Η απίθανη ιστορία του κυρίου Στρογγυλό Μάτι, Μέρος VI

Ο κύριος Στρογγυλό Μάτι είναι μια πρωτότυπη ιστορία του Γιάννη Πάσχου συγγραφέα, ομότιμου καθηγητή ιχθυολογίας, αποτελείται από οκτώ μέρη, τα οποία θα δημοσιεύονται κάθε εβδομάδα κι ένα.

Ο κύριος Στρογγυλό Μάτι είναι ένα λαβράκι με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του - και μάλλον έχει τους λόγους του. Μεγάλωσε χωρίς στερήσεις, χωρίς φόβους και χωρίς να χρειαστεί ποτέ να παλέψει για όσα είχε ανάγκη. Τώρα, λίγο πριν από μια σημαντική αλλαγή στη ζωή του, αποφασίζει να μας διηγηθεί την ιστορία του.

Εγώ, ο κύριος Στρογγυλό Μάτι, αν και ποτέ κανένας δεν με αποκάλεσε κύριο, συνεχίζω να σας διηγούμαι την ιστορία της ζωής μου. Μόνο από μένα και από κανένα άλλον δεν μπορείτε να μάθετε πως ακριβώς έχουν τα πράγματα, ίσως να είμαι λιγάκι υπερβολικός και να περιαυτολογώ, δυστυχώς ή ευτυχώς είμαι μια κλασσική περίπτωση νάρκισσου, τι να κάνουμε. Πλησιάζω τα είκοσι πέντε γραμμάρια! Είμαι και πάλι στην ομάδα με τον καλύτερο ρυθμό ανάπτυξης! Ξεχωρίζωωω!

Σήμερα μας άφησαν νηστικά. Κατάλαβα αμέσως ότι μας ετοιμάζουν και για άλλον εμβολιασμό και όντως έτσι έγινε, αλλά αυτή τη φορά όχι με εμβάπτιση αλλά με ένεση κάπου στην κοιλιακή χώρα, όλα έγιναν ξαφνικά, με έβαλαν μαζί με άλλα ψαράκια σε κάποιο υγρό κι αμέσως έχασα τις αισθήσεις μου, απαίσια κατάσταση να μην μπορείς να ορίσεις το ουραίο πτερύγιο, ένιωσα ένα ελαφρύ τσίμπημα κι αμέσως μετά, βρέθηκα στη δεξαμενή μου. Περίεργο ήταν όλο αυτό, γρήγορα όμως, πιο γρήγορα από άλλα ψαράκια, απέκτησα πλήρως τον έλεγχο των αισθήσεών μου. Τον σιχαίνομαι τον εμβολιασμό, έχω έναν μεγάλο φόβο μην χάσω κανένα από τα πολύτιμα λέπια μου.

Στη συνέχεια μας έβαλαν όλα μαζί σε κάτι πελώρια κλειστά δοχεία, δεν μπορώ να πω ότι εκεί μέσα υπήρχε και φοβερή άνεση, μα ξεχνιόμουν κάπως παίζοντας με τις μικρές φυσαλίδες του οξυγόνου που μας παρείχαν, όμως, το πήγαινε έλα του νερού  και ο βόμβος της μηχανής του  αυτοκινήτου που ήταν φορτωμένα τα δοχεία με ενοχλούσαν αφάνταστα. Μετακομίζουμε, μετακομίζουμε όλο αυτό λέγαμε μεταξύ μας. Από τη μια μεριά χαιρόμουν -είμαι υπέρ των αλλαγών- από την άλλη λυπόμουν που θα άφηνα τους χώρους του εκκολαπτηρίου και των δεξαμενών που μεγάλωσα. Δεν ξέρω αν θα έβλεπα ξανά την  ξανθούλα  που μας φρόντιζε στο εκκολαπτήριο, υπήρχε μαζί της ένα κάποιο αίσθημα,  εκείνη πάντα  με αναγνώριζε και πάντα ερμήνευε με ακρίβεια την σιωπή μου.

