Όλοι μας κάνουμε λάθη. Ίσως αυτό είναι το μόνο που δεν μπορούμε να διορθώσουμε. Όσο ζεις θα κάνεις λάθη και αυτό είναι μια απόδειξη ότι υπάρχεις. Φυσικά καλό θα είναι να μη μας στοιχίζουν. Δυστυχώς στη δερματοστιξία αυτό δεν υπάρχει. Σχεδόν πάντα ένα τατουάζ που χρειάζεται διόρθωση θα μας στοιχίσει παραπάνω, τόσο οικονομικά όσο και ψυχολογικά. Όταν φτάνεις σε αυτό το σημείο, οι επιλογές είναι λιγοστές. Αν πριν κάνεις το τατουάζ είχες σχεδόν άπειρες, τώρα έχεις πέντε. Αυτές.
Πρώτη σου επιλογή είναι να πας σε έναν καλό πλαστικό χειρούργο και να ζητήσεις να σου κάνει μια πλαστική επέμβαση, ώστε να το σβήσεις ή να ξεκινήσεις κάποιες συνεδρίες με λέιζερ για να πάρεις «διαζύγιο» με το παλιό σου τατουάζ. Αυτή η επιλογή είναι η πιο χρονοβόρα, πιο επίπονη και πιο ακριβή. Για αυτό και τη γράφω πρώτη. Συνήθως, οι επισκέψεις που χρειάζονται για να σβήσεις ένα τατουάζ έχουν διψήφιο αριθμό και αυτό ίσως να σου κοστίσει γύρω στα 200 ευρώ ανά επίσκεψη ανάλογα με τον γιατρό και το μέγεθος του τατουάζ. Κάνε τα μαθηματικά. Για αυτό ακριβώς είχα γράψει τη σημασία του να διαλέγεις με προσοχή το σχέδιο που θέλεις να «χτυπήσεις».
Απευθύνεσαι σε κάποιο tattoo studio που γνωρίζεις πως ειδικεύεται στα cover up. Γράφω «γνωρίζεις» και όχι «πιστεύεις» ή «θεωρείς» καλό, γιατί το γούστο σου είναι αυτό που σε έφερε σε αυτό το σημείο. Δείξε του τι έχεις και άκου τι θα σου πει, η γνώμη του αυτή τη φορά μετράει όσο τίποτα άλλο. Αν σου πει δεν μπορώ ή δεν γίνεται, σου λέει την αλήθεια. Δε νομίζω να έχει κάποιον άλλο λόγο να σου πει κάτι άλλο.Μπορείς να ρωτήσεις και αλλού και να πάρεις κι άλλες γνώμες μέχρι να σιγουρευτείς στο τι μπορείς να κάνεις. Αν πραγματικά έχεις καταφέρει να αποκτήσεις κάτι τόσο άσχημο πάνω σου, ώστε να μην μπορείς να το διορθώσεις, τότε μάλλον πρέπει να καταφύγεις στην πρώτη επιλογή.
Ζέστανε το σίδερο που σιδερώνεις τα ρούχα σου, κράτα το αναμμένο για ένα 10λεπτο και μετά κόλλα το πάνω στο τατουάζ. Αν δεν λιποθυμήσεις από τον πόνο και αντέξεις, θα έχεις απαλλαχτεί μια και καλή από το ανεπιθύμητο σχέδιο αλλά σίγουρα θα έχεις ένα έγκαυμα πρώτου βαθμού. Προσωπικά δεν στο προτείνω, απλά επειδή υπάρχει σαν επιλογή την καταγράφω. Υπάρχουν και άλλες «τέτοιου τύπου» λύσεις, αλλά αν μπω στην διαδικασία να τις αναφέρω θα θυμίσω ταινία του Ταραντίνο. Είναι πρακτικές που τις συνηθίζουν οι «παλιοί» και σε κάποιους μπορεί να φαντάζουν ανέκδοτο. Δεν είναι. Και επαναλαμβάνω, δεν σας τις συνιστώ.
Προσπάθησε να βρεις σχέδια που θα μπορούσαν να αποτυπωθούν γύρω από το άσχημο τατουάζ προκειμένου να αποκτήσεις μια καλύτερη συνολική εικόνα, αυτό πραγματικά βοηθά αν γίνει, φρόντισε όμως μην ξανακάνεις το ίδιο λάθος, να εμπιστευτείς κάποιον που δεν είσαι σίγουρος για το αποτέλεσμα.
Άστο όπως είναι. Θα έχεις να το θυμάσαι για να είσαι λίγο πιο υπομονετικός στο μέλλον σε ό,τι κι αν κάνεις. Κάποιες φορές τα άσχημα τατουάζ δείχνουν ωραία σε κάποιον που ξέρει να τα φοράει.
Υ.Γ. Κάποιες φορές χρειάζεται να κάνουμε και χιούμορ. Δεν έχω σκοπό να την «πω», ούτε να κοροϊδέψω κανένα με όσα γράφω, απλώς προσπαθώ να αποτυπώνω κάποια γεγονότα και δεδομένα γύρω από το τατουάζ όπως τα ζω και τα βλέπω.
Δέκα ξένες ζωγράφοι που ζουν και δημιουργούν στο νησί συναντιούνται στη Lumiere Gallery σε μια έκθεση αφιερωμένη στη δύναμη του χρώματος και της ταυτότητας.
«Στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας συνάντησα «το Κυκλαδικό» και, για πρώτη φορά, έκλαψα δημόσια. Σε όσους με ρώτησαν γιατί κλαίω, απάντησα: βρήκα τον δρόμο για το σπίτι»
Την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου ξεκινά ένα μεγάλο πρότζεκτ με τον τίτλο «C'est ma place», που θα διαρκέσει έναν χρόνο και θα φιλοξενήσει γύρω στους 20 καλλιτέχνες
5°
