Μεγαλώνοντας με τον Νικ Κέιβ: Λίγο πριν την εμφάνιση στο Release Athens θυμόμαστε πώς οι Birthday Party, οι Bad Seeds και οι συναυλίες μιας ζωής διαμόρφωσαν την αισθητική και τις αναμνήσεις μιας ολόκληρης γενιάς
Δεν έχω ακόμα καταλάβει τι ακριβώς είναι αυτό το είδος, έχω όμως καταφέρει να αγοράσω δύο δίσκους που ακούγονται αρκετά σκοτεινότεροι από οτιδήποτε έχω φανταστεί. Έχω στη δισκοθήκη μου το «Unknown Pleasures» των Joy Division και λόγω εξωφύλλου έχω πάρει και το «In The Flat Field» των Bauhaus. Αυτό το τελευταίο γίνεται το πιο αγαπημένο μου, ιδίως λόγω του «Spy In The Cab» -ακόμα το λατρεύω- και του «Nerves» («like nylon, nerves like steel»). Η 4AD είναι μια καινούργια εταιρεία και σκοπεύω να αγοράζω οτιδήποτε βγάζει. Κέντρο Αθήνας, Σάββατο πρωί -as usual- και βλέπω στα ράφια του Happening έναν ακόμα δίσκο της ίδιας εταιρείας -πανάκριβο για τις τότε δυνατότητές μου- ενός συγκροτήματος για το οποίο δεν ξέρω τίποτα. Στο εξώφυλλο τα πρόσωπα δεν φαίνονται πολύ καλά. Μόνος ένας ξεχωρίζει, αυτός που φοράει ένα άσπρο εμπριμέ μποξεράκι. Birthday Party: υπερβολικά χαρούμενο όνομα για σκοτεινό συγκρότημα, όμως οι στίχοι στο οπισθόφυλλο, οι τίτλοι και ο πίνακας του διαβόλου διά χειρός κάποιου Nicholas Cave σώζουν την παρτίδα. Αποδέχομαι την καταδίκη μου: θα βγάλω την εβδομάδα με κάτι ψιλά. Πληρώνω και παίρνω τον δίσκο στο σπίτι. Στην πρώτη ακρόαση, σφίγγεται το στομάχι μου. Μόλις αρχίζω να καταλαβαίνω τι παίζεται μέσα εκεί, οι Birthday Party γίνονται η αγαπημένη μου μπάντα.
Παρασκευή 17 Σεπτεμβρίου 1982, 16.00
Στο Ροκ Κλαμπ, ο Γιάννης Πετρίδης έχει συνέντευξη του Νικ Κέιβ, του τραγουδιστή των Birthday Party και ζωγράφου του διαβολάκου στο οπισθόφυλλο του «Prayers On Fire». Ο Κέιβ διαλέγει ένα τραγούδι από αυτά που αγαπάει πιο πολύ. Είναι το «Famous Blue Raincoat» του Leonard Cohen. Είναι η πρώτη φορά που ακούω Cohen. Σε μερικές μέρες έχω στο σπίτι εκείνο το υποκίτρινο «Greatest Hits…», που ανοίγει με το «Suzanne» και τον δείχνει να φτιάχνει το πουκάμισό του σ’ έναν καθρέφτη.
Έχω φτάσει στο Σπόρτινγκ. Με τα σημερινά δεδομένα, πρόκειται για έναν από τους χειρότερους χώρους για συναυλίες που μπορεί να φανταστεί κανείς. Είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε τέτοια μπάντα στην Αθήνα, αν εξαιρέσει κανείς τους αρκετά πιο ήμερους Boomtown Rats. Ο ήχος είναι άθλιος, αλλά μπορείς να καταλάβεις ότι αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια σου είναι έτοιμο να αλλάξει τον μουσικό σου κόσμο.
Ιντερλούδιο
Η ιστορία της μουσικής έρχεται, στο πέρασμα του χρόνου, να φωτίσει όλα όσα σε πρώτο χρόνο μοιάζουν παράξενα ή ακατανόητα. Το πιο πιθανό είναι ότι οι πιο πολλοί από εμάς δεν είχαμε εκείνη τη σχέση με τη μουσική που θα μας βοηθούσε να συνειδητοποιήσουμε σε ενεστώτα χρόνο τι πράγμα ήταν αυτός ο σκοτεινός ήχος που έπαιζαν οι Birthday Party, οι Joy Division, οι Bauhaus και πού θα οδηγούσε στα επόμενα χρόνια. Παρακολουθούσαμε σαν υπνωτισμένοι αυτή την ιστορία που ερχόταν για μας μετ’ εμποδίων: δεν είχαμε ούτε ίντερνετ, ούτε αρκετά έντυπα, ούτε Spotify, ούτε ξένα περιοδικά. Υπήρχαν όμως μερικές εκπομπές όπου μπορούσαμε να ακούσουμε ολόφρεσκους ήχους, ο Αργύρης Ζήλος ας πούμε ή ο Αντώνης Φράγκος αργότερα, μεταμεσονύχτιος στο Τρίτο Πρόγραμμα. Και κατά τα άλλα, είχαμε την άκρη του Ηλία στο Happening. Ελάχιστες πηγές, αλλά καλά τοποθετημένες.