Η μηχανή του αυτοκινήτου κάποια στιγμή σταμάτησε, κοιταχτήκαμε όλα μεταξύ μας με απορία. Είχα τη λιγότερη αγωνία, ήμουν πεπεισμένος ότι κάτι καλό μας περιμένει, δεν γίνεται να έκαναν τόσο κόπο και τόση φροντίδα για να μας μεγαλώσουν και τώρα να πάνε όλα στραβά, αυτό δεν γίνεται! Χαμηλά στο δοχείο  άνοιξε μια θυρίδα και όλα ακολουθήσαμε, θέλαμε δεν θέλαμε,  την ροή του νερού που έφευγε από αυτή και μας τραβούσε μαζί της.Τσουλώντας σε πλαστικό λείο διάδρομο, σαν σε παιχνίδι,  βρεθήκαμε σε έναν μικρό ιχθυοκλωβό καταμεσής της θάλασσας.

Εγώ (υποθέτω και τα άλλα ψαράκια) έπαθα ακόμη μια φορά στη ζωή μου μεγάλη πλάκα, ένιωσα δέος, έμεινα έκπληκτος, τα στρογγυλά μάτια μου έγιναν διπλάσια όταν έστρεψα το βλέμμα μου στο άγνωστο που περιέβαλε τον κλωβό. Σύγκρυο με διαπέρασε  στη σκέψη ότι τώρα δεν υπήρχαν πιά τα σταθερά τοιχώματα των δεξαμενών, από το πέλαγος μας χώριζε μόνο ένα δίχτυ με οπές για να περνά το ρεύμα του νερού. Πλησίασα με επιφύλαξη το δίχτυ και, όταν βεβαιώθηκα πόσο ισχυρό ήταν, ησύχασα,  η ματιά μου χάθηκε τότε στο απέραντο της θάλασσας, η ασφάλεια που ένιωσα με βύθισε σε μια μικρή ονειροπόληση, οι προαιώνιες προγονικές μνήμες ξύπνησαν, άγνωστες εικόνες από βυθούς, βράχους, αφρούς κυμάτων, εικόνες από άλλα ψάρια και από φύκια καταπράσινα μπερδεύτηκαν κι ένα έγιναν μέσα μου.

Το φως του ήλιου άρχισε να χάνεται και η νύχτα, όπως δεν την είχα γνωρίσει ποτέ ως τότε, απλώθηκε, δεν ακουγόταν πλέον φωνές ανθρώπων, πάρα μόνο η θαλασσινή αύρα και ο ελαφρύς κυματισμός, μαζεύτηκα και στάθηκα ακίνητος κάπου κοντά στο δίχτυ, ήταν η πρώτη μου βραδιά στο πέλαγος και το σκοτάδι που με περιτριγύριζε πότε με τρόμαζε και πότε με μάγευε. Δεν έκλεισα μάτι.

Την επόμενη μέρα, από τα ξημερώματα, άκουσα φωνές πάνω από την εξέδρα που κρεμόταν τα δίχτυα του ιχθυοκλωβού και αμέσως  είδα για πρώτη φορά άνθρωπο-ψάρι, έναν δύτη να μας κοιτά από την έξω μεριά του κλωβού, αυτός μας παρατηρούσε κι εμείς παρατηρούσαμε αυτόν. Ακολούθησε μια μαρτυρική μέρα νηστείας και αμέσως μετά, είδα επιτέλους την τροφή στην επιφάνεια του κλωβού. Όρμησα πρώτος, όπως το συνήθιζα, κολυμπούσα με δύναμη και μπερδευόμουν, δεν ήξερα που να πρωτοπάω, ήταν τόσο υπέροχα, ήταν πιο ωραία  από τη δεξαμενή! Η τροφή μας τώρα αποτελείται από πιο μεγάλους κόκκους, μας τους ρίχνουν με προσοχή για να μην πάει χαμένη. Η θερμοκρασία του νερού είναι φανταστική, ο κυματισμός με συνεπαίρνει, κλείνω τα μάτια και αφήνω το ουραίο πτερύγιό μου να με οδηγήσει, πολύ χαίρομαι αυτό το παιχνίδι, αυτή τη θαλασσινή μου περιπέτεια.

Τώρα, εδώ,  γνώρισα και τη λαβρακίνα μου! Σήμερα ήρθε για πρώτη φορά από την έξω πλευρά του ιχθυοκλωβού, ήταν μια αξέχαστη στιγμή. Ξέρω ότι με καλοβλέπει και κάνω τα πάντα να είμαι τέλειος, προβάλω χωρίς αναστολές όλα μου τα κάλλη, μα αυτή είναι κάπως επιφυλακτική, εντάξει, πρώτη γνωριμία είναι, την καταλαβαίνω.

Συνεχίζεται...