Τα φαντάσματα της οδού Ισαύρων!

Άραξα στην Ισαύρων, στην Αλέα πιο συγκεκριμένα, απέναντί μου στραφτάλιζαν τα ροζ νέον φώτα του Lazy Bones tattoo (τα μηχανάκια του χτυπούσαν νυχτερινές δερματοστιξίες). Σε λίγο τα τραπέζια της Αλέας, μέσα και έξω, γέμισαν από ηθοποιούς του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και λοιπές ιντελεκτουέλ συνιστώσες. Το φημισμένο κουλτουροwine bar του Γιάννη Καλπαχίδη βρίσκεται σ’ αυτό το σημείο από τα τέλη της δεκαετίας του ’80. Πάνω κάτω την ίδια εποχή ο Τάσος Μιχαηλίδης (R.I.P.) νοίκιασε γραφεία για τον ασπρόμαυρο Εξώστη του και παραδίπλα ο φαρμακοποιός και βιβλιομανής Τάσος Κυπριανίδης άνοιξε τον Λοξία. 

Αλέα

Ο Λοξίας ήταν στέκι μυθικό, λείπει η αύρα του, εξαιτίας του Λοξία στην Ισαύρων κάποτε σύχναζε τις νύχτες εκλεκτό μέρος της λογοτεχνικής ιντελιγκέντσιας της Θεσσαλονίκης. Θυμάμαι τον Σουρούνη, τον Κάτο, τον Σκαμπαρδώνη και τον ζωγράφο Κώστα Λαχά, ενώ πολλά χρόνια αργότερα, αρχές μιλένιουμ, όταν ο Κυπριανίδης εκτός από τα βιβλία πούσαρε τον Λοξία με κρασιά, μπάτζους Ναούσης και γκουρμεκλίδικες μορταδέλες και καβουρμάδες από το Σέλερο της Ξάνθης, ανακαλώ να μου εξομολογείται πως στο μυαλό του από την αρχή ήθελε να στήσει μια ελληνική συμποσιακή κατάσταση, βασισμένη στο τρίπτυχο τρώγειν, πίνειν και φιλοσοφείν. Σήμερα, στον ίδιο χώρο που βρισκόταν ο Λοξίας, τηγανίζει το Pommes της Ντίνας και Γωγώς Τέρτση, το ωραιότερο γκουρμεδοπατατάδικο της Θεσσαλονίκης· δοκίμασε τις all greek με τριμμένη φέτα, ελιές, ταρτάρ ντομάτα, πίκλες κρεμμυδιού, πράσινη πιπεριά και ελαιόλαδο και τα ξαναλέμε. 

Pommes

Καθώς κόσμος και κοσμάκης περνούσε εκείνη τη νύχτα από το στενάκι της Ισαύρων, είτε για να αράξει στην Αλέα είτε για ξόδεμα στο παραδιπλανό Έλξατε του γραφίστα Θάνου Πάππα (στα τραπεζάκια έξω στρώνονται για κους κους Gen Z παίδες Ελλήνων και αλλοεθνείς Ερασμίτες), σκέφτομαι ότι ίσως το πιο γοητευτικό στοιχείο αυτού του πεζόδρομου, σφήνα ανάμεσα στη Γούναρη, το Ναβαρίνο και την Τσιμισκή, ήταν, είναι και θα είναι το ετερόκλητο ανέκαθεν πλήθος που τον προτιμά. Την ημέρα η Ισαύρων, σε αντίθεση με την πολύβοη νυχτοπεραντζάδα της, προτιμιέται από συνεργεία που ανακαινίζουν τα γέρικα κτήρια σε αναγεννημένα airbnbάδικα, μαστόρια που ψωνίζουν χρώματα, σιδηρικά και κλειδαριές, συν φυσικά τα ψαχτήρια που κοιτάζουν την πραμάτεια του παλιοβιβλιοπωλείου Οκτάνα μπας και ψαρέψουν τίποτα σπάνιους δίσκους και σελίδες. 

Εξίσου παλιό με τον Λοξία, εδώ βρισκόταν κάποτε και το βιβλιοπωλείο Προμηθέας, στη γωνία με τη Βύρωνος, όπως και το εμβληματικό Μακεδονικό Ωδείο του μοναδικού δάσκαλου Νίκου Αστρινίδη, που ακόμα παραμένει φρουρός και λάντμαρκ του δρόμου. Δεν ξέρω τι μ’ έπιασε και τα ανακαλώ όλα αυτά, ή μάλλον καταλαβαίνω: Στα φίνα κρασιά του Γιάννη Καλπαχίδη στην Αλέα το χρωστώ (τα σερβίρει με καταπληκτικές συνοδευτικές πιατέλες τυριών και μούρλια καναπεδάκια). Μου προξενούν ευφορία αλλά και με κυλούν σε αφόρητη νοσταλγία, συνομιλώ με φαντάσματα και πρότερους εαυτούς, με θυμάμαι, απέναντι από την Αλέα και δίπλα από το τατουαζάδικο Lazy Bones, στο μπαρ Micro Monde με τις ίντι μουσικάρες, να χορεύω με Chills και Stone Roses μέχρι να χαράξει.