Η Ικαρία της Σεμίνας Διγενή

Γνώρισα την Ικαρία στα 7 μου χρόνια, όταν μ’ έπαιρνε μαζί η γιαγιά μου στα Θέρμα, στα «ιαματικά» της. Μέναμε σ’ ένα ξενοδοχείο δίπλα στη θάλασσα. Ο δάσκαλος της παρέας μού διηγιόταν πως στο νησί αυτό έμεναν άνθρωποι πολύ πιο πριν από το 7.000 π.Χ. και τους έλεγαν Πελασγούς. Κάπως έτσι φανταζόμουν τον Παράδεισο, με άγρια ομορφιά, πυκνή βλάστηση, ψηλά βουνά, ποτάμια, χαράδρες, αμέτρητες ονειρεμένες παραλίες, γελαστούς ανθρώπους και με μια πηγή στον Ξυλοσύρτη ν’ αναβλύζει το Αθάνατο νερό! Δεν κατοικούσαν τυχαία οι Ναϊάδες εδώ, γι’ αυτό κι εγώ επέστρεφα όσο πιο συχνά μπορούσα στο μαγικό νησί της μακροζωΐας. Και για τους υπέροχους ανθρώπους της και για τον σταματημένο χρόνο στον Χριστό Ραχών και για τα ξέφρενα πανηγύρια και τα διονυσιακά γλέντια και για τις εξερευνήσεις σε Αρμενιστή, Εύδηλο, Άγιο Κήρυκο.

Κάποτε, κάνοντας ένα ντοκιμαντέρ για τα νησιά της εξορίας στην ΕΡΤ, είδα από κοντά τα «ίχνη» των πολιτικών κρατουμένων στο αγαπημένο μου νησί. Είδα στον Ξυλοσύρτη τον μοναδικό νερόμυλο της Ικαρίας με δύο καμάρες που έχτισαν εξόριστοι. Στον Χρυσόστομο τον μόλο που έφτιαξαν στον δρόμο, δίπλα στον γιαλό. Στο Μαυράντο που επισκεύασαν τις πλύστρες. Στην Αράτουσα που κατάφεραν να φέρουν νερό στην κεντρική πλατεία. Στις Ράχες που επισκεύασαν τον δρόμο προς τον Αρμενιστή. Εξόριστος γεωπόνος από τον Πόντο, έμαθε τους ντόπιους να καλλιεργούν πατάτες με νέα μέθοδο. Εξόριστοι καθηγητές και δάσκαλοι βοήθησαν τα παιδιά στο σχολείο, δίδαξαν μαθητές σε απομακρυσμένες περιοχές που δεν είχαν πρόσβαση σε σχολεία, στήριξαν πολλούς μαθητές στην προετοιμασία τους για το πανεπιστήμιο. 

Κάποτε στο Καρκινάγρι, οι εξόριστοι έχτισαν μια τουαλέτα δίπλα στο σπίτι μιας ανήμπορης γυναίκας. Εκείνη είπε στον επικεφαλής: «Να σας έχει καλά η Παναγιά που σας έστειλε εδώ».

Κι όταν εκείνος απάντησε «Δεν μας έστειλε η Παναγιά, οι φασίστες μας έφεραν εδώ...», εκείνη αυθόρμητα κι αθώα ευχήθηκε: «Ε, τότε να ’χει η Παναγιά καλά και τους φασίστες!»

Η Ικαρία είναι πάντα για μένα, ένα από τα τρία νησιά του Αιγαίου, μαζί με Μυτιλήνη και Σάμο, που η μεταδεκεμβριανή κατάσταση δεν μπόρεσε να επιβάλει τον τρόμο, όπως στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Ήταν και παραμένει το φωτεινό νησί των παιδικών μου χρόνων, αλλά κι ο ηρωικός και περήφανος «Κόκκινος Βράχος» της ιστορίας. 

*Η Σεμίνα Διγενή είναι δημοσιογράφος και βουλευτής του ΚΚΕ.