Η Αθήνα της Μαρίας Παπαφωτίου

Το πρώτο σας σπίτι στην Αθήνα;
Γεννήθηκα στην Αθήνα, μεγάλωσα στη Νέα Σμύρνη. Στο πατρικό μου σε μια οικογενειακή πολυκατοικία επικρατούσε το κλασικό θορυβώδες και απόλυτα χαρούμενο μοτίβο μιας τυπικής ελληνικής οικόγενειας. Μεγάλωσα με γιαγιάδες, παππούδες θείες, νονές, με βόλτες στο πάρκο Ζαρίφη, στο Άλσος, στον θρυλικό Άδωνη.

Πού ζείτε τώρα;
Στην Ηλιούπολη αλλά κρατάω γις δουλειές μου, τον καφέ, την βόλτα μου στη Νέα Σμύρνη. Tην λατρεύω αυτή τη γειτονιά.

Η πρώτη δουλειά που κάνατε;
Μάθηματα φυσικής και χημείας σε ένα αγοράκι γυμνασίου.

Τι σας αρέσει περισσότερο στην πόλη;
Η άνοιξη. Το αττικό φως. Η άσκοπη βόλτα με καφέ στο κέντρο.

Τι σας ενοχλεί;
Ο μεταμοντερνισμός των κτηρίων. Ο μεταμοντερνισμός των αισθήσεων. Ο μεταμοντερνισμός των απόψεων.

Ποιο είναι το πρώτο αθηναϊκό στιγμιότυπο που θυμάστε;
Η Ασκληπιού και το art nouveau διαμέρισμα της παιδιάτρου μου, της κυρίας Ξένιας καθώς και η μπουγάτσα από τα Εverest στο Κολωνάκι που μου έπαιρναν οι γονείς μου αμέσως μετά για επιβράβευση που δεν έκλαψα.

Αθηναϊκές λέξεις που δεν υπάρχουν πια;
Πάμε video club;

Η πιο τυπική αθηναϊκή ταινία που έχετε δει;
«Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα» του Γιώργου Τζαβέλλα.

Αν η Αθήνα ήταν ένα πρόσωπο, ποιο θα ήταν αυτό;
Η Μελίνα Μερκούρη.

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνατε αν ήσασταν δήμαρχος για μια μέρα;
Βόλτα χωρίς ασφάλεια στην Πλατεία Θεάτρου.

Το καλύτερο σύνθημα που έχετε δει σε αθηναϊκό τοίχο;
«Μαράκι για σένα και μ-λ κκε και κκε μ-λ και ό,τι χρειαστεί». Αυτοαναφορικό αλλά ωραίο.

Ποιο είναι το στέκι σας στην πόλη;
Το «Queen Bee» στο Κολωνάκι.

Πού θα πηγαίνατε έναν ξένο καλεσμένο σας;
Στο «Στέκι του Ηλία» στο Θησείο και στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

Aν μπορούσατε να αλλάξετε ένα πράγμα στην Αθήνα ποιο θα ήταν αυτό;
Το διπλοπαρκάρισμα σε κεντρικούς δρόμους.

Αγαπημένη διαδρομή;
Βαρβάκειος, Ευριπίδου, Μοναστηράκι, Πλάκα.

Aγαπημένο εστιατόριο;
Η «Μαργαρώ» στον Πειραιά.

Πώς φαντάζεστε την Αθήνα σε 50 χρόνια;
Πιο καθαρή, πιο δροσερή λιγότερο άνιση.

Ποιος ήταν ο πρώτος θεατρικός σας ρόλος;
Η Ελένη στο «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» στο Θέατρο της Λεοντείου στη Νέα Σμύρνη σε σκηνοθεσία Βασίλη Μυριανθόπουλου. Ήμουν 12 χρονών.

To πρώτο θεατρικό έργο που είδατε;
Δε θυμάμαι καθόλου. Θυμάμαι όμως το έργο που με έκανε να θέλω γίνω ηθοποιός. Η παράσταση «Χορεύοντας με τη σιωπή» σε σκηνοθεσία Νίκου Καραγέωργου στο θέατρο Βεάκη.

Μοιράζεστε με την Μπέτυ Λιβανού το ρόλο της Πηνελόπης Δέλτα στην παράσταση «Ιστορία χωρίς όνομα». Τι μάθατε για την ιστορική αυτή προσωπικότητα και πως είναι να ζείτε μαζί της όλη αυτή την περίοδο;
Νιώθω πως τους ρόλους που ενσαρκώνεις όπως και τους έρωτες που βιώνεις τους καταλαβαίνεις καλύτερα δια της απουσίας τους. Τις στιγμές που δεν είμαι κοντά της αναζητάω την ανοιχτή καρδιά της, την ευθραυστότητά της που δεν τη ντρέπεται, τη λαχτάρα της να πάει παρακάτω, την αδάμαστη αισιοδοξία της. Μου ελαφραίνει τη μέρα, με παροτρύνει να κοιτάω την αγάπη στα μάτια, να συγχωρώ το άδικο την ίδια στιγμή που παλεύω να το εξαφανίσω. Με καθησυχάζει. Είναι φίλη πολύτιμη.

Με τον Κώστα Γάκη σκηνοθέτη παίξατε δέκα ηρωίδες αρχαίων ελληνικών τραγωδιών στην παράσταση «Από την Αντιγόνη στη Μήδεια». Τι κρατάτε από το έργο αυτό;
Με το έργο αύτο δεν έχουμε τελειώσει οπότε και δεν μπορώ να το δω από τη μεριά της αναπόλησης. Είναι η παράσταση και η συνάντηση που μου άλλαξε τη ζωή. Ο Γάκης είναι αληθινά ο πιο διαφορετικός άνθρωπος που γνώρισα ποτέ. Αυτή είναι η επιτυχία του. Στην πραγματικότητα λοιπόν κατανόησα πολύ καθαρά μέσα από αυτόν και τον τρόπο του πως θέλω να υπάρχω, να ονειρεύομαι και να ελευθερώνομαι στην τέχνη και σε όλα μου.

---

INFO
Η Μαρία Παπαφωτίου πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Ιστορία χωρίς όνομα» μαζί με την Μπέτυ Λιβανού και τον Τάσο Νούσια σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη μέσα από το βραβευμένο βιβλίο του Στέφανου Δάνδολου «Ιστορία χωρίς όνομα - Το κρυφό πάθος της Πηνελόπης Δέλτα» (εκδόσεις Ψυχογιός) σε θεατρική διασκευή Ανθής Φουντά, Κώστα Γάκη στο Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη. Δείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση στο Guide της Athens Voice