Από το 1984, τη δημιουργία των Bad Seeds, το «From Her To Eternity» και τη συναυλία την ίδια χρονιά στο Hima, η ζωή μου άρχισε να κυλάει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Όπως ακριβώς και του Κέιβ: δίσκος κάθε χρόνο στην αρχή, ύστερα κάθε δύο, συνεχείς συναυλίες στην Ελλάδα και σε όλον τον κόσμο, άλλοτε στο Ρόδον, άλλοτε στο Club 22 και το καλοκαίρι στον Λυκαβηττό. Λένε ότι η ακμή κάθε καλλιτέχνη κρατάει περίπου 10 χρόνια, αλλά από τον Κέιβ με τους Bad Seeds πήραμε δισκάρες για πολύ μεγαλύτερο διάστημα: «The Firstborn Is Dead», «Your Funeral... My Trial», «Kicking Against The Pricks», «Tender Prey», «The Good Son», «Henry’s Dream», «Let Love In», «Murder Ballads», «The Boatman's Call», δίσκοι που καλύπτουν ένα χρονικό διάστημα δεκατριών χρόνων. Κι αν προσθέσεις τα άλμπουμ των Birthday Party και το ντεμπούτο των Bad Seeds, είμαστε στα δεκαεπτά. Αλλά και αργότερα, το «Abattoir Blues / The Lyre Of Orpheus» ήταν σπουδαίος δίσκος. Ξέρουμε πολλούς μουσικούς που να τα έχουν καταφέρει καλύτερα;
Έχουν ράμματα για τη γούνα σου, Νικ…
Οι μουσικοί που αγαπάμε πιο πολύ γίνονται και οι μεγαλύτεροι στόχοι μας. Όσο κι αν εκτιμώ τον Warren Ellis, νιώθω ότι στον ρόλο του πιο στενού συνεργάτη του Νικ Κέιβ είναι σαφώς κατώτερος, τόσο από τον Mick Harvey όσο και από τον Blixa Bargeld. Αν σ’ αυτό προσθέσουμε τη φθορά της έμπνευσης ενός μουσικού μέσα στα χρόνια, οι πιο πρόσφατοι δίσκοι του Νικ Κέιβ -με Bad Seeds ή χωρίς- δεν είναι το ίδιο καλοί με τους παλαιότερους. Αν η δική μου προσωπική κριτική για τον Κέιβ τελειώνει εκεί, μερικοί άλλοι από τους παλιούς του fans έχουν πολλά να του προσάψουν: Στο Nick Cave Store μπορείς να βρεις από T-shirts μέχρι σαγιονάρες, κάλτσες και διάφορα άχρηστα σκατολοΐδια, που αντί να διαφημίζουν την ιστορία του Κέιβ, τη δυσφημίζουν. Αν κάποτε στις συναυλίες έπαιζε λιώμα και σε κάποιες περιπτώσεις έπεφτε από τη σκηνή με τον Harvey να παλεύει αγωνιωδώς να τον σηκώσει, τώρα μοιάζει απολύτως together, ένας τέλειος επαγγελματίας που έχει μπροστά του ένα κοινό και θέλει να το ευχαριστήσει. Σ’ εκείνη τη solo συναυλία στη Στέγη με τον Jonny Greenwood το εισιτήριο ήταν πανάκριβο. Άσε που τον ακούνε πια όλοι οι φασαίοι. Πολλά ακόμα μπορείς να ακούσεις. Μερικά μπορεί και να έχουν μια δόση αλήθειας, όμως δεν είμαι αυτός που μπορεί να τον κατακρίνει. Στη Στέγη τον άκουσα δακρύζοντας να παίζει το «Shivers», το τραγούδι που είχε γράψει ο Rowland Howard για τους Boys Next Door, από το store πήρα ένα αστείο ροζ T-shirt και το χάρισα στην κόρη μου, στις συναυλίες τραγουδάω τους στίχους απέξω, αναρωτιέμαι πώς αντέχει να βγάζει δύο ώρες στη σκηνή σε τέτοια ένταση και δεν δίνω μία για τους φασαίους.
Οπότε;
Ήμουν στο Σπόρτινγκ το ’82 και στο Hima δύο χρόνια αργότερα. Έχασα ένα από τα πιο αγαπημένα μου αντικείμενα στα σπρωξίματα του Ρόδον το ’89, τον συνόδευσα με το πούλμαν από το ξενοδοχείο Χανδρή στη Φρεαττύδα για το Rockwave του 1998, όπου υποστήριζε ότι η διασκευή του Σαββόπουλου ήταν η καλύτερη που είχε γίνει ποτέ σε τραγούδι του, ανέβηκα Λυκαβηττό, είδα Grinderman (με μουστάκι) και -αν εξαιρέσουμε τη Στέγη- η τελευταία μου συναυλία ήταν το καλοκαίρι του ’22 στην Πλατεία Νερού.
Μια ζωή γεμάτη ταξίδια, μουσική και περιπέτειες. Από ένα υπόγειο στο Αμβούργο και την ορχήστρα του Πολεμικού Ναυτικού μέχρι την Τζαμάικα και τα μεγαλύτερα καλοκαιρινά stages
17°
