Τα κλεμμένα ρούχα του Ποταμιού

Συμβαίνει συχνά στην πολιτική. Μια ιδέα ή μια πρόταση που σχεδιάστηκε και οργανώθηκε από ένα μικρό κόμμα να περνά απαρατήρητη και λίγα χρόνια μετά να λανσάρεται από ένα μεγάλο κόμμα ως τεκμήριο καινοτομίας της πολιτικής σκέψης του ή ανασύστασης του προφίλ του. Οι Βρετανοί Φιλελεύθεροι Δημοκράτες, για παράδειγμα, έχουν πολλάκις υποφέρει από αυτό, τόσο όταν οι Εργατικοί του Τόνι Μπλερ υιοθέτησαν το σύνολο των προτάσεών τους για θεσμικές μεταρρυθμίσεις στη λειτουργία των κοινοβουλευτικών σωμάτων ή για τη σταδιακή παραχώρηση αυτονομίας στη Σκωτία, στην Ουαλία και στη Βόρεια Ιρλανδία, όσο και όταν οι Συντηρητικοί του Ντέιβιντ Κάμερον υιοθέτησαν το σύνολο των προτάσεών τους για την πράσινη ανάπτυξη. Και οι Εργατικοί και οι Συντηρητικοί κέρδισαν το χρήσιμο «φαίνεσθαι», τον εκμοντερνισμό της ατζέντας τους. Οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες κέρδισαν ίσως την περηφάνεια τους, όμως αυτό ήταν όλο. 

Συμβαίνει λοιπόν τώρα και στην Ελλάδα. Έφτασε η ώρα -ισχυρίζεται η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη- να συζητήσουμε για τις προϋποθέσεις διευκόλυνσης της άσκησης του εκλογικού δικαιώματος στους Έλληνες που ζουν εκτός της επικράτειας. «Είμαστε οι μόνοι που φέρνουμε ένα δίκαιο ζήτημα στο τραπέζι, οι μόνοι που σκεφτόμαστε μπροστά», ισχυρίζεται η κυβέρνηση. Μικρή λεπτομέρεια ότι το ζήτημα υπήρξε «σημαία» του Ποταμιού το οποίο από την ίδρυσή του, όταν οι νέοι εγκατέλειπαν κατά χιλιάδες τη χώρα με την ελπίδα ότι οι πολιτικές συνθήκες του στείρου δικομματισμού στην Ελλάδα θα αλλάξουν και τότε θα υπάρξουν ευκαιρίες απασχόλησης και για αυτούς.

Έφτασε η ώρα -διαρρέει η κυβέρνηση- να φέρουμε επανάσταση στα πανεπιστήμια και να καταργήσουμε τις κομματικές φοιτητικές νεολαίες. Πρόθεσή της -σύμφωνα με τους σχετικούς κύκλους- είναι οι εκπρόσωποι των φοιτητών να εκλέγονται πλέον από ενιαίο ψηφοδέλτιο και όχι μέσω των κομματικών φοιτητικών παρατάξεων όπως γινόταν έως σήμερα. Μικρή λεπτομέρεια ότι την «επανάσταση» είχε φέρει πολύ νωρίτερα το Ποτάμι επιλέγοντας συνειδητά να μη δημιουργήσει φοιτητική παράταξη και να μείνει έξω από τα Πανεπιστήμια, επιχειρηματολογώντας σταθερά για την αναγκαιότητα απεγκλωβισμού του φοιτητικού κινήματος από τις εκάστοτε κομματικές γραμμές.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ντύνεται λοιπόν με κλεμμένα ρούχα. Πόσο κακό είναι αυτό; Ίσως και καθόλου, αν το δει κανείς κυνικά, καθώς η σταδιακή υλοποίηση μεταρρυθμίσεων που ελευθερώνουν την αγορά και την κοινωνία μόνο αισιόδοξους θα μπορούσαν να αφήσουν όσους στήριξαν όλα τα προηγούμενα χρόνια τον χώρο του μετροπαθούς και φιλελεύθερου Κέντρου. Για τη ΝΔ, αυτός είναι ένας σωστός και πιθανότατα αποτελεσματικός δρόμος, αν καταφέρει να απομονώσει όσους υπερσυντηρητικούς βουλευτές και υπουργούς της θα ήθελαν να βάλουν τρικλοποδιά σε τέτοιες μεταρρυθμίσεις.

Όμως υπάρχει κενό ηθικής τάξης. Κάποιος πρέπει να επισημάνει ότι τα ρούχα αυτά είναι κλεμμένα. Και κανείς άλλος δε θα το κάνει, αν δεν το κάνει το ίδιο το Ποτάμι. Αντ’ αυτού, το Ποτάμι κλείνει αυτιά και μάτια. Κατεβάζει ρολά βιαστικά αντί να δείξει περήφανα τα λόγια και τον τρόπο του. Κρίμα για το Ποτάμι. Και κρίμα για τη χώρα, διότι χωρίς ένα κόμμα-φύλακα της μεταρρυθμιστικής ατζέντας, οι δεύτερες σκέψεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη που θα αγωνίζεται να αποφύγει τις τρικλοποδιές θα έρθουν γρήγορα.