Ελεγεία στο drag

Πολλές φορές, κλείνοντας αυτή τη στήλη κλάμπινγκ, έχω γράψει πως κατέληξα στο beQueer. Το μικροσκοπικό queer κλαμπ της οδού Κελεού στο Γκάζι. Ήρθε η ώρα να του αφιερώσω ένα ολόκληρο κομμάτι, γιατί, αν έχει κάτι μεγαλύτερη αξία στο σημερινό χαοτικό, ετεροπροσδιοριζόμενο και απρόσωπο τοπίο, αυτό είναι τα στέκια: τα μέρη που θα ξέρεις πως, όπως και να ’σαι, ό,τι διάθεση κι αν έχεις, όσο άσχημα κι αν έχει κυλήσει μια έξοδος, αυτά θα είναι εκεί ως το τελευταίο καταφύγιό σου. Αυτό το κλαμπάκι είναι το δικό μου.

Έχω περάσει εκεί αμέτρητες Παρασκευές και αρκετά Σάββατα. Με κρύο, με καύσωνα, Απόκριες, Πάσχα, με εξεταστική, με σαρδελοποιημένους τουρίστες στα μέσα Ιουλίου, που κοιτούν τριγύρω απορημένοι, μην καταλαβαίνοντας γιατί βγάζουν όλοι κραυγές έκστασης μόλις η dj Miss Music βάζει το «Κάτσε καλά» της Παπαρίζου. Πώς κοιτάνε οι λαγοί που τους άστραψαν οι προβολείς κάποιου αυτοκινήτου βράδυ σε ορεινό δρόμο; Έτσι ακριβώς κοιτάνε και οι τουρίστες σε τέτοιες στιγμές. Δεν καταλαβαίνουν τί-πο-τα.

Θυμάμαι πολύ την πρώτη φορά που πήγα στο beQueer. Ήταν 21 Μαΐου 2021, είχε μόλις τελειώσει η δεύτερη (ατέλειωτη) καραντίνα, έκανα επιτέλους τα πρώτα μου βήματα στη νυχτερινή Αθήνα και καταλήξαμε εκεί, έπειτα από μια ατέλειωτη μέρα στη θάλασσα και μετά το –πλέον θρυλικό– λάιβ του Παν Παν στο Πολύγωνο. Φόραγα σανδάλια όλη τη μέρα, λόγω της παραλίας, και χόρευα σαν σίφουνας, δεν με σταμάταγε τίποτα. Με πάταγαν, με ξενύχιαζαν, ποτά έπεφταν πάνω μου κι εγώ εκεί... χόρευα. Ένιωθα ανίκητος αποκλειστικά και μόνο επειδή ζούσα. Με θάμπωσε το drag show που είδα για πρώτη φορά. Δεν θυμάμαι ποια queen έκανε σόου εκείνο το βράδυ. Έκτοτε όμως περίμενα όλο και πιο ανυπόμονα την αλλαγή στη μουσική, που υποδήλωνε την έναρξη του σόου. Τα drag performances εδώ είναι αλλιώς: είναι πολιτικά, ανατρεπτικά, εφευρετικά, τίγκα στις αναφορές, χειροποίητα και σπαρταριστά.

Η μαγεία του drag (μια συντομογραφία του «dressed as girl») όμως, δεν είναι μόνο στο θέαμα. Είναι η δύναμη της υπερβολής, της ανατροπής. Είναι πολιτική, μια πράξη αυτοδιάθεσης και επανάστασης. Είναι η απόρριψη των κανόνων, η αμφισβήτηση του φύλου και της ταυτότητας. Είναι και ένα κομμάτι ιστορίας της κοινής πολύπλοκης νεότητας και ύπαρξης πολλών queer ατόμων. Ας μην αναλωθούμε όμως εδώ σε ιστορικές αναδρομές. Όταν μια queen ανεβαίνει στη σκηνή, δεν τη βλέπεις μόνο να χορεύει ή να τραγουδάει, τη βλέπεις να καταρρίπτει τους κανόνες της κοινωνίας, να ανατρέπει ό,τι ξέρεις για την ταυτότητα και να σου λέει με το βλέμμα της: «Εδώ δεν υπάρχουν όρια. Εδώ είσαι ελεύθερος». Το drag δεν είναι απλώς ψυχαγωγία, είναι μια διαρκής επανάσταση του εαυτού. Και η πιο όμορφη επανάσταση είναι αυτή που δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια. Απλώς ζεις.