Μάριος Ψαραδέλλης: Σημασία δεν έχει το τι ζεις αλλά πώς το ζεις

Εδώ και λίγες ημέρες βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μία δύσκολη δοκιμασία. Μπορεί να μην την επιλέξαμε εμείς οι ίδιοι, όμως είναι στο χέρι μας να περάσουμε αυτές τις στιγμές κάνοντας δημιουργικά πράγματα. Εξάλλου οι περισσότεροι από μας ζητάγαμε λίγο χρόνο για να ασχοληθούμε  με τον εαυτό μας. Αλήθεια, τώρα, τι πάει να πει «είμαι εγκλωβισμένος;»

Αυτό που μας εγκλωβίζει πραγματικά είναι η ημιμάθειά μας απέναντι σε αυτή την ευκαιρία που μας έχει δοθεί αυτή τη στιγμή και ο φόβος της μοναξιάς, που ούτως ή άλλως μας βασανίζει είτε είμαστε σε καραντίνα είτε όχι. 

Εφόσον υπάρχει η τεχνολογία στη ζωή μας ας την εκμεταλλευτούμε με το καλύτερο δυνατό τρόπο. Ας πάρουμε τηλέφωνο τα αγαπημένα μας πρόσωπα και ας τσουγκρισουμε ένα ποτήρι κρασί μαζί τους με το Skype ανοιχτό. Ας διασκεδασουμε ακούγοντας μουσική διαβάζοντας ένα βιβλίο από τη σκονισμένη βιβλιοθήκη μας. Ας μάθουμε μία ξένη γλώσσα. Ας σταθούμε μπροστά στον καθρέφτη μας εκεί μπροστά από το νιπτήρα της τουαλέτας που τώρα έχει γίνει συνήθεια για να πλύνουμε τα χέρια μας και ας αναλογιστούμε ποιοι είμαστε και τι θέλουμε πλένοντας ταυτόχρονα και το πρόσωπό μας. Ας φτιάξουμε ένα πλάνο με όλα όσα θέλουμε να πετύχουμε ατομικά ή συλλογικά. Ας ζητήσουμε συγγνώμη από την εσωτερική μας φωνή για όσα κάναμε και έβλαψαν εμάς η και τους συνανθρώπους μας. Ας προσ(ευχηθούμε) για να τελειώσει γρήγορα όλο αυτό πού ζουν καθημερινά εκατομμύρια άνθρωποι. Ας προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι. Γιατί μπορούμε!

Εγώ αυτό κάνω. Προπονώ την ψυχή μου. Αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι δεν έχει σημασία το τι ζεις αλλά το πώς το ζεις. 

Εδώ και 25 χρόνια που έχω γεννηθεί, ζω παρεα με το αναπηρικό αμαξίδιο. Συνάντησα πολλά εμπόδια μπροστά μου κι όμως συνεχίζω ακάθεκτος. Είμαι αγκαλιά με τα όνειρά μου. Και τώρα με την «καραντίνα» νιώθω πώς μέσα μου κάτι έγινε όπως λέει και η Πέγκυ Ζήνα. Ξυπνάω το πρωί και πλέον ξέρω ότι το κάθε τι που κάνω μέσα στη μέρα μου έχει αξία.
Παίρνω πρωινό, κοιτάζοντας μέσα από τη μπαλκονόπορτα και απολαμβάνω τη θεά της Πάρνηθας, ενώ παλαιότερα όταν ερχόντουσαν οι φίλοι μου σπίτι και κοιτούσαν αποχαυνωμένοι το βουνό, τους έλεγα κατάμουτρα πώς όλα αυτά είναι αηδίες.
Επικοινωνώ με τους φίλους μου και ακούω καλύτερα αυτό που έχω να μου πουν. Όταν βγαίναμε για καφέ ήμασταν όλοι με το κινητό στο χέρι και αδιαφορούσαμε ο ένας για τον άλλον. Ακούω μουσική και καταλαβαίνω το νόημα των στίχων και ύστερα γράφω δικά μου τραγούδια μαζί με έναν φίλο μου ράπερ και είμαι περήφανος για αυτό. Βλέπω όλες τις επαναλήψεις στο Κωνσταντίνου και Ελένης έχω μάθει απ' έξω όλους τους διαλόγους και γελάω με όλη τη δύναμή μου. Διαβάζω Ρώσικα εδώ και τρία χρόνια αλλά τώρα έφτασα στο σημείο να καταλάβω τι ακριβώς έχω καταφέρει. Κάνω επανάληψη σε κάποια μαθήματα της ψυχολογίας για να είμαι πιο ενημερωμένος σε αυτό το όποιο σπούδαζα 6 χρόνια και δεν ξεπέταω πλέον ένα ένα τα μαθήματα για να χαρεί η μητέρα ή ο πατέρας μου. Το κάνω Για μένα. 

Ενημερώνομαι διά ζώσης για τα κοινά της πόλης μου και εκφράζω ανοιχτά την αποψή μου ως δημοτικός σύμβουλος έχοντας έναν ενεργό ρόλο στην τοπικη αυτοδιοίκηση. 
Netflix δεν έχω, αλλά και να είχα ο χρόνος δεν μου φτάνει. Κάθομαι στον υπολογιστή μου και καμαρώνω όλη τη δουλειά που έχουμε κάνει με τον φωτογράφο μου τον Χρήστο συνδυάζοντας το επόμενό μας project, όταν βγούμε με το καλό από το σπίτι. Μέχρι τότε δοκιμάζω τις ικανότητές μου στις σέλφι.

Η ομορφιά δεν ρωτάει ποιος είσαι. Μονάχα οι άνθρωποι έχουν την τάση να ρωτούν και να κρίνουν. Anyway, τώρα με το μένουμε σπίτι έχω βαθιά επιθυμία να φάω κάτι γλυκό αν προηγουμένως δεν το έχουνε φάει τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Δεν ξέρω για σας για μένα πάντως η ευτυχία κρύβεται στα απλά και μικρα πράγματα: ένα σοκολατάκι μία σοκοφρέτα ένα ταψί μουσακά. Και εσείς οι γυναίκες που κάνετε δίαιτα δεν πειράζει, φάτε μισό ταψί..! 

Είμαι σίγουρος πως όλες αυτές οι κορωνό-εμπειρίες θα είναι ένα τεράστιο δίδαγμα για όλους μας. Μένουμε λοιπόν σπίτι υγιείς, δημιουργικοι και πάνω από όλα γεμάτοι αγάπη.