Κλάμπινγκ: Στο Ωδείο Αθηνών όλοι θέλουν να χορεύουν

Σάββατο βράδυ έκανε γενέθλια μάζωξη η κολλητή μου και πάρτι γενεθλίων ένας φίλος μου. Κοινώς, με φάγανε οι δρόμοι. Τι κι αν είχα πει πως θα ξυπνούσα νωρίς την Κυριακή, θα διάβαζα κι ένα βιβλίο, πως θα ήμουν ξεκούραστος για να πάω σ’ ένα απογευματινό πάρτι στο Ωδείο Αθηνών. Γύρισα στις πέντε το πρωί. Ξύπνησα πρόωρα κατά τις 12. Χαζεύοντας στο κινητό, ο αλγόριθμος μου πετάει ένα νέο βίντεο κλιπ της Sade. Αυτό από μόνο του είναι είδηση: η θρυλική μπάντα που έχει το όνομα της θρυλικής τραγουδίστριάς της είχε να βγάλει μουσική πάνω από έξι χρόνια. Κυκλοφορούν δίσκους με απόσταση δεκαετίας, τους προωθούν διακριτικά κι έπειτα εξαφανίζονται. Δεν θέλουν να παίζουν το παιχνίδι της δημοσιότητας. Ζουν μακριά από τα φώτα, κρατώντας τις ζωές τους ιδιωτικές.

Το βίντεο κλιπ κυκλοφόρησε απροσδόκητα για να συνοδεύσει ένα κομμάτι με τίτλο «Young lion», που κυκλοφόρησε η Sade, αφιερωμένο στον τρανς γιο της. Μια συγκινητική μπαλάντα για τις δυσκολίες που πέρασε το παιδί της, για τον δύσκολο δρόμο της φυλομετάβασης και για το πώς εξελίχθηκε η σχέση τους μέσα από την αποδοχή της τρανς ταυτότητάς του. Μια συρραφή με πλάνα από την παιδική ηλικία του νεαρού και κατάληξη στο σήμερα, που έχει ολοκληρωθεί η φυλομετάβασή του. Το είδα και πλάνταξα. Με χτύπησε κατευθείαν στην καρδιά. Οι στίχοι, η τρυφερότητα. Το ότι η Sade αποφάσισε να μιλήσει στα 65 της για κάτι τόσο δύσκολο και προσωπικό. Δάκρυα στα μάτια μου. Δεν μπορώ να τα συγκρατήσω. Μουσική σαν να σε παίρνουν αγκαλιά.

Ύστερα απ’ αυτό το κλάμα έκανα έναν απίστευτο πεντάωρο ύπνο. Λένε ότι μετά το κλάμα πάντα κοιμάσαι καλά. Δευτερώνω. Σηκώθηκα και πήρα το 608 γύρω στις 7 το απόγευμα. Προορισμός το Ωδείο Αθηνών. Τα απογευματινά κυριακάτικα πάρτι του Eden (από το Plisskën) στο Ωδείο είναι ό,τι καλύτερο λίγο πριν μπει η Δευτέρα. Πάντα οι DJ είναι ένας κι ένας, ο χώρος, ειδικά όταν δεν μαζεύει πολύ πολύ κόσμο, είναι υπέροχος. Πίσω από τα decks φυτά εσωτερικού χώρου και φώτα δίνουν στο υπόγειο του Ωδείου την αίσθηση κήπου απ’ όπου ξεπηδούν φιγούρες και ήχοι πάρτι. Αυτή την Κυριακή μουσική παίζει ο παγκοσμίου φήμης Hunee. Φτάνω λίγο πριν ανέβει στη σκηνή, όσο ακόμα έπαιζε τις δικές του χαουζιές ο Jay Jay. Ο κόσμος χορεύει. Τους ακολουθώ. Σ’ αυτά τα πάρτι δεν βλέπεις μόνο κλασικές φάτσες που ακούν χορευτικά μουσικά είδη ή ηλεκτρονική. Ο κόσμος ανάμεικτος και μια νέα κοινότητα ανθρώπων που απλά θέλουν να χορέψουν σχηματίζεται. Ο Hunee ξεκινάει το πεντάωρο σετ του με κομμάτια που θυμίζουν λάτιν, ενώ γρήγορα εναλλάσσει με ντίσκο και χάουζ κομμάτια. Και χάουζ όχι τα τετριμμένα και προβλέψιμα –σε καμία περίπτωση–, αλλά τα πιο εκλεκτικά παρακλάδια που γεννήθηκαν στο Ντιτρόιτ και στο Σικάγο από μέλη της μαύρης κοινότητας, ώσπου ταξίδεψαν στην Ευρώπη. Ο Hunee, που είναι Νοτιοκορεάτης, μεγάλωσε σε μια πρώην βιομηχανική πόλη της Ανατολικής Γερμανίας. Οι μουσικές επιρροές του χωνεύτηκαν καλά και μας παρουσιάζονται σαν ένα εκλεκτικό και περίτεχνο λογοτεχνικό λεξιλόγιο, γεμάτο κρυστάλλινες, φανταχτερές μεταφορές. Όλοι θέλουν να χορεύουν. Και χορεύουν.