Πώς η νόσος Αλτσχάιμερ συνδέεται με πολλές οπτικές διαταραχές στους πάσχοντες
Στη νόσο Αλτσχάιμερ, καθώς εκφυλίζεται σταδιακά ο εγκέφαλος, πλήττονται σταδιακά όλες οι λειτουργίες του οργανισμού. Οι επιπτώσεις της στην όραση είναι από αυτές που συχνά παραβλέπονται, ενώ πολλές φορές συγχέονται με οφθαλμολογικά προβλήματα που είναι συνηθισμένα στην τρίτη ηλικία. Η αλήθεια όμως είναι ότι η νόσος Αλτσχάιμερ μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται ο εγκέφαλος τις οπτικές πληροφορίες. Έτσι οι ασθενείς μπορεί να δυσκολεύονται ολοένα περισσότερο να κρίνουν σωστά τις αποστάσεις, να διακρίνουν αντικείμενα, να ξεχωρίσουν παρόμοια χρώματα ή να κατανοήσουν τι βλέπουν αφού η όρασή τους είναι θολή. Τα συμπτώματα αυτά δεν οφείλονται σε αλλαγές στα μάτια τους: αντιθέτως, αυτά μπορεί να μοιάζουν υγιή. Ωστόσο επειδή αλλάζει ο εγκέφαλός τους, μπορεί να αλλάζει και η όραση, αφού σε αυτόν είναι που δημιουργούνται οι εικόνες που βλέπουμε.
Η νόσος Αλτσχάιμερ χαρακτηρίζεται από τη σταδιακή συσσώρευση ορισμένων παθολογικών ουσιών στον εγκέφαλο. Οι ουσίες αυτές είναι το πεπτίδιο β-αμυλοειδές και η πρωτεΐνη tau («ταυ» ή «τ»).Το β-αμυλοειδές δημιουργεί χαρακτηριστικές πλάκες ανάμεσα στα νευρικά κύτταρα, ενώ η πρωτεΐνη tau δημιουργεί νευροϊνιδικά συμπλέγματα στο εσωτερικό των νευρικών κυττάρων. Για να δημιουργηθεί η όραση, τα μάτια πρέπει να συνεργασθούν με τον εγκέφαλο. Τα πρώτα συλλέγουν τις οπτικές πληροφορίες, ενώ ο δεύτερος (ο εγκέφαλος) ερμηνεύει τα σχήματα, τις κινήσεις, τα χρώματα, το βάθος και τη θέση κάθε αντικειμένου/προσώπου στον χώρο. Η νόσος Αλτσχάιμερ διαταράσσει τα εγκεφαλικά κυκλώματα όπου γίνεται η επεξεργασία των οπτικών πληροφοριών. Έτσι, μπορεί οι οφθαλμολογικές εξετάσεις να μοιάζουν φυσιολογικές, αλλά ο ασθενής να παραπονιέται ότι δεν βλέπει καθαρά.
«Άλλες μελέτες δείχνουν ότι οι οπτικές αλλαγές που παρατηρούνται στους ασθενείς, μπορεί να σχετίζονται με τον αμφιβληστροειδή χιτώνα των ματιών και το οπτικό νεύρο, που αποτελούν στην πραγματικότητα εγκεφαλικό ιστό ο οποίος εκτείνεται στο εσωτερικό του οφθαλμού μέσα από το οπτικό νεύρο. Τόσο η νόσος Αλτσχάιμερ όσο και γενικότερα η άνοια φαίνεται να έχουν επιπτώσεις στον αμφιβληστροειδή», προσθέτει ο καθηγητής.
Αρκετές μελέτες έχουν δείξει ότι στους αμφιβληστροειδείς χιτώνες των πασχόντων από νόσο Αλτσχάιμερ ή άλλη μορφή άνοιας παρατηρούνται χαρακτηριστικές αλλοιώσεις, οι οποίες θα μπορούσαν ίσως στο μέλλον να χρησιμεύουν για τη διάγνωση της νόσου. Οι περισσότερες από αυτές τις μελέτες είναι μικρές, αλλά έχουν ανοίξει τον δρόμο για περισσότερη ιατρική έρευνα. Οι αλλαγές που δείχνουν οι περισσότερες αφορούν τις στοιβάδες του αμφιβληστροειδούς ή την ροή του αίματος σε αυτόν.
Πολλές από αυτές τις αλλοιώσεις έχουν βρεθεί με τη βοήθεια μιας προηγμένης εξέτασης που λέγεται οπτική τομογραφία συνοχής (OCT). Η εξέταση αυτή χρησιμοποιείται για την αξιολόγηση πολλών οφθαλμολογικών παθήσεων, αλλά δεν έχει αρχίσει ακόμα η ευρεία χρήση της για τη νόσο Αλτσχάιμερ.
«Η ιδέα να ανιχνεύεται στο μέλλον η νόσος Αλτσχάιμερ μέσω οφθαλμολογικών εξετάσεων δεν είναι απίθανη. Είναι ήδη καλά γνωστό ότι ο ενδελεχής έλεγχος των ματιών μπορεί να διαγνώσει πολλά συστηματικά νοσήματα, όπως ενδεικτικά η καρδιαγγειακή νόσος, η υπέρταση, ο σακχαρώδης διαβήτης, ορισμένα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, καθώς και αρκετές αυτοάνοσες παθήσεις», διευκρινίζει ο κ. Κανελλόπουλος.
Πώς μπορεί όμως να καταλάβει ένας ασθενής με νόσο Αλτσχάιμερ ή ο φροντιστής του εάν τα προβλήματα οράσεως που αντιμετωπίζει μπορεί να συνδέονται με τη νευρολογική νόσο και να μην οφείλονται σε οφθαλμοπάθειες της τρίτης ηλικίας, όπως π.χ. ο καταρράκτης ή η ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας; Η διάκριση δεν είναι πάντοτε εύκολη, διότι τα συμπτώματα συχνά αλληλοκαλύπτονται μεταξύ των διαφόρων παθήσεων.
«Οι δυσκολίες με την ανάγνωση και την αναγνώριση προσώπων, με τον χαμηλό ή/και με τον έντονο φωτισμό, με τον εντοπισμό του φαγητού στο πιάτο, με την αποφυγή εμποδίων κατά την βάδιση, καθώς και με την όραση παρά τη χρήση διορθωτικών γυαλιών από τον ηλικιωμένο, χρειάζονται έλεγχο και από τον οφθαλμίατρο. Αυτού του είδους τα προβλήματα μπορεί να οφείλονται στην άνοια καθαυτή, αλλά και σε διαταραχή της όρασης εξαιτίας της, που επιτείνει την σύγχυση του ασθενούς. Παρότι πολλοί νομίζουν ότι ο έλεγχος της όρασης δεν είναι εφικτός στους ασθενείς με άνοια, στην πραγματικότητα μπορεί να διενεργηθεί και να προσαρμοσθεί, εάν είναι απαραίτητο», καταλήγει ο κ. Κανελλόπουλος.
17°
