρατηρήσεις. 

Έβλεπα στον καθένα τους μια άλλη χειρονομία, μία άλλη διαδρομή, έναν άλλο τρόπο να στέκονται. 

Ένα μικρό έργο για το «κοινό». 

Κυριάκος Ρόκος 
Για τους «ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥΣ» του Αλκατράζ στο όνομα του κορωνοϊού του 2020, μοναδική και δοκιμασμένη λύση είναι η ΤΕΧΝΗ. Κάνε ΤΕΧΝΗ, βλέπε ΤΕΧΝΗ, άκου ΤΕΧΝΗ, διάβασε ΤΕΧΝΗ... κατά μόνας, και κάντε κάνα «ιβέντ» τα Σάββατα στις 9 για να μην τρελαθείτε... 

Μέχρι να βρεθεί το εμβόλιο που θα σας απαλλάξει και από τον κορωνοϊό και από την ΤΕΧΝΗ... 

Αφού το μοναδικό μας Κεφάλαιο δεν είναι ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ αλλά ο ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ... Ναι, χάριν αυτού ζούμε σε πελάγη ευτυχίας!!! 

Aπ’ όσο θυμάμαι, «αυτοβούλως έγκλειστος» συζούσα με το υλικό μου χαράζοντας κάθε φορά, μ’ ευκολία γύρω μας, το μονοκονδυλάτο διάφανο και αλεξίσφαιρο κουτί μου...  

Μ’ άρεσε που μπορούσα να μπαινοβγαίνω, και σαν μυστικός πράκτορας ή πιο ευγενικά, σαν πολεμικός ανταποκριτής πρώτης γραμμής, να γιομίζω σημάδια την ψυχή μου, άλλοτε υμνώντας, άλλοτε αντιστεκόμενος, άλλοτε καταγγέλοντας και άλλοτε ξορκίζοντας, μέσα απ’ το θείο δώρο της ζωής, του να μπορώ να μιλάω όπως νιώθω. Λεύτερα στα όριά μου! 

Εύθραυστα ντοκουμέντα μιας εποχής που ξεχύνονται, αβίαστα, από τα μέσα προς τα έξω, πάνω σε λευκά χαρτιά, διαβρωμένους βράχους, ακρωτηριασμένους ευκαλύπτους και χωμάτινες καταβολές... 

Ανταποκρίσεις χωρίς λόγια, βουβές, που όμως έχουν τη χάρη να διαβάζονται απ’ όσους μπορούν να βλέπουν με τα μάτια τής δικιάς τους ψυχής... και είναι τόσα πολλά αυτά που συμβαίνουν! 

Τι παράξενο, να περπατάς μόνος σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, ενώ ξανά ανθίζουν οι λεμονιές... 

Άγγελος Σκούρτης 
Άρχισα να συμπληρώνω τη γραπτή δήλωση μου.., Ο Σκούρτης Άγγελος, του.., κάτοικος, οδός, αριθμός ταυτότητας, τον λόγο που θα βγω από το σπίτι, την ώρα, την ημέρα και να υπογράφω. 

Φορώντας μάσκα, γάντια και το αντισηπτικό στην τσάντα, βγήκα για το Σούπερ Μάρκετ και η Αθήνα έρημη και αθόρυβη, μόνο η ανάσα μου κάτω από την μάσκα φτάνει στ’ αυτιά μου. 

Φοβήθηκα. Ήθελα να γυρίσω σπίτι μου. Εκεί μόνο πλέον νιώθω ασφάλεια. Αρχίζω να συνηθίζω τον εγκλεισμό και ας γκρινιάζω. Όλα έξω μου είναι μολυσμένα: τα Αντικείμενα, Ο Αέρας, οι Άνθρωποι. 

Κάποιος απ’ το απέναντι πεζοδρόμιο γύρισε το πρόσωπό του προς τον τοίχο για να μη με δει, το ίδιο και αυτοί στο Σούπερ Μάρκετ. Κανείς δεν τόλμησε να κοιτάξει τον άλλον... Μάλλον και το βλέμμα μας μολύνθηκε. Ευτυχώς είμαστε μακριά ο ένας από τον άλλο και φορούσαμε μάσκα όπως και οι άνθρωποι σε πολλά μου έργα φορούν εδώ και χρόνια.