Όταν εμφανίστηκαν οι Ζηλωτές

Ζούσαν ανέκαθεν ανάμεσά μας. Τους ξεχώριζες ωστόσο αν πρόσεχες καλά τις κινήσεις τους. Άνδρες και γυναίκες είχαν ένα βλέμμα πεινασμένο, άπληστο, σκοτεινό που αμέσως, μόλις τους παρατηρούσες, άλλαζε σε ένα τραβηγμένο χαμόγελο. Κρύβονταν σαν τους προγόνους τους τους Χασασίνους εκεί πάνω στα Βουνά της Αρίας. Στην αρχή ήταν Εβραίοι από την Τιβεριάδα και τα υψώματα του Κουμράν, μετά μπήκαν σε συμμορίες για να καταλήξουν μετά τη μεγάλη έξοδο από την Ιβηρική, να προσκυνούν τον κάθε Ψευδομεσία. 

Στα χρόνια των Ρωμαίων πολλοί Ζηλωτές έγιναν Χριστιανοί και έσφαζαν τους Εθνικούς γκρεμίζοντας ναούς και καίγοντας βιβλιοθήκες. Σιχαίνονταν τη γνώση, τη Μαρία, τη Μαγδαληνή, τον Ιούδα και βεβαίως την αλήθεια. Μετά έγιναν Μουσουλμάνοι από την Μεδίνα. Όταν πέθανε ο Προφήτης τα έφτιαξαν με τον γαμπρό του τον Αλί και έγιναν βεζίρηδες στη θέση του βεζίρη. Τους είπαν και Σιίτες. Οι Σουνίτες (οι Ορθόδοξοι ντε) ζήλεψαν και έφτιαξαν τα δικά τους τάγματα τους Σαλαφιστές. 

Τελικά αργότερα οι Ζηλωτές έγιναν Προτεστάντες, Ευαγγελιστές της Πεντηκοστής, Μορμόνοι και Κουακέροι από την Ολλανδία μαζί με κάτι κρεμανταλάδες άσχετους από την Αγγλία. Μαζεύτηκαν όλοι μαζί για κυνηγήσουν μάγισσες, δηλαδή ταλαιπωρημένες γυναίκες στην Ανατολική Ακτή της Αμερικής όπου το έσκασαν για να σωθούν από το λεπίδι των Καθολικών εκεί πίσω στην Ευρώπη. Έγιναν ξανά Καθολικοί Ιησουίτες με τον Λογιόλα και τέλος μέλη της Opus Dei. 

Ζήλεψαν οι δικοί μας και έστησαν τη φράξια με τους Παλαιοημερολογίτες ώσπου ήλθε και η Σέκτα της Χρυσοπηγής και εμφανίστηκαν μετά από καιρό οι Ταλιμπάν της Ορθοδοξίας στη Πλατεία Συντάγματος και στην Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης με λάβαρα και σημαίες. Εξαφανίστηκαν μετά τον θάνατο του αρχηγού τους και εμφανίστηκαν ξανά με το Μακεδονικό.

Έφθασε και η εποχή του κορωναϊού που έφερε τα πάνω κάτω. Πάσχα 2020, δίσεκτον το έτος, αναβλήθηκαν και οι Ολυμπιακοί όπως τότε με τον πόλεμο, τέρμα και τα ποτά και τα ξενύχτια, σεξ κατά μόνας κλπ. Όπως επισημαίνουν και οι ειδικοί, αν δεν ξεδώσεις στο κρεβάτι τότε τα μπερδεύεις στη ζωή. Οι Ταλιμπάν ξανάνιωσαν μέσα στη γενική απελπισία και την απόγνωση. Πάντα έτσι κάνουν. Ξέρουν ότι θα πεθάνουν από την πανούκλα, αν μολυνθούν, αλλά εκεί. Το χαίρονται. Στήνουν χορό με τους ιούς και το απολαμβάνουν χορεύοντας το βαλς του θανάτου. Τελικά μολύνονται και πεθαίνουν σε εκατόμβες παίρνοντας μαζί τους αθώους. Αυτό θέλουν οι Ζηλωτές. Όσα περισσότερα πτώματα τόσο περισσότερο εκστασιάζονται. Ορθόδοξοι - Χριστιανοί, αλλά Σαλαφιστές στη νοοτροπία, Ταλιμπάν στις αντιδράσεις και Μουλάδες στην ψυχή. Φανατικοί με κόκκινα μάτια, ίδιοι δαιμονισμένοι αρουραίοι σαν εκείνους που έφεραν τον λοιμό στην Ταυρίδα και μετά στην Αίγυπτο για να φθάσει με ένα καράβι από την Κυρηναϊκή στην Κωνσταντινούπολη, στα χρόνια του Ιουστινιανού. 

