Η πόλη, τα πατίνια και η ευθύνη των λέξεων

Η απάντηση της Αντιδημάρχου Αστικής Αναζωογόνησης και Ανθεκτικότητας, κας Μάρως Ευαγγελίδου, στο άρθρο μου «Πώς ο Δήμος Αθηναίων με έκανε να χάσω το αεροπλάνο» δείχνει, αν μη τι άλλο, ότι η δημόσια συζήτηση γύρω από τη μικροκινητικότητα στην Αθήνα είναι πιο ζωντανή από όσο θα πίστευε κανείς.

Το κείμενό μου στηρίχθηκε σε προσωπική εμπειρία. Δεν ήταν τεχνική μελέτη, ούτε παρέμβαση επί νομοθετημάτων. Ήταν η μαρτυρία ενός πολίτη που στην προσπάθειά του να κινηθεί με φιλικά προς το περιβάλλον μέσα παγιδεύτηκε μέσα σε μια αλυσίδα από δυσλειτουργίες, θολές αρμοδιότητες και ανύπαρκτη σήμανση.

Η κυρία αντιδήμαρχος επισημαίνει ότι η εφαρμογή που με καθοδήγησε ανήκει σε ιδιωτική εταιρεία και όχι στον Δήμο. Δεν έγραψα καθόλου το αντίθετο. Οι δημόσιοι χώροι, τα πεζοδρόμια, οι μπάρες και η σήμανση πάνω στο έδαφος δεν ανήκουν σε εταιρείες – είναι αρμοδιότητα των δημοτικών αρχών και αυτό υπογράμμισε το άρθρο μου. Αν λείπουν ή είναι ανεπαρκείς, αυτό δημιουργεί σύγχυση, ανεξαρτήτως εφαρμογής.

Ο Δήμος φαίνεται να έχει ξεκινήσει έναν σοβαρό διάλογο με τις εταιρείες μικροκινητικότητας και αυτό είναι θετικό. Όμως ενώ οι διαδικασίες εξελίσσονται, η πραγματικότητα στην πόλη παραμένει δύσκολη: οι πολίτες καλούνται να κινούνται σε ένα περιβάλλον χωρίς σαφείς κανόνες στο πεδίο και αυτό κατέγραψα βιωματικά και όχι από την καρέκλα του γραφείου μου. Η πρόοδος προϋποθέτει διοίκηση ανοιχτή στην κριτική· χωρίς ανεκτικότητα, δεν υπάρχει εξέλιξη.

ΥΓ: Τελικά πήρα το επόμενο αεροπλάνο για Γενεύη. Εκεί κινήθηκα με ποδήλατο της εταιρείας Donkey Republic. Πρόκειται για σκανδιναβική εταιρεία λειτουργεί σε συνεργασία με το καντόνι της Γενεύης στο πλαίσιο δημόσιων συμβολαίων και παραχωρήσεων δημόσιου χώρου για στάθμευση, με συγκεκριμένες ρυθμίσεις και σημεία. Δηλαδή: η υποδομή (μπάρες, σήμανση, ποδηλατοστάσια) είναι δημόσια, αλλά το σύστημα χρήσης των ποδηλάτων ανήκει στην Donkey Republic.

Είναι μια μικρή, αλλά ουσιώδης υπενθύμιση ότι περιβαλλοντική ευαισθησία δεν σημαίνει μόνο «φυτεύουμε δέντρα», αλλά δημιουργούμε και τις συνθήκες ώστε οι πολίτες να μπορούν να μετακινηθούν με εναλλακτικά μέσα, χωρίς να χρειάζονται νομικές γνώσεις ή τύχη. Η Αθήνα, σε αυτό το κομμάτι, έχει ακόμη δρόμο μπροστά της. Και η δημόσια συζήτηση ίσως είναι ένα πρώτο βήμα.