Σχόλιο για τις μακέτες της Πανεπιστημίου: Ο «Μεγάλος Περίπατος» ξηλώνεται και εντός 12-15 μηνών στη θέση του θα υπάρχει κάτι πιο όμορφο και αστικό.
Ναι, μακέτες είναι, δεν λέω, και οι αντίστοιχες του «Μεγάλου Περιπάτου» έμοιαζαν θελκτικές, ωστόσο εκείνες μας προϊδέαζαν για κάτι το… εξωτικό, που απεδείχθη αισθητική βαρβαρότητα, ένα αστικό πεδίο δυσλειτουργικό- κάτι που δεν άρεσε σε κανέναν κι αναρωτιέμαι αν εξυπηρέτησε κάποιους, πλην των όσων κατέβαιναν με πατίνι από το Σύνταγμα προς την Ομόνοια.
Ο δήμος Αθηναίων είχε χαρακτηρίσει το αρχικό έργο «πιλοτικό», πλην οι νέες μακέτες δείχνουν κάτι το εντελώς διαφορετικό- αισθητικά πιο όμορφο και σίγουρο πιο κοντινό σε εικόνα ευρωπαϊκής πρωτεύουσας: Δεν είναι κραυγαλέο, δεν φωνάζει «δείτε με, έχω χρώματα! (τα οποία σε μικρό διάστημα ξεθώριασαν)», δένει με την λεωφόρο και οι πεζοί θα έχουν τη δυνατότητα να απολαύσουν το αισθητικό ερέθισμα των υπέροχων κτιρίων της Πανεπιστημίου.
Από τις μακέτες και τις ανακοινώσεις του δήμου Αθηναίων προκύπτει ότι ξηλώνεται το ζωγραφιστό ταρτάν, τα πλαστικά πασαλάκια και οι ζαρντινιέρες και στη θέση τους έχουμε μια λογική διαπλάτυνση των υφιστάμενων (ήδη μεγάλων) πεζοδρομίων, σε συνδυασμό με αρκετό πράσινο κατά μήκος του βουλεβάρτου. Τα χρώματα είναι ήπια (πλάκες μαρμάρου και σκυρόδεμα σε ανοιχτές γκρι αποχρώσεις), δεν υπάρχει υπερβολή, τα πάντα φαντάζουν προσαρμοσμένα σε μια εύλογη αστική αισθητική.
Δεν είναι σαφές αν θα παραμείνουν ή όχι οι ογκώδεις ζαρντινιέρες με τους φοίνικες (που δίνουν μια παράταιρη αίσθηση διασταύρωσης Βηρυτού και Μαϊάμι στο Σύνταγμα) – το μόνο που ανακοινώθηκε είναι ότι ο ακριβός εξοπλισμός του Μεγάλου Περιπάτου θα μεταφερθεί σε διάφορες συνοικίες της Αθήνας χωρίς περαιτέρω πληροφόρηση.
Μαθαίνουμε –από την ανακοίνωση– ότι ο προϋπολογισμός του έργου φτάνει στα 3 εκατ. ευρώ, ωστόσο καλό θα είναι να γίνει αναλυτική καταγραφή για τα έξοδα του πιλοτικού έργου και την αξιοποίηση τους. Δεν ήταν τζάμπα…
Με άλλα λόγια, στο τέλος του 2021 ξηλώνεται ο αισθητικά φρικώδης «Μεγάλος Περίπατος» στην Πανεπιστημίου και εντός 12-15 μηνών στη θέση του θα υπάρχει κάτι που μοιάζει πιο όμορφο, αστικό, κάτι που όντως δένει με την πόλη. Την ίδια ώρα εξελίσσεται και η ανάπλαση του κάτω κομματιού της πλατείας Συντάγματος, που αν οι μακέτες δεν δίνουν μια απολύτως παραπλανητική εικόνα και το αποτέλεσμα τους είναι κοντά σε αυτό που βλέπουμε στις φωτογραφίες, τότε αναμφίβολα αναμένουμε καλύτερο –αισθητικά τουλάχιστον- αποτέλεσμα.
Υ.γ.1: Όσες αλλαγές ή αναπλάσεις γίνουν, το παν είναι η διατήρηση τους- με άλλα λόγια να παραμένουν καθαρές και προσεγμένες από τον ίδιο τον Δήμο, ώστε αντανακλαστικά να φέρονται αναλόγως και οι πολίτες. Σε τελική ανάλυση, ποιος δεν θέλει μια πόλη πιο όμορφη και καθαρή;
Υ.γ.2: Ακόμα δεν είναι γνωστό τι θα γίνει με την Β. Όλγας και αν επιτέλους δοθεί στην κυκλοφορία μια λωρίδα για τα ΙΧ (ήδη περνάνε λεωφορεία, περιπολικά, κλπ- συν το τραμ), ώστε να αναπνεύσει η Αρδηττού, στην οποία διοχετεύεται δυσανάλογα μεγάλη κίνηση οχημάτων και είναι διαρκώς μπουκωμένη.
Υ.γ.3: Και τι θα γίνει με τα ποδήλατα, τα πατίνια και άλλα σχετικά; Η ανακοίνωση του Δήμου Αθηναίων σημειώνει ότι «η κίνηση ποδηλάτων και άλλων μέσων μικρής κινητικότητας έχει προβλεφθεί σε συγκεκριμένη διάταξη λωρίδας και θα θεσμοθετηθεί ως μικτής χρήσης όταν θα το επιτρέψει η σχετική νομοθεσία». Μεταξύ μας, η πόλη μας δεν διαθέτει τις απαραίτητες υποδομές για τα ποδήλατα- δεν είναι Άμστερνταμ κι ουδέποτε θα γίνει. Ας αρκεστούμε σε μικρές λύσεις.
Με αφορμή τα 1000 τεύχη της ATHENS VOICE, η συγγραφέας ακολουθεί μια διαδρομή στην πόλη όπου οι δρόμοι, οι εικόνες και οι αναμνήσεις μπλέκονται με το σήμερα
Με αφορμή τα 1000 τεύχη της ATHENS VOICE, η Βικτώρια Σαντούλιακ γράφει για την Αθήνα της φιλοξενίας και των μικρών καθημερινών στιγμών που την έκαναν να νιώσει σπίτι: H Αθήνα της Βικτώρια Σαντούλιακ
Με αφορμή τα 1000 τεύχη της ATHENS VOICE, ο δημοσιογράφος γράφει για την ακτογραμμή, τις γειτονιές και τις μικρές ατέλειες που κάνουν την πόλη ξεχωριστή
17°
