Απεργία στο Μετρό: Οι 21 που βασάνισαν 2 εκατομμύρια

Περίπου 21 άτομα αποφάσισαν να παραλύσουν μία πόλη και να ταλαιπωρήσουν 2 εκατομμύρια πολίτες. Θα ήταν αστείο εάν δεν ήταν τραγικό. Και είναι τόσο τραγικό, που καταντά σχεδόν ακατανόητο. Μετά από 10 χρόνια κρίσης και 3μιση μνημόνια, δύσκολα πιστεύει κανείς ότι στα σοβαρά υπάρχουν ακόμα και σήμερα κάποιοι που θεωρούν νορμάλ να σηκώσουν χειρόφρενο, όχι επειδή κάποιος απολύθηκε, ούτε καν επειδή του μειώθηκε ο μισθός, αλλά επειδή η κυβέρνηση αποφάσισε να επανατοποθετήσει 21 άτομα, από διοικητικές θέσεις, στα εκδοτήρια, για να εξυπηρετείται πιο εύρυθμα το επιβατικό κοινό! Και αντί να συζητάμε πώς και γιατί τα προηγούμενα χρόνια εκατοντάδες υπάλληλοι, οι οποίοι ανήκαν στο προσωπικό, σταθμάρχες, εκδότες, ελεγκτές μεταφέρθηκαν σε θέσεις γραφείου, αναρωτιόμαστε για το αν είναι δίκαιο να επιστρέψουν στη δουλειά τους. Το ερώτημα βέβαια δεν χρειάζεται καν ανάλυση και επιχειρηματολογία, καθίσταται σχεδόν ρητορικό. Η ιστορία όμως αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον εάν δει κανείς κάποιες λεπτομέρειες.

Ήταν 23 Ιανουαρίου 2013, στην περίοδο του αντιμνημονιακού παροξυσμού, όταν έγραφα στην Athens Voice στον πρόλογο του άρθρου «Ιστορίες του Μετρό»: «Στην Ελλάδα του 2013 το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο είναι να απεργείς, να κάνεις πορείες και να κλείνεις δρόμους. Όταν μάλιστα οι ασκήσεις επαναστατικού συνδικαλισμού μπορούν να γίνουν εκ του ασφαλούς, χωρίς δηλαδή απώλεια χρημάτων και με τη βεβαιότητα ότι δεν πρόκειται να απολυθεί ποτέ και κανείς, τότε το δέλεαρ γίνεται ακαταμάχητο. Άλλωστε, το πολιτικό σύστημα είτε λόγω ατολμίας είτε για λόγους ψηφοθηρικούς έχει εκπαιδεύσει τους συνδικαλιστές να θεωρούν το κράτος φέουδο. Έτσι όταν ένα προνόμιο - ή “κεκτημένο δικαίωμα” όπως το αποκαλούν –απειλείται, ο δρόμος είναι ένας....». Στο άρθρο παρουσιάζονταν πίνακες που έδειχναν ότι ελάχιστοι μετείχαν πραγματικά στις επαναλαμβανόμενες τότε απεργίες, αφού η συντριπτική πλειοψηφία με τερτίπια δεν έχανε καν το ημερομίσθιο. 7 χρόνια και κάποια μνημόνια μετά, φαίνεται πως δεν έχουμε καταλάβει τίποτα. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε η διοίκηση του Οργανισμού, στη χθεσινή αιφνιδιαστική στάση εργασίας μετείχαν από τους 857 εργαζόμενους, μόλις 25 άτομα, ποσοστό δηλαδή 5%!

Στο ίδιο άρθρο 7 χρόνια πριν: «σύμφωνα με στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους η μέση μηνιαία μισθοδοσία των εργαζομένων στον ΗΣΑΠ ήταν 4.080 ευρώ, στο μετρό 3.080 ευρώ και στο τραμ 2.500 ευρώ». Σήμερα οι μισθοί δεν είναι αυτοί, αλλά σε άρθρο του ο συνάδελφος και συντάκτης του Υπουργείου Μεταφορών, Αχιλλέας Τόπας αναφέρει ότι και σήμερα οι εργαζόμενοι στο Μετρό απολαμβάνουν τα παρακάτω προνόμια: «μηνιαίο βρεφονηπιακό επίδομα ύψους 340 ευρώ ανά παιδί, σπουδαστικό επίδομα 800 ευρώ ετησίως για φοιτητές εκτός Αττικής και ημερήσιο κουπόνι 5 ευρώ για σούπερ μάρκετ. Ως προς το καθεστώς των αδειών, εκτός από τις άδειες που δικαιούνται από το νόμο, προβλέπεται 5ήμερη γονική άδεια για κάθε παιδί- όταν στον ιδιωτικό τομέα είναι 4. Άδεια 3 ημερών για αιμοδοσία και 4 ημερών για δότες αιμοπεταλίων. Ένας εργαζόμενος μπορεί να δώσει 4 φορές το χρόνο αίμα και άλλες τόσες αιμοπετάλια, δηλαδή να λάβει 28 ημέρες άδεια ετησίως επιπλέον. Όσοι εργάζονται με κυλιόμενο ωράριο σε μόνιμη βάση δικαιούνται επιπλέον 2 ημέρες άδεια το χρόνο, ενώ όσοι έχουν συμπληρώσει 23 χρόνια υπηρεσίας, λαμβάνουν μία ακόμα ημέρα άδειας. Όσοι αρχίσουν σπουδές δικαιούνται 10 ημέρες άδεια επιπλέον το χρόνο, ενώ υπάρχει και η 3ήμερη άδεια μακράς υπηρεσίας που λαμβάνουν όσοι έχουν υπερβεί τα 25 έτη εργασίας».