Ξέβρασαν το μίσος τους για αιώνες, την είπαν Εικονομαχία τάχα μου, αλλά στην ουσία ήταν δηλητήριο. Γκρέμισαν την Αυτοκρατορία και κατέφαγαν το Βυζάντιο από τα μέσα και φθάσαμε σε αυτόν τον Δούκα που προτιμούσε να δώσει την Πόλη σε αυτούς με τα φακιόλια και όχι στους άλλους με τις Τιάρες. Τότε. Γιατί και τώρα; Τα ίδια δεν κάνουνε; Αν είχαν τη δυνατότητα θα έριχναν και σήμερα ανθρώπους στην πυρά. Θα πετούσαν «τους διαφορετικούς» από τα μπαλκόνια. Θα ακόνιζαν τα μαχαίρια τους στο σβέρκο των διαφωνούντων. Ευτυχώς δεν διαθέτουν τη δυνατότητα. Ακόμη, τουλάχιστον.

Κάθε φορά που πάει να γίνει κάτι καλό σε αυτή τη γη, να που εμφανίζονται από κάτι τρύπες στο χώμα. Είναι πασαλειμμένοι με στάχτη. Πάντα κρατούν ένα λάβαρο και έναν σταυρό δήθεν τάχα μου. Κρεμούν και ένα φυλαχτό από τοn λαιμό. Αν μάζευες όλο αυτό το τίμιο ξύλο από τα φυλαχτά θα ξαναφύτρωνε το δάσος του Σμολένσκ από την Πολωνία μέχρι τα Ουράλια. 

Αυτοί είναι οι Ταλιμπάν, κάθε δόγματος, κάθε θρησκείας και παντός καιρού. Σπέρνουν το μίσος για τον άλλον σαν τους φανατικούς Εβραίους με τα μπουκλάκια και τα μαύρα σακάκια και τα κεφάλια χωμένα στα μαύρα καπέλα μέχρι τα αυτιά. Σιχαίνονται το χαμόγελο των ανθρώπων σαν τους φανατικούς Τζιχαντιστές. Μισούν την ευτυχία σαν τους καλόγερους της Ιεράς Εξέτασης. Μισούν τη γνώση αυτοί οι Ασασίνοι. Σκοτώνουν τη σοφία, όπως οι πρωτοχριστιανοί που έκαψαν τη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Αυτοί είναι η πραγματική πανούκλα. Ο covid-19 ωχριά.

Αντέδρασαν πάλι διότι απαγορεύτηκε η Θεία Μετάληψη. Τους έκλεψαν την παράσταση, βλέπετε. Είναι σίγουροι πως η πανδημία είναι τιμωρία Θεού. Πώς είναι μήνυμα. Προειδοποίηση στους αμαρτωλούς. Αιώνες τώρα ζούνε αναπαράγοντας ένα γιγαντιαίο Fake News. Ξέρουν πως μόνο ο φόβος που εμπνέουν διατηρεί την εξουσία τους σε ομάδες ταλαίπωρων ανθρώπων. Κάποια στιγμή η εξουσία τους αυτή αυξάνεται αλματωδώς. Τότε η ανθρωπότητα θρηνεί. Άλλες φορές η επιρροή τους είναι περιορισμένη. Τότε η ανθρωπότητα γελά με τη γραφικότητά τους.

Από αυτή την πάστα των υποκριτών, των ζηλωτών, των άρρωστων εξουσιομανών, των φανατικών οπαδών πάσης φύσεως συνωμοσιών, αυτών των κατασκευαστών της μηχανής παραγωγής ψεύδους, από αυτήν τη ράτσα έρχονται και εκείνοι που παριστάνουν χωρίς αιδώ τους προστάτες του Θείου. Ωστόσο δεν φταίει μόνον αυτός που κοινώνησε πατέρα και γιο από την πίσω πόρτα, στα κρυφά. Δεν φταίει μόνον αυτός που τον προστατεύει, εκείνος από τον Πειραιά. Φταίει πάνω απ’ όλα αυτός ο πολίτης που πήρε το μωρό παιδί του να το κοινωνήσει διακινδυνεύοντας την υγεία του. Αυτός ο τυφλός από την άγνοια πολίτης, που ζει στον 21ο αιώνα αλλά που στην πραγματικότητα βολοδέρνει στον δικό του σκοτεινό Μεσαίωνα. Ναι, η επόμενη ημέρα με την πανδημία δεν θα είναι η ίδια με τις προηγούμενες, λένε οι σοφοί, που συμφωνούν με τους τεχνοκράτες. Κι αν κάνουν λάθος; Κι αν η επόμενη ημέρα είναι ακριβώς σαν όλες τις προηγούμενες; Στη σκέψη και μόνον με πιάνει τρέλα.