Η αρχιτέκτονας και urban designer αναλύει πώς το AI, τα δεδομένα και οι έξυπνες υποδομές μεταμορφώνουν την Αθήνα, επαναπροσδιορίζοντας τον αστικό σχεδιασμό, τη βιωσιμότητα και τη ζωή στην πόλη
Η Αθήνα ανασχεδιάζεται, και αυτή τη φορά όχι μόνο με σκυρόδεμα. Όχι μόνο με εργοτάξια, νέα κτίρια και ανακαινισμένες πλατείες. Μεταμορφώνεται ψηφιακά: αλγόριθμοι, δεδομένα, ψηφιακά συστήματα που επανασχεδιάζουν αθόρυβα τον τρόπο που κινούμαστε, ζούμε και αντιλαμβανόμαστε τον δημόσιο χώρο. Από την Πανεπιστημίου μέχρι τις γειτονιές του Νέου Κόσμου, η πόλη ήδη «διαβάζεται» από δεδομένα που οι περισσότεροι από εμάς δεν βλέπουμε.
Είμαι αρχιτέκτονας και urban designer. Εργάζομαι ανάμεσα σε Αθήνα και Νέα Υόρκη, σε έργα μεγάλης κλίμακας, από πολιτιστικά κέντρα, master plans αστικής ανάπλασης και transit-oriented developments (TOD), μέχρι landmark mixed-use συγκροτήματα και διεθνή αεροδρόμια. Βιώνω γειτονιές και σχεδιάζω πόλεις από πολλές οπτικές: του αρχιτέκτονα, του πολεοδόμου, του κατοίκου και του επισκέπτη. Τι λειτουργεί, τι αποτυγχάνει και, το πιο ενδιαφέρον, γιατί. Αυτό που διαπιστώνω σήμερα στην Αθήνα σχετίζεται όλο και περισσότερο με κάτι που δεν φαίνεται με γυμνό μάτι: την τεχνολογία, που επανασχεδιάζει την πόλη κάτω απ’ την επιφάνεια.
Η πόλη που «σκέφτεται»
Όταν αναφερόμαστε στην «έξυπνη πόλη» ή στο «AI στον αστικό σχεδιασμό», οι περισσότεροι οραματίζονται κάτι μακρινό: Σιγκαπούρη, Τόκιο, Ντουμπάι… Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ πιο κοντά: αισθητήρες που καταγράφουν την κίνηση πεζών σε πραγματικό χρόνο, αλγόριθμοι που προβλέπουν πού θα χρειαστεί συντήρηση υποδομών πριν αυτές υποστούν βλάβη, ψηφιακά δίδυμα (digital twins), εικονικά αντίγραφα της πόλης, που επιτρέπουν στους σχεδιαστές να δοκιμάζουν αλλαγές προτού εκκινήσουν οποιαδήποτε εκσκαφή.
Η Αθήνα προοδεύει σταθερά προς αυτή την κατεύθυνση. Οι ψηφιακές υπηρεσίες του δήμου εξελίσσονται και αξιοποιούνται από αυξανόμενο ποσοστό του αθηναϊκού κοινού. Πρωτοβουλίες για έξυπνη διαχείριση ενέργειας σε δημόσια κτίρια βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη. Η μεγάλη πρόκληση δεν είναι τεχνολογική. Είναι πολιτική και πολιτισμική. Μια επιτυχημένη έξυπνη πόλη δεν σχεδιάζεται αποκλειστικά μέσω εφαρμογών. Δομείται με δεδομένα που διαμοιράζονται ανοιχτά, με διοίκηση που εμπιστεύεται τους πολίτες της και με σχεδιαστές που ανταλλάσσουν τεχνογνωσία με μηχανικούς, κοινωνιολόγους και κατοίκους.
Στην επαγγελματική μου πρακτική χρησιμοποιώ ψηφιακά εργαλεία που λίγα χρόνια πριν απλώς δεν υπήρχαν: AI που αναλύει χιλιάδες σενάρια σχεδιασμού σε δευτερόλεπτα, λογισμικό που προσομοιώνει την ενεργειακή απόδοση ενός κτιρίου πριν αυτό ακόμα ανεγερθεί, αλγόριθμους που βελτιστοποιούν τη ροή ανθρώπων σε δημόσιους χώρους. Αυτά δεν αντικαθιστούν τον αρχιτέκτονα, αλλάζουν ριζικά το τι μπορεί να επιτύχει και σε πόσο χρόνο. Το ερώτημα για την Αθήνα δεν είναι αν θα υιοθετήσει αυτά τα εργαλεία. Είναι πώς θα τα υιοθετήσει. Η τεχνολογία μπορεί να κάνει μια πόλη πιο αποδοτική, αλλά μόνο οι άνθρωποι αποφασίζουν αν θα είναι και πιο δίκαιη.
