Ο Μανώλης Φάμελλος ανέβηκε στη σκηνή, κοίταξε την κατάμεστη αυλή τουBlackDuckAthensκι έκανε το λογικό: σήκωσε το ποτήρι. «Στην υγειά σας». Είναι ο πιο τίμιος τρόπος να υποδεχτείς αγνώστους που λίγο αργότερα θα τραγουδούν μαζί σου. Δύο λέξεις, χωρίς τελετουργικές κορδέλες. Γιατί κάπως έτσι λειτουργούν οι καλές αθηναϊκές βραδιές· δεν ανακοινώνουν μεγαλόπρεπα πως ξεκινούν. Σου γνέφουν, σου βάζουν ένα ποτό στο χέρι και, πριν το καταλάβεις, βρίσκεσαι ήδη μέσα στην ιστορία τους.
Με το «Μέσα στα όνειρα – Σιωπή» να ανοίγει τη βραδιά και τη «Ζωή που τρέχει» να ακολουθεί, ο Μανώλης Φάμελλος έστησε από νωρίς το προσωπικό του σύμπαν: λυρικό αλλά όχι εύθραυστο, μελαγχολικό χωρίς να ζητά οίκτο, οικείο χωρίς να γίνεται προβλέψιμο. Ο «Χαρταετός» έφερε τα πρώτα πραγματικά ζεστά χειροκροτήματα. Γύρω του, δύο κιθάρες, μία μικρότερη, φυσαρμόνικα και πλήκτρα σχημάτιζαν μια μικρή μουσική εργαλειοθήκη, αρκετή για να ανοίξει ρωγμές στη βοή του κέντρου.
«Ευθυμήσατε; Σας παίζω τα εύθυμα για να σας καλοπιάσω», είπε, με εκείνο το στεγνό χιούμορ που σε κάνει να γελάς και ταυτόχρονα να υποψιάζεσαι ότι έρχεται σκοτάδι. Και πράγματι, ακολούθησε «Το παλιό ξενοδοχείο του θανάτου». Ο Φάμελλος δεν αντιμετωπίζει τη μελαγχολία σαν εποχική ίωση. Μπορείς, μας θύμισε, να μελαγχολήσεις θαυμάσια και μέσα στο καλοκαίρι — ακόμη κι όταν η πόλη φοράει κοντομάνικο και προσποιείται ότι όλα είναι ελαφριά.
Ανάμεσα στα τραγούδια μίλησε για όσα άκουγε παιδί, για τα χρόνια της Θεσσαλονίκης και για τις ερωτικές αποτυχίες, αυτό το ανεξάντλητο καύσιμο της τραγουδοποιίας. Δεν έκανε διάλεξη ούτε επιχείρησε να κατασκευάσει μύθο γύρω από τον εαυτό του. Οι αφηγήσεις του λειτουργούσαν σαν μικρές γέφυρες: από μια παλιά ακρόαση σε μια μελωδία, από μια προσωπική ήττα σε ένα συλλογικό ρεφρέν. Σαν να έλεγε ότι τα τραγούδια δεν πέφτουν από τον ουρανό· βγαίνουν από δωμάτια, πόλεις, λάθη και ανθρώπους που δεν μας αγάπησαν όσο ελπίζαμε.
Αυτό ακριβώς υπήρξε και η τελευταία βραδιά τωνSecretGardenLiveSessions, της τετραήμερης μουσικής συνάντησης τηςAthensVoiceκαι τουVoiceRadioμε την ενέργεια της Protergia: όχι μια παραγωγή που κρατούσε τον καλλιτέχνη σε ασφαλή απόσταση, αλλά μια αστική παρέα κάτω από τα δέντρα. Η δροσερή αυλή είχε γεμίσει, τα ποτήρια ίδρωναν και η Αθήνα, λίγα μέτρα πιο πέρα, συνέχιζε τον θορυβώδη μονόλογό της. Εδώ όμως τον ρυθμό έδιναν οι χορδές, τα πλήκτρα, η φυσαρμόνικα και μια φωνή που γνωρίζει την αξία της παύσης.
Προς το τέλος, το «Ένα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι» ακούστηκε δυνατό, σχεδόν σαν κοινή απόφαση. Τα κινητά σηκώθηκαν και άναψαν στον κήπο, καταγράφονταςstories. Η ειρωνεία ήταν όμορφη: δεκάδες μικρές οθόνες προσπαθούσαν να φυλάξουν μια βραδιά αφιερωμένη στις ανθρώπινες ιστορίες — εκείνες που δεν χωρούν πάντα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα.
Κι όμως, κάτι θα έμεινε. Μια πρόποση, ένα πικρό αστείο, ένας «Χαρταετός» πάνω από τα δέντρα. Και η αίσθηση ότι, για λίγες ώρες, το κέντρο της Αθήνας δεν ήταν απλώς τόπος διέλευσης. Ήταν ένας μυστικός κήπος όπου το φως δεν ερχόταν μόνο από τη σκηνή ή τις οθόνες, αλλά από την παράξενη, επίμονη ανάγκη των ανθρώπων να βρίσκονται μαζί και να ακούν.
Η Athens Voice παρουσιάζει τα Secret Garden Live Sessions με την ενέργεια της Protergia.