Πέρα όμως από μισθούς ή προνόμια, υπάρχει και κάτι πιο σημαντικό που λέγεται κοινωνική ευαισθησία. Η απόφαση για την χθεσινή στάση εργασίας ελήφθη προχθές το μεσημέρι και έγινε γνωστή το απόγευμα, με αποτέλεσμα ένας μεγάλος αριθμός πολιτών να μην το πληροφορηθεί καν! Οι εικόνες που μετέδιδαν τα δελτία ειδήσεων με πολίτες που πήγαιναν να πάρουν το μετρό και διαπίστωναν επιτόπου κατεβασμένα ρολά είναι χαρακτηριστικές. Αλλά και το ότι η στάση εργασίας πραγματοποιήθηκε σε ώρα αιχμής, ακριβώς τη στιγμή που οι πολίτες πάνε στις δουλειές τους. Διότι εάν δεν ταλαιπωρηθεί ο υπάλληλος ή ο εργάτης που πάει ως τις 9 στη δουλειά του, τότε δεν θα έχει αντίκτυπο η κινητοποίηση. Εάν δεν ξοδέψει ο μεροκαματιάρης, που πρέπει να φτάσει στις 7 ή στις 8 το πρωί στην εργασία του, λεφτά για ταξί δεν θα κάνει αίσθηση η στάση εργασίας. Και βέβαια «απειληθήκαμε» ότι επρόκειτο για μία στάση εργασίας «προειδοποιητική», αφού σε ραδιοφωνική του συνέντευξη εκπρόσωπος από το ΔΣ της ΣΕΛΜΑ προειδοποίησε πως προτίθεται να κλιμακώσει την αντίδραση απέναντι στην κυβέρνηση. Θύματα βέβαια του συνδικαλιστικού ακτιβισμού είναι πάντα οι πολίτες, οι οποίοι πληρώνουν φόρους για δημόσιες υπηρεσίες, που τους παρέχονται εάν και μόνο εάν δεν έχουν κάποια αντίρρηση οι συνδικαλιστές.

Την ίδια στιγμή οι δημοκρατικές άμυνες της κοινωνίας και του πολιτικού συστήματος απέναντι στον εκβιασμό βαφτίζονταν για χρόνια «ακροδεξιά ρητορική» και «αυταρχισμός». Όχι όμως πια. Αυτή η απεργία, καθώς και 2-3 που προηγήθηκαν το προηγούμενο διάστημα ένωσαν την κοινωνία απέναντι σε όλες αυτές τις παρωχημένες συνδικαλιστικές πρακτικές. Η χθεσινή στάση εργασίας απλά επιβεβαίωσε την διάχυτη αίσθηση που επικρατεί πλέον στην κοινωνία: Οι πολίτες αρνούνται πλέον να αποτελούν παράπλευρη απώλεια συντεχνιακών εκβιασμών. Και κανένας πια δεν πείθεται από την ιδεολογικοποίηση του ατομικού ή κλαδικού συμφέροντος, ούτε συγκινείται από την ανακοίνωση «η διοίκηση του Μετρό δεν δίστασε να μετακινήσει με τον πλέον βίαιο και αυταρχικό τρόπο συναδέλφους στα εκδοτήρια». Διότι όποιος έχει προσληφθεί για να βρίσκεται στα εκδοτήρια, μετακινείται σε μία διοικητική θέση και μετά του ανακοινώνεται ότι πρέπει να επιστρέψει στα εκδοτήρια και δεν το θέλει, παραιτείται. Το να σε βάζει ο εργοδότης σου να κάνεις τη δουλειά για την οποία σε προσέλαβε δεν είναι ούτε βία, ούτε αυταρχισμός. Και άλλωστε, υπάρχει πάντα και η επιλογή της παραίτησης. Ώστε να προσληφθεί κάποιος άνεργος που δεν θα έχει πρόβλημα να εργαστεί στα εκδοτήρια.

Στο άρθρο εκείνο του Ιανουαρίου του 2013 καταλήγαμε στο ότι: «Το σίγουρο είναι ότι η κυβέρνηση έχει κάνει λάθη. Κορυφαίο, όμως, όλων είναι ο διαχωρισμός των πολιτών σε προνομιούχους και μη. Σε όσους μπορούν να εκβιάζουν και τους υπόλοιπους». Η νέα κυβέρνηση και προσωπικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης δείχνουν αποφασισμένοι να αλλάξουν αυτή την αναλογία. Μακάρι να το κάνουν. Ώστε σε άλλα 7 χρόνια να μην ξαναγράψουμε για τρίτη φορά το ίδιο άρθρο.