H Σύρος του Κωνσταντίνου Γιάνναρη

Γιατί μου αρέσει αυτό το νησί;
Δεν έχει πολλά γαϊδουράκια.
Δεν έχει πολλούς υπέρβαρους ξαπλωμένους ξεδιάντροπα  σε βραχώδεις παραλίες.
Δεν έχει πολλούς μπαμπακούληδες με στημένες σκηνές, ενοχλητικές κιθάρες και τα σκουπίδια βουνό.
Δεν έχει απειροελάχιστους μόνιμους κατοίκους που εγκαταλείπουν  το νησί τους κάθε χειμώνα αφού σε έχουν γδάρει.
Δεν έχει μπουζουκτσίδικα να σε τρελαίνουν.
Δεν έχει τα τάχα μου γνήσια χωριάτικα προϊόντα που κατασκευάζονται  αλλού.
Δεν έχει θυμόσοφους γέροντες με ρυτίδες να σέρνονται στα καφενεία και να συμβουλεύουν αδαείς τουρίστες.
Δεν έχει ατέρμονα ολόλευκα σπίτια παντού να σου ζαλίζουν τα μάτια.
Δεν έχει μόνο λαϊκές ταβέρνες, δωμάτια, ξενοδοχεία, ξωκλήσια και βράχια.
Δεν έχει μονότονα παραδοσιακά διακοσμημένους εσωτερικούς χώρους.
Δεν έχει στόλους αυτοκινήτων, γουρούνων, λεωφορείων, μηχανών προς ενοικίαση.
Δεν έχει μετατρέψει τους υπαίθριους χώρους σε απέραντα πάρκινγκ.
Δεν έχει ξαφνικούς αέρηδες να σφυρίζουν φοβιστικά μέσα  από ολόλευκα σοκάκια.
Δεν έχει κακομαθημένα παιδιά που δεν θα τελειώσουν ποτέ το σχολείο  επειδή η μαμά και ο μπαμπάς έχουν κονομήσει με τα καταλύματα.
Είναι ένα νησί που δεν βασίζεται αποκλείστηκα στον τουρισμό.
Είναι ένα νησί με εντυπωσιακή αστική αρχιτεκτονική.
Είναι ένα νησί όπου το λιμάνι έχει την πιο επιβλητική παραλία των Κυκλάδων.
Είναι ένα νησί με κοινωνικές, ταξικές, θρησκευτικές διαφοροποιήσεις.
Είναι ένα νησί με βιομηχανικούς εργάτες.
Είναι ένα νησί με μεγάλο ναυπηγείο που δουλεύει 24/7.
Είναι ένα νησί με ένα παρακμιακό καζίνο.
Είναι ένα νησί με λυρική σκηνή.
Είναι ένα νησί με κινηματογραφικές αίθουσες όλο τον χρόνο.

*Ο Κωνσταντίνος Γιάνναρης είναι σκηνοθέτης.