Σιωπηλός Δρόμος: η επιτυχία της χρονιάς

«Μπαμπά», η φωνή της μικρής Αριστέας που βγαίνει από τον λάκκο για να αντικρίσει τον πατέρα της, Χρήστο Λούλη, κόβει τα πόδια και την ανάσα. Σε αυτή τη λέξη και στον τρόπο που την εκφέρει χωράει η απογοήτευση και ο πόνος, ο ζόφος και γνήσια απορία. Μια από τις καλύτερες σειρές στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης ολοκληρώθηκε την Κυριακή στο Mega, το κανάλι που περισσότερα από κάθε άλλο έχει συνδέσει τον «αέρα» του με τη μυθοπλασία. Ακόμη και Κυριακή, αν και παραδοσιακά τα δραματικά σίριαλ (Μιρέλλα Παπαοικονόμου, Νησί, Παπακαλιάτης) προβάλλονταν Δευτέρα. 

Μέχρι την Κυριακή, στις αρχές Απριλίου που ξεκίνησε ο «Σιωπηλός Δρόμος» με την εξαιρετική φωτογραφία (Ραμόν Μαλαπέτσας), τo απίθανο location που το έκανε να μοιάζει άχρονο και την αριστουργηματική σκηνοθεσία (Βαρδής Μαρινάκης), είχα συνηθίσει να κάνω binge watching. Να καταναλώνω, όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε, επεισόδια ενώ ταυτόχρονα παίζω στο τηλέφωνο. Μοιάζει σαν για τον «Σιωπηλό Δρόμο» να βάλαμε τα καλά μας, να ανοίξαμε τηλεοπτικές συσκευές και σαλόνια (και όχι τάμπλετ, λάπτοπ και YouTube) για να παρακολουθήσουμε την αγωνιώδη αναζήτησης μιας μικρής κοινωνίας να εντοπίσει τους απαγωγείς εννιά παιδιών. Να παρακολουθήσουμε λαμπρούς ηθοποιούς να ζωντανεύουν το κείμενο και τις ζωές που φαντάστηκαν η Μελίνα Τσαμπάνη και ο Πέτρος Καλκοβάλης, το συγγραφικό δίδυμο που έφτιαξε τις «Άγριες Μέλισσες».

Μέλη της κοινωνίας αυτής είναι ο επιχειρηματίας (Αντώνης Καφετζόπουλος) με δυο κόρες  (Πηνελόπη Τσιλίκα, Ανθή Ευστρατιάδου) κι έναν γιο με τη δεύτερη σύζυγό του (Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου). Η μια κόρη είναι παντρεμένη με τον Χρήστο Λούλη και η άλλη με δαίμονες πολλούς. Ένας από αυτούς, ο πρώην της Νικόλας Παπαγιάννης, υπάλληλος βενζινάδικου. Δίπλα στον πατριάρχη Καφετζόπουλο βρίσκεται ο δήμαρχος Γιάννος Περλέγκας που έχει παντρευτεί την ανιψιά του (Βίκυ Παπαδοπούλου). Η ιδιοκτήτρια του σχολείου (Μυρτώ Αλικάκη) μπαίνει στο κάδρο και μοιάζει εξ αρχής να κρύβει κάτι ενώ το μυστήριο θα επιχειρήσει να λύσει ο αστυνομικός (Δημήτρης Λάλος). Μαζί με τα παιδιά βρίσκεται η συνοδός του σχολικού (Χριστίνα Χειλά Φαμέλη). Σε 13 επεισόδια εκπαιδευόμαστε σε μια νέα τηλεόραση: οι χαρακτηρές ξεπηδούν από την οθόνη, γίνονται αληθινοί, τα γεγονότα χτίζουν μια δράση υπόκωφη, η αλληλουχία τους είναι σωστή, ο χρόνος τους ακριβής.

Δεν μπορώ να ξεχωρίσω τους ηθοποιούς. Οκ, μπορώ: ο Νικόλας Παπαγιάννης είναι ο πρωταγωνιστής που κερδίζει τις εντυπώσεις καθώς ο δικός του ρόλος έχει από την αρχή πρόσημο: είναι ο κακός της παρέας που μοιάζει το βάρος αυτό να τον καταπίνει, να του λυγίζει τα γόνατα. Η Ανθή Ευστρατιάδου, ο Χρήστος Λούλης, η Χριστίνα Χειλά Φαμέλη ήταν εκείνοι που ξεχώρισα, αν και πραγματικά το καστ σε αποζημίωνε σε κάθε σκηνή. Σ’ εκείνο το άχρονο, μεγάλο χωριό, ένα προφανές έγκλημα, η απαγωγή εννιά μικρών παιδιών για 29 ημέρες, αποκάλυψε πολλά, μικρότερα ή μεγαλύτερα εγκλήματα που πάντα οι μικρές κοινωνίες γνωρίζουν αλλά ποτέ δεν μιλάνε γι' αυτά. 

Καθώς εξελισσόταν η σειρά, στο 4-5 επεισόδιο, συνταραχτήκαμε όλοι από το έγκλημα στα Γλυκά Νερά. Ο τραγικός σύζυγος που του έμελλε να δει τη γυναίκα του να πνίγεται μπροστά του έχοντας ως μάρτυρα το μόλις ενός έτους παιδί τους. Οι μέρες βάρυναν. Πολύ σκληρό. Στο επόμενο επεισόδιο, άρχισα υποσυνείδητα να ταυτίζω πρόσωπα, φυσιογνωμικά μιλώντας, με τον «τραγικό» σύζυγο. Μοιάζει και με τον αστυνομικό του σίριαλ και με τον απαγωγέα. Η αποκάλυψη ότι ο Μπάμπης Αναγωστόπουλος είναι ο δολοφόνος ήρθε ανάμεσα στο επεισόδιο 10 κaι 11. Γνωρίζαμε την επαίσχυντη εξέλιξη της μυθοπλασίας μέχρι που ήρθε το αδιανόητο ράπισμα της πραγματικότητας. 

Ήταν ένα αριστούργημα που δεν μοιάζει με άλλο. Με μέτρο και ισορροπία, με ακρίβεια, με σεβασμό στον τηλεθεατή, χωρίς υπερβολικές εντάσεις για εντυπωσιασμό. Με δίκαιο τέλος, όπως πρέπει. Με μια λυτρωτική σκηνή που παίχτηκε πριν πέσουν οι τίτλοι και με μια εξέλιξη που περιμέναμε. Μπορεί να ήθελα δυο σκηνές περισσότερο για να τέρψουν την ψυχή μου, να χορτάσω τη λύτρωση αλλά και πάλι δεν θα βάλω ταξίμετρο στη δημιουργία. Συγχαρητήρια στη Μελίνα Τσαμπάνη και τον Πέτρο Καλκοβάλη, φαίνεται πως όταν αγαπάς αυτό που κάνεις, είτε εκτυλίσσεται στο Διαφάνι, είτε στο Βαθύ, θα είναι πάντα Φωτεινό – αν και τρομερά δυστοπικό και σκοτεινό.