Ξημέρωμα Κυριακής στο «Άσυλο» του Μεταξουργείου

Η ώρα είναι δύο παρά κάτι. Ανοίγω την πόρτα της μεσοπολεμικής μονοκατοικίας στην οδό Τάκη στου Ψυρρή, που με φιλοξενούσε τις περασμένες δυόμισι ώρες και βρίσκομαι ανάμεσα σε τουρίστες και ντόπιους περαστικούς. Έκανε πάρτι η φίλη μου η Έλενα σ’ ένα από τα ελάχιστα σπίτια που λειτουργούν ακόμα ως υπομνήσεις μιας Αθήνας που έχει χαθεί. Σύντομα κι αυτό θα αλλάξει χέρια και θα μετατραπεί σε boutique hotel ή Αirbnb, όπως τόσα και τόσα κτίρια του ιστορικού κέντρου. Μια σαρωτική πολεοδομική αλλαγή που καταδικάζει εν μέρει την πόλη σε ένα αμνήμον μέλλον. 

Προχωρώ. Από τη μία, τα φώτα του Ψυρρή με τα «στέκια» τουριστοπαγίδες, από την άλλη, το σκοτάδι της Ομόνοιας: τα φώτα ξεθωριάζουν προς αυτό το σημείο της πόλης, το ίδιο και η φροντίδα που επιδεικνύουν οι αρμόδιοι εδώ και πολλά χρόνια για το αστικό τοπίο. Προχωρώ, ο δρόμος γίνεται όλο και πιο σκοτεινός, η μουσική που τράνταζε το σπίτι στην οδό Τάκη χάνεται πίσω μου. Σκουπίδια, σκαμμένα και σπασμένα πεζοδρόμια, πατημένα και λιωμένα είδη μαναβικής, σαν να πέρασε πριν λίγο μια λαϊκή απ’ αυτό το σημείο. Οι γειτονιές κάτω από την Ομόνοια μοιάζουν με βομβαρδισμένο τοπίο. Μέχρι να βγεις στην Πειραιώς έχεις δει μια άλλη Αθήνα. 

Αναζητώ ένα μπαρ που ξέρω κατά προσέγγιση πού βρίσκεται. Μου το είχαν δείξει οι κολλητοί μου ένα ξημέρωμα Κυριακής που επιστρέφαμε από Γκάζι. Μοιάζει εξωτερικά με αποθήκη. Ένα χρέπι που δεν σου γεμίζει το μάτι. Αλλά μέσα γινόταν χαμός. Δεν θυμόμουν πώς το λένε. Είναι αργά για να πάρω σβάρνα τα τηλέφωνα και να ρωτάω, οπότε το αναζητώ ποδαράτος. Κατεβαίνω σχεδόν όλη την Πειραιώς, αλλά καταλαβαίνω, λίγο πριν την Ιερά Οδό, πως μάταια. Δεν είναι επί της Πειραιώς. Περνάω στην Αχιλλέως και αρχίζω να την ανεβαίνω. Να το!

Αχιλλέως 38, λίγο πριν τη Λένορμαν. Μεταξουργείο, λοιπόν. Λέγεται «Άσυλο». Ορθάδικο, γνωστό στις παρέες εδώ και χρόνια. Χύμα μαγαζί. Πας για να χορέψεις χωρίς συμβάσεις, χωρίς «πρέπει», χωρίς δηθενιές. Εδώ για διακόσμηση έχει άδεια μπουκάλια Absolut, έχει ταγκιές στους τοίχους, κολλημένα πληκτρολόγια και ψεύτικους θώρακες, σαν να ξέμειναν από κάποιον αρχαιοελληνικό Κούρο ή από κάποια κούκλα βιτρίνας. Τύπου δεν προσπάθησε ποτέ κανείς να φτιάξει κάτι σοβαρά εκεί μέσα. Κι έχει κι αυτό το ενδιαφέρον του. Έχει ντισκομπάλα και φώτα γλυκοσκότεινα. Παίζει ποπ και ντίσκο. Άλλοτε παίζει ροκ και ρέγκε. Και όλοι θέλουν να χορεύουν.