Οι φωτογραφίες του Αχιλλέα Σαββόπουλου δείχνουν μια γωνιά της Ελλάδας, της Ανατολικής Μακεδονίας, για την οποία δεν χολοσκάει πολύς κόσμος: το λεγόμενο «Μονόπετρο», ή «Τελωνείο» όπως το ξέραμε παλιά, μια και βρίσκεται πίσω από το κτίριο του τελωνείου. Η παραλία, στη μέσα μεριά του λιμανιού, κάτω από τη Χερσόνησο της Παναγίας, έχει ψηλά βράχια από την άλλη πλευρά της, απέναντι από το λιμάνι, και το μεσαιωνικό τείχος που ενώνεται με τα βράχια – ό,τι και να γράψω, οι φωτογραφίες μιλάνε καλύτερα, κι ακόμα καλύτερα το ίδιο το τοπίο, το μέρος, το σημείο, στη μέση της πόλης, στην άκρη του λιμανιού, και στην καρδιά, ας πούμε, των Καβαλιωτών που κολυμπάνε εκεί. Μπορείς να πaς με τα πόδια στο Μονόπετρο σχεδόν από όλες τις μεριές της πόλης, και η θάλασσα είναι πολύ καθαρή, παρόλο που χωρίζεται από το βασικό λιμάνι με έναν λιμενοβραχίονα, παρόλο που αράζουν τεράστια πλοία και όχι-τεράστια φέρυμποτ στα εκατό ή διακόσια μέτρα. Μπλε και βαθιά τις περισσότερες μέρες, πράσινη μόνον όταν φυσάει συγκεκριμένο είδος ανέμου που δεν έχω καταλάβει ποτέ ποιος είναι, μια και ανακατεύει τα νερά εκεί που δεν το περιμένεις.
Ο κλειστός όρμος έχει από πάνω του τα θεαματικά τείχη, τα κοφτά βράχια και τον παλιό Φάρο της πόλης, στον οποίον ανεβαίνεις από ατελείωτα σκαλοπάτια νιώθοντας λίγο γλάρος και λίγο κατσίκι (αλλά κυρίως, εντυπωσιασμένη/ος). Αν θέλεις να επισκεφτείς την Παλιά Πόλη από τη θάλασσα, αυτός είναι ένας καλός τρόπος, με πανοραμική θέα όσο ανεβαίνεις και ακόμα πανοραμικότερη θέα όταν φτάνεις στον ίδιο το Φάρο. Η παραλία δεν έχει άμμο, μόνο πέτρες, βότσαλα και κομμάτια από βράχους, μαζί με άλλα κομμάτια που υποψιάζεσαι ότι είναι αρχαία: στο βυθό λέει κρύβονται αρχαία λατομεία γρανίτη κι ένα ιερό, αδιευκρίνιστης πλην όμως αρχαίας θεότητας. Εδώ κι ένα χρόνο οι ντόπιοι που έχουν συνηθίσει να κολυμπάνε στο «Τελωνείο», όπως κι εγώ εδώ που τα λέμε, οι ντόπιοι θαμώνες της μικροσκοπικής παραλίας, έφτιαξαν το «Μονόπετρο», έναν σύλλογο «για την προστασία της παραλίας και της ελευθερίας της, γιατί η παραλία είναι δημόσιο αγαθό, τόπος δημόσιας εμπειρίας, ενώ αντιπροσωπεύει δικαιώματα των πολιτών τα οποία είναι άρρηκτα δεμένα με το τοπόσημο». Ο σύλλογος οργανώνει εκδηλώσεις, εκθέσεις, όπως η έκθεση φωτογραφίας του Αχιλλέα Σαββόπουλου ή της Λύβιας Σταυρακάρα, και συναυλίες – η Δέσποινα Καρακούση και η ομάδα της τραγούδησαν ωραία παραδοσιακά τραγούδια ένα δροσερό καλοκαιρινό απόγευμα κάτω από τα τείχη.
Γενικά το «Μονόπετρο» είναι σημείο αναφοράς για τους Καβαλιώτες, και πολύ όμορφο, πολύ διαφορετικό από όλες τις παραλίες του κόσμο, ατμοσφαιρικό και ρομαντικό, σα να βγήκε από τις σελίδες της «Πριγκιπέσσας Ιζαμπώ». Και να κατέβηκε για μια γρήγορη βουτιά λίγο παραέξω από το λιμάνι της Καβάλας.
«Πριγκιπέσσα Ιζαμπώ», κλασσικό, περιπετειώδες μυθιστόρημα του Άγγελου Τερζάκη με ηρωίδα που βασίζεται σε πραγματικό πρόσωπο, την Ιζαμπέλα Α’ της Αχαΐας των Βιλλεαρδουίνων, την εποχή της Φραγκοκρατίας. Δημοσιεύτηκε σε συνέχειες ανάμεσα στο 1937-38 στην εφημερίδα «Καθημερινή». Άσχετο, αλλά για κάτι τέτοιες πληροφορίες ζούμε μερικοί-μερικοί.
17°
