Πώς έζησα το Πάσχα 2020 στην Αθήνα εξαιτίας του κορωνοϊού
Θέλω να πιστεύω ότι μέχρι στιγμής έχω διαχειριστεί καλά το ζήτημα. Κρατάω την ψυχραιμία μου, απολαμβάνω το σπίτι μου, γεμίζω την ημέρα με δραστηριότητες και μικρές χαρές. Παρακολουθώ ταινίες που με κάνουν να γελάω και στέλνω καρδούλες σε όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Όταν με πιάνει άγχος, σταματάω να σκέφτομαι. Όταν με πιάνει μοναξιά, σκέφτομαι ότι την αισθάνονται όλοι. Έχω καταφέρει να χτίσω μία (εύθραυστη) ηρεμία, η οποία εξαφανίζεται μόνο όταν κοιμάμαι. Εκεί η πανδημία παίρνει μορφή τεράτων και δαιμόνων, χορεύοντας σε εφιάλτες που δεν με αφήνουν να κοιμηθώ σωστά.
Για το Πάσχα αποφάσισα να κάνω διακοπές στο σπίτι των γονιών μου. Είναι δίπλα στο δικό μου και έχουμε από καιρό πάρει την απόφαση να διατηρήσουμε επαφή μέχρι την λήξη του συναγερμού. Τα δωμάτια μοσχοβόλησαν μαστίχα από τα μελιτίνια και ζάχαρη με τριμμένο λεμόνι από τα λευκά κέικ. Εύθυμες νότες ξεκίνησαν να παίζουν από το ραδιόφωνο και το φως του ήλιου χρύσισε όλες τις επιφάνειες του χώρου. Γιορτινή ατμόσφαιρα παρά τις περίεργες συνθήκες. Μετά το μεσημεριανό φαγητό αποφάσισα να αράξω στον καναπέ του σαλονιού, σαν σίγμα τελικό, όσο η μαμά έβλεπε ντοκιμαντέρ και ο μπαμπάς ζωγράφιζε. Με πήρε ο ύπνος πριν καν καταλάβω πως κάποιος άπλωσε μία κουβέρτα επάνω μου. Ύπνος χωρίς όνειρα. Βαρύς. Η μεγαλύτερη απόλαυση.
Στην κανονική ζωή, το Πάσχα γιορτάζεται στη Σύρο και πάντα είναι ο πρόλογος του καλοκαιριού. Έχει βόλτες με πάνινα παπούτσια, τραπέζια δίπλα στη θάλασσα, παγωτά, δροσερά σεντόνια, φωτογραφίες μπροστά σε παστέλ τοίχους και κοκτέιλ με παγάκια. Φέτος μεταφέρθηκε στις αθηναϊκές ταράτσες, δεν περπάτησε τόσο πολύ, όμως κατάφερε να γλυκάνει την ατμόσφαιρα με αναπάντεχους τρόπους. Σαν να το περιμέναμε για να ανασάνουμε λίγο πιο ανάλαφρα.
Μεγάλο Σάββατο, βράδυ. Φοράω κραγιόν, μάσκαρα και ένα λουλουδάτο φόρεμα για πρώτη φορά εδώ και ενάμιση μήνα. Ο μπαμπάς δένει τη γραβάτα του κοιτάζοντας τον καθρέφτη. Ο αδερφός βάζει τα μαχαιροπίρουνα στο τραπέζι και η μαμά ελέγχει την κατσαρόλα με το φαγητό. Στον πάγκο υπάρχουν σοκολατένιοι πειρασμοί για αργότερα. Οι χαρτοπετσέτες είναι κόκκινες.
«Δεν σας θυμίζει λίγο πρωτοχρονιά;»
«Μόνο οι καλεσμένοι μας λείπουν.»
Τα μεσάνυχτα έρχονται ανάμεσα σε ανέκδοτα, τραγούδια, συζητήσεις, συνταγές και προτάσεις καλών σειρών. Με το πρώτο μπαμ τρέχουμε όλοι κοντά στα παράθυρα που βλέπουν στου Φιλοπάππου και κοιτάμε τα χρωματιστά βεγγαλικά στον ουρανό. Η γειτονιά ζωντανεύει με κραυγές και χειροκροτήματα. Βγαίνω και εγώ στο μπαλκόνι φωνάζοντας ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ προς όλες τις κατευθύνσεις. Οι ευχές επιστρέφουν σε εμένα, κάθε μία προερχόμενη από έναν διαφορετικό γείτονα που δεν έχω ποτέ γνωρίσει.
Τηλεφωνήματα σε παππούδες, θείους, ξαδέρφες και νονές. Ανταλλαγή μηνυμάτων και χαμογελαστών σέλφι με τους φίλους που βρίσκονται διασκορπισμένοι σε διαφορετικά σπίτια της χώρας. Το βράδυ μοιάζει σαν μία νέα αρχή.
17°