Το καλοκαίρι στην Αθήνα και η υποδομή που χρειάζεται
Κάθε καλοκαίρι η Αθήνα πρωταγωνιστεί στη διεθνή ειδησεογραφία για τοπικά ρεκόρ θερμοκρασίας. Οι αστικές νησίδες θερμότητας (urban heat islands), περιοχές που συσσωρεύουν υπέρμετρη ζέστη λόγω εκτεταμένου σκυροδέματος και έλλειψης πρασίνου, δεν αποτελούν αισθητικό πρόβλημα. Συνιστούν πρόβλημα δημόσιας υγείας. Και εδώ ακριβώς το AI μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο: χαρτογράφηση των πιο ευάλωτων περιοχών, βελτιστοποίηση της κατανομής πρασίνου και ψυχρών στεγών, έγκαιρη πρόβλεψη κορυφών καύσωνα για στοχευμένη παρέμβαση.
Δεν χρειαζόμαστε μόνο τεχνολογία. Χρειαζόμαστε την πολιτική βούληση για να την επενδύσουμε στις λιγότερο προνομιούχες γειτονιές, όπου η ανάγκη είναι πραγματική, εκτεταμένη και επείγουσα.
Ως μέλος κριτικών επιτροπών σε διεθνή βραβεία αρχιτεκτονικής και design, από το Λονδίνο και τη Βόρεια Αμερική ως το Άμστερνταμ, αναγνωρίζω πόλεις που έχουν ενσωματώσει το AI και τον ψηφιακό σχεδιασμό ως δομικό στοιχείο της αστικής τους στρατηγικής. Η Αθήνα, ωστόσο, διαθέτει κάτι που αυτές δύσκολα αποκτούν: ανθρώπινη κλίμακα, μεσογειακό φως, μια οργανική ζωντάνια στον δρόμο, που δεν υπαγορεύεται από κανέναν αλγόριθμο. Αυτό είναι ανεκτίμητο, αλλά δεν αρκεί από μόνο του.
Η Αθήνα του 2026 διαθέτει τα έργα, τους ανθρώπους και τη δυναμική. Αυτό που λείπει δεν είναι η κατεύθυνση, είναι η ταχύτητα. Η αρχιτεκτονική δεν είναι απλώς αισθητική. Είναι επιλογή. Και στην Αθήνα του AI, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πόσο «έξυπνη» θα γίνει η πόλη, αλλά για ποιον.
Ελένη-Στεφανία Καλαποδά
* Η Ελένη-Στεφανία Καλαποδά είναι αρχιτέκτονας-μηχανικός (National Technical University of Athens NTUA,ΤΕΕ-TCG, ARB, AIA Associate, LEED GA, Envision SP) και αστική σχεδιάστρια (Master of Science in Architecture and Urban Design, Columbia GSAPP).
Το ξενοδοχείο 28 δωματίων που σχεδίασε ο Φίλιπ Σταρκ στο Cap Ferret, το κομψό και διακριτικό καταφύγιο των εύπορων και διάσημων Γάλλων, αποτελεί μια όαση ηρεμίας που ατενίζει τον Ατλαντικό.
Το πρόγραμμα Blue-Green Tops επιχειρεί να μετατρέψει τα δώματα της πόλης σε μπλε-πράσινες στέγες που διαχειρίζονται το νερό και μειώνουν τη θερμοκρασία
Όλοι θέλουν να μείνουν έστω και για ένα βράδυ σε ένα ξενοδοχείο βγαλμένο από ταινία εποχής με χειροποίητα πορτογαλικά πλακάκια και σουίτες ζωγραφισμένες στο χέρι από τον Κωνσταντίνο Κακανιά
Η Μαρία Ιωάννα Αρετάκη, Architect & Creative Director του M-Arch Studio, απευθύνεται στο κοινό που αντιλαμβάνεται τον χώρο ως προέκταση της προσωπικής του ταυτότητας
Αντί να συνωστιζόμαστε σ’ αυτό που ζητά η αγορά, μήπως να τολμήσουμε να πάμε ένα βήμα παραπέρα, να δούμε ξανά τις δυνατότητες μαζί με τα υποχρεωτικά στοιχεία;
17°
