Οι θηλυκοί μπαμπουίνοι με έντονη πατρική παρουσία ζουν πολύ περισσότερο

Ένα νέο επιστημονικό εύρημα έρχεται να αναδείξει την υποτιμημένη σημασία της πατρικής παρουσίας στους μπαμπουίνους, είδος που συχνά χαρακτηρίζεται από την ελάχιστη εμπλοκή των αρσενικών στην ανατροφή των μικρών. Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση Proceedings of the Royal Society B, τα θηλυκά που διατηρούν πιο στενούς δεσμούς με τους πατέρες τους στα πρώτα χρόνια της ζωής τους, φαίνεται να ζουν σημαντικά περισσότερα χρόνια ως ενήλικες.

Η έρευνα, που διεξήχθη στην Κένυα, βασίστηκε στην ανάλυση δεδομένων από 216 θηλυκούς μπαμπουίνους και 102 επιβεβαιωμένους γενετικά πατέρες. Οι επιστήμονες παρακολούθησαν τη συχνότητα με την οποία πατέρας και κόρη περιποιούνταν ο ένας τον άλλον, καθώς και τις ημέρες συνύπαρξής τους στην ίδια κοινωνική ομάδα κατά τα πρώτα τέσσερα έτη ζωής των θηλυκών. Διαπίστωσαν ότι όσες κόρες είχαν πιο ισχυρό δεσμό με τον πατέρα τους —είτε μέσω καθημερινής επαφής είτε μέσω συμπεριφορών περιποίησης— ζούσαν δύο έως τέσσερα χρόνια περισσότερο σε σχέση με εκείνες που δεν είχαν τέτοιους δεσμούς.

Η μέση διάρκεια ζωής ενός θηλυκού μπαμπουίνου που φτάνει την ενηλικίωση είναι περίπου 18 χρόνια, κάτι που σημαίνει ότι αυτή η επιπλέον μακροβιότητα μπορεί να δώσει χρόνο για την απόκτηση ακόμη ενός απογόνου. Κατά την ερευνήτρια Elizabeth Archie του Πανεπιστημίου Notre Dame, αυτή η προοπτική ενδεχομένως αποτελεί ένα εξελικτικό «κίνητρο» για τα αρσενικά να προστατεύουν τις κόρες τους, ιδιαίτερα σε μεγαλύτερη ηλικία όπου η αναπαραγωγική τους ανταγωνιστικότητα μειώνεται.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι η θετική επίδραση δεν παρατηρήθηκε σε θηλυκά που είχαν στενές σχέσεις με άλλους αρσενικούς της ομάδας, παρά μόνο με τους βιολογικούς τους πατέρες. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η προστασία από κακομεταχείριση, η αποφυγή τραυματισμών ή και η πρόσβαση σε τροφή μέσα από αυτό το «δίχτυ ασφαλείας» που παρέχει η παρουσία του πατέρα, μπορεί να συμβάλλουν στη βελτίωση της ποιότητας ζωής και κατά συνέπεια στη μακροβιότητα.

Ωστόσο, δεν αποκλείουν και μία εναλλακτική εκδοχή: ότι ίσως τα πιο υγιή θηλυκά μπαμπουίνων είναι αυτά που είχαν τη δυνατότητα να αναπτύξουν στενούς δεσμούς με τον πατέρα τους — και συνεπώς η καλή τους υγεία να είναι ο πραγματικός λόγος της μακροβιότητάς τους. Η σχέση αιτίου-αποτελέσματος, λοιπόν, παραμένει ανοιχτή προς διερεύνηση.