Να βρούμε κάποιον να μας αγαπήσει όπως ο Γιάννης ο Σμαραγδής τους Έλληνες πρωθυπουργούς

Ο Γιάννης ο Σμαραγδής είναι ένας σκηνοθέτης με ειδίκευση στις παλαιοτηλεοπτικής αισθητικής και σχολικού βάθους βιογραφίες. Είναι όμως και ένας άνθρωπος που έχει πάθος με τους Έλληνες πρωθυπουργούς. Πριν λίγες ημέρες και προκειμένου να διαφημίσει την ισοπέδωσ... την ταινία του «Καζαντζάκης», έδωσε μια συνέντευξη στην οποία μιλάει για τον Αλέκση με λόγια τα οποία θα δίσταζε να χρησιμοποιήσει ακόμα και ο Νίκος ο Καρανίκας:

-Ποια είναι η εκτίμησή σας για την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα;
Οι καιροί απέδειξαν πως η χώρα απέκτησε ηγέτη: τον Αλέξη Τσίπρα. Αυτό αποδεικνύεται από τις πράξεις του. Ενώ φάνηκε κάποια στιγμή ότι το δημοψήφισμα ήταν λάθος, τελικά αποδεικνύεται ότι είχε στρατηγική. Δεν είναι ο επικεφαλής ενός κόμματος, είναι ο πρωθυπουργός μιας χώρας που κατά τη δική μου πρόβλεψη μέχρι το τέλος της χρονιάς θα την οδηγήσει στην ανάπτυξη και είμαι βέβαιος γι’ αυτό, όπως είχα προβλέψει εδώ και χρόνια, όταν ήταν αρχηγός του τότε μικρού κόμματος ΣΥΡΙΖΑ, ότι θα γίνει πρωθυπουργός.

(Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ) 

Το ξέρω πως το να γλείφει την εξουσία ένας άνθρωπος της τέχνης δεν είναι ασυνήθιστο. Αυτό που κάνει τον Γιάννη τον Σμαραγδή να ξεχωρίζει από το μέσο καλλιτέχνη είναι ότι το πάθος του δεν το περιορίζει σε έναν πρωθυπουργό. Το 2013, ας πούμε, αφιέρωνε στον Αντώνη τον Σαμαρά αυτήν την  -μοναδικά άτεχνη αλλά γεμάτη πάθος- μαντινάδα:

Και λίγες μέρες πριν δεν δίστασε να καταστρέψει τις δηλώσεις της Ζέτας της Δούκα προκειμένου να υποδεχτεί και να οδηγήσει προς την κουζίν... την κινηματογραφική αίθουσα τον ορμητικό σίφουνα που ακούει στο όνομα Κωνσταντίνος ο Εργατικός:

Μπορεί να μην έχω κάποιο κληρονομικό χάρισμα, αλλά είμαι σίγουρος ότι είστε λίγο πιο σκεφτικοί από ό,τι ήσασταν πριν. Και πιο μελαγχολικοί. Γιατί κάπου, όχι πολύ βαθιά, μέσα σας, έχει γεννηθεί μια ερώτηση που θα σας κυνηγάει για όλη την υπόλοιπη ζωή σας: «Θα αξιωθώ άραγε ποτέ να αγαπηθώ με το ίδιο πάθος που αγαπάει ο Γιάννης ο Σμαραγδής τους Έλληνες πρωθυπουργούς;» θα αναρωτιέστε και η απάντηση θα είναι πάντα η ίδια: Φυσικά και όχι. Και μπράβο του.