Η αποκατάσταση της βουβωνοκήλης, μαζί με τη χολοκυστεκτομή, συγκαταλέγονται στις συχνότερες επεμβάσεις της γενικής χειρουργικής
Οι κήλες είναι από τις πιο συχνές χειρουργικές παθήσεις, καθώς εκτιμάται ότι αφορούν το 5% έως 8% του πληθυσμού, ενώ σχεδόν ένας στους δέκα ανθρώπους θα εμφανίσει κάποια μορφή κήλης στη διάρκεια της ζωής του. Η βουβωνοκήλη αποτελεί τη συχνότερη μορφή, αντιπροσωπεύοντας περίπου το 75% των περιπτώσεων, ενώ ακολουθούν οι ομφαλοκήλες, οι επιγαστρικές κήλες και οι μηροκήλες.
Παράλληλα, σημαντικό ποσοστό καταλαμβάνουν οι μετεγχειρητικές κήλες, οι οποίες μπορεί να εμφανιστούν σε έως και 20% των ασθενών μετά από ανοιχτές χειρουργικές επεμβάσεις.
Τα παραπάνω επισημαίνει, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο καθηγητής Χειρουργικής του ΑΠΘ Γρηγόρης Χατζημαυρουδής, με αφορμή το 6ο Πανελλήνιο Συνέδριο της Ελληνικής Εταιρείας Κήλης (Hellenic Hernia Days 2026), που θα διεξαχθεί στη Θεσσαλονίκη από τις 24 έως τις 26 Απριλίου 2026, στο Συνεδριακό Κέντρο ΚΕΔΕΑ.
«Με τον όρο “κήλη” εννοούμε ότι υπάρχει ένα χάσμα στα κοιλιακά τοιχώματα, μια “τρύπα” δηλαδή, μέσα από την οποία προπίπτει κάποιο σπλάχνο της περιτοναϊκής κοιλότητας. Γίνεται αντιληπτή από τους ασθενείς ως μια διόγκωση σε περιοχή όπου φυσικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να μην είναι εμφανής η διόγκωση, αλλά να υπάρχουν συμπτώματα όπως πόνος ή αίσθημα καύσου στην περιοχή. Σε αυτές τις περιπτώσεις ο ασθενής προσέρχεται στον χειρουργό, γίνεται κλινική εξέταση και τίθεται η διάγνωση», εξηγεί.
Όπως αναφέρει, η αποκατάσταση της βουβωνοκήλης, μαζί με τη χολοκυστεκτομή, συγκαταλέγονται στις συχνότερες επεμβάσεις της γενικής χειρουργικής.
«Η γενικότερη τάση στη χειρουργική των κοιλιακών τοιχωμάτων, όπου αυτό είναι εφικτό και το επιτρέπουν οι συνθήκες και η κατάσταση του ασθενούς, είναι να προτιμώνται οι ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές, δηλαδή η λαπαροσκόπηση και πλέον η ρομποτική χειρουργική. Παρ’ όλα αυτά, ένα σημαντικό ποσοστό επεμβάσεων εξακολουθεί να γίνεται με ανοιχτή μέθοδο, ιδιαίτερα σε μικρότερα νοσοκομεία. Οι λόγοι δεν είναι τόσο ο εξοπλισμός, ο οποίος πλέον υπάρχει στα περισσότερα νοσοκομεία, αλλά κυρίως η εκπαίδευση και, σε ορισμένες περιπτώσεις, η έλλειψη υποστήριξης από άλλες ειδικότητες, όπως οι αναισθησιολόγοι», αναφέρει ο κ. Χατζημαυρουδής.
Παράλληλα, εξηγεί ότι η ρομποτική χειρουργική αποτελεί ουσιαστικά μια εξέλιξη της λαπαροσκοπικής, δίνοντας τη δυνατότητα για πιο σύνθετες επεμβάσεις μέσα από μικρές τομές, ενώ ο χειρουργός παραμένει ο απόλυτος χειριστής της διαδικασίας, μέσω ειδικής κονσόλας.
Σύμφωνα με τον ίδιο, τα βασικά πλεονεκτήματα της ρομποτικής τεχνικής είναι η τρισδιάστατη εικόνα υψηλής ανάλυσης, η μεγέθυνση του χειρουργικού πεδίου και η εξαιρετική ακρίβεια κινήσεων, στοιχεία που συμβάλλουν σε μεγαλύτερη ασφάλεια, λιγότερες επιπλοκές και καλύτερα αποτελέσματα.
Όπως αναφέρει, προς το παρόν η ρομποτική χειρουργική εφαρμόζεται κυρίως στον ιδιωτικό τομέα. Στη Θεσσαλονίκη δεν υπάρχει ακόμη δημόσιο νοσοκομείο με ρομποτικό σύστημα, ενώ στην Αