Όπως όλος ο κόσμος έφαγα την ίωση με τη σκάφη αυτές τις μέρες, οκέι, συμβαίνουν αυτά, χειμώνας είναι… και θα είναι για κάμποσο ακόμα… απλώς η χρονιά είναι τσίλικη. Και ερμ, μπράβο της…
Με πήγε στο θέατρο (πάλι!) ο Γιώργος Παυριανός, να δούμε τη φίλη του ηθοποιό ‘Έλενα Κωνστάντιου (κούκλα, και πολύ καλή) στο έργο «Μαύρες γαλλικές τρούφες» στο Θέατρο Λύχνος Τέχνης και Πολιτισμού: μα ήταν τέλεια. Πέρασαν μέρες, και ιώσεις όπως προ-ανάφερα, αλλά η παράσταση ήταν ωραία, τα παιδιά που έπαιζαν επίσης, και λέω «παιδιά» επειδή θα μπορούσαν να ήτανε παιδιά μου (ίου) πράγμα αρκετά δραματικό από τη μία αλλά και βαθιά ικανοποιητικό από την άλλη – μια μέρα, μακάρι να δω παράσταση παιδιών που θα μπορούσαν να ήτανε εγγόνια μου και να μου αρέσει επίσης. Η επιτυχία στη ζωή είναι να ευχαριστιέσαι με πράγματα που κάνουν τα παιδιά/εγγόνια/δισέγγονά σου, και όχι μόνο με όσα κάνεις εσύ η υπερ-αιωνόβια.
Το έργο «Τρούφες» το έχει γράψει ο Θοδωρής Κατσαρός, που παίζει κι όλας (με πολύ χιούμορ) στην παράσταση. Έχει αρχή, μέση και τέλος, έχει ρόλους, υπόθεση και σκηνοθεσία, πράγματα σούπερ για ελληνικό σύγχρονο έργο, τα εκτιμάω αφάνταστα αυτά τα στοιχεία γιατί έχω κάτσει πολλές φορές σε σκοτεινά θέατρα προσπαθώντας να μη κοπανάω το κεφάλι μου στα ντουβάρια, σε έργα τόσο σοβαροφανή που κλαίνε κι οι ούγιες τους (= γράφονται, σκηνοθετούνται, παίζονται και βλέπονται κλαίγοντας με μαύρο δάκρυ).
Ο Θοδωρής είναι κι αυτός στην κατηγορία «μπορούσε-παιδί-μου», μάλιστα παίζεται ένα δεύτερο έργο του («Ρουζ, λιβάνι και κονιάκ» στο ίδιο θέατρο διαφορετικές βραδιές) – εννοώ ότι είναι νέος-νέος αλλά δεν φταίει αυτός, και δεν έχει σημασία, το ξαναγράφω απλώς επειδή εντυπωσιάστηκα. Το θέατρο «Λύχνος» είναι πολύ όμορφο, cosy, φιλικό και αόριστα σέβεντις. Ανεβάζουν, μου είπαν, κατά κανόνα σύγχρονα έργα νέων Ελλήνων συγγραφέων, και ήθελα να τους φιλήσω: διάφοροι φίλοι κι εγώ μαζί γράφουμε σύγχρονα ελληνικά έργα κατά καιρούς, ψάχνουμε παραγωγούς, παίρνουμε τρία-τέσσερα μουτρωμένα τηλέφωνα (δεν είμαστε για τέτοια), κάνουμε ντεμέκ ατζέντικες δουλειές που δεν μας βγαίνουν (άχρηστες), και τελικά τα καταχωρούμε σε αρχεία στο αλαλιασμένο ντέσκτοπ μας μέχρι να τα φάει ο σκώρος και να ησυχάσουμε…
Άλλο ένα νόστιμο έργο νέου Έλληνα συγγραφέα ήταν η «Ντίβα» του Κωνσταντίνου Ιωακειμίδη, που δεν πρόλαβα να γράψω γι’ αυτό επειδή ανέβηκε για λίγες παραστάσεις, αλλά ελπίζω να ανέβει ξανά κάπου μέσα στην Αθήνα με τις ατέλειωτες σκηνές. Κι είναι και κάμποσα που δεν προλαβαίνω καν να τα δω, ελπίζω να τα βλέπουν σοβαροί άνθρωποι που γράφουνε θεατρικές κριτικές και να σας ενημερώνουν, κι εσείς ελπίζω να βλέπετε (σύγχρονα ελληνικά έργα λέμε, μη χαζεύετε παρακαλώ, θα σας βάλω τεστ στο τέλος).
Τέλος πάντων μετά άρπαξα ΤΗΝ ίωση εμετός-πυρετός και έμεινα ξάπλα, οικόσιτη για μέρες και μέρες…. η μία μέρα χάνεται μέσα στην άλλη όταν κοιμάσαι και ξυπνάς με πυρετό μέχρι που κάποια μέρα σηκώνεσαι μούσκεμα στον ιδρώτα επιτέλους και καταλαβαίνεις ότι ο πυρετός έπεσε, έχεις όρεξη να φας τα πάντα ξαφνικά, συνέρχεσαι και ανοίγεις κινητό-κομπιούτερ-φέισμπουκ με τη σχετική αγωνία… για να δεις τα ίδια μηνύματα (κινητής τηλεφωνίας: έληξε ο αυτός σας μαντάμ, μεγαλοκαταστήματος: προσφορές -8% σε επιλεγμένα φριχτά είδη προικός, μακρινής γνωριμίας: πού χάθηκες, βρε;, υπενθυμίσεις υποχρεώσεων που ευτυχώς ξέχασες ντιπ για ντιπ κλπ.κλπ. ) – αυτά δηλαδή που διάβαζες και πριν αρρωστήσεις, απλώς τώρα τα βλέπεις με ελαφριά θολούρα και κατά 2-3 κιλά ελαφρύτερος…
Και μετά μιλάς με φίλους στο τηλέφωνο και συγκρίνετε ιώσεις, αυτήν με τον πυρετό λες ή την άλλη με το βήχα-συνάχι-πόνους-κόκκαλα; Η βήχας-σκέτος-πυρετός δεν μετράει, μόνο με πόνους κάπου, οπουδήποτε, και ο πυρετός από μόνος του δεν συγκινεί κανέναν, κερδίζει όποιος έχει τριπλέτα (πυρετό-εμετό-πόνους) αλλά εντάξει, ευτυχώς περνάνε κι αυτά λάου λάου, χειμώνας είναι όπως είπαμε, σέρνεσαι ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΚΩΝΕΣ στη δουλίτσα σου όποια κι αν είναι αυτή και στέλνεις επιτέλους προζακο-ειδή μηνύματα σε όλο τον κόσμο, ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2015!
Που εννοείται ακόμα δεν έχεις αρχίσει να το γράφεις ώστε να το συνηθίζεις σιγά-σιγά….
17°
