Αντιδράσεις για το άγαλμα της Μέριλιν Μονρόε στο Παλμ Σπρινγκς

Οι διαμαρτυρίες, η συγκέντρωση υπογραφών και οι απειλές για βανδαλισμό δεν εμπόδισαν τον δήμο του Παλμ Σπρινγκς από το να στήσει άγαλμα της Μέριλιν Μονρόε ύψους 8 μέτρων στην περίφημη πόζα από το «Επτά χρόνια φαγούρα». Το άγαλμα, γνωστό ως Forever Marilyn, βρίσκεται κοντά στο Μουσείο Τέχνης της καλιφορνέζικης πόλης και είναι έργο του ποπ γλύπτη Seward Johnson που πέθανε πέρυσι. Αλλά σήμερα όσοι το θεωρούν σύμβολο της «αντικειμενοποίησης» των γυναικών το ονομάζουν #metoomarilyn και ζητούν την απομάκρυνσή του: έχει ήδη δημιουργηθεί μια επιτροπή η οποία παρενέβη με πλακάτ, αλλά πολλοί τοπικοί επιχειρηματίες πιστεύουν ότι αποτελεί τουριστικό αξιοθέατο.

Ο μεσίτης Chris Menrad και η σχεδιάστρια μόδας Trina Turk που πρωτοστατούν στη διαμαρτυρία, αναρωτιούνται αν θα άρεσε στη Μέριλιν Μονρόε να μαζεύονται τουρίστες γύρω από ένα εντελώς κιτς άγαλμα στο οποίο φαίνεται το εσώρουχό της. Αν και πράγματι η πόζα όπου το φόρεμά της σηκώνεται από τον αέρα που βγάζει το μετρό κάτω από τη σχάρα της ασφάλτου θεωρείται εμβληματική για τον αμερικανικό κινηματογράφο, υπάρχει κάποια απόσταση από την οθόνη μέχρι το βάθρο μιας πλατείας. Εξάλλου, σύμφωνα με όσους διαφωνούν με την ιδέα του αγάλματος, δεν είναι η σωστή χρονική στιγμή για να ανασυρθεί από τη λαϊκή κουλτούρα μια τέτοια σκηνή.

Στην πραγματικότητα, οι αρχές του Παλμ Σπρινγκς, ένα θέρετρο στην έρημο της Καλιφόρνια, 200 χλμ περίπου από το Λος Άντζελες, δείχνουν με αυτή τους την απόφαση το κακό τους γούστο −ο Seward Johnson ήταν από εκείνους τους καλλιτέχνες που μιμούνται ιμπρεσιονιστές− καθώς και την έλλειψη σοβαρής ιστορίας της πόλης τους. Ο Johnson φιλοτέχνησε το Forever Marilyn το 2011 και επί ένα χρόνο η κατασκευή, που ζυγίζει 17 τόνους, βρισκόταν εκτεθειμένη στην πλατεία Pioneer Court του Σικάγου, όπου έκανε αλγεινή εντύπωση. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Χάμιλτον του Νιού Τζέρζυ για να πάρει μέρος στην έκθεση Grounds for Sculpture και τέλος έφτασε στο Παλμ Σπρινγκς. Το αν θα παραμείνει εκεί θα κριθεί στο δικαστήριο στις 20 Ιουλίου.

Το μουσείο Τέχνης στο Παλμ Σπρινγκς συμφωνεί με τους διαδηλωτές. «Είναι ζήτημα ταυτότητας για την πόλη» λέει η πρώην διευθύντρια του μουσείου Liz Armstrong. «Θέλουμε να μας αντιπροσωπεύει ένα γιγαντιαίο σηκωμένο φόρεμα; Θέλουμε όποιος βγαίνει από το μουσείο να πέφτει πάνω σε ένα λευκό βρακάκι;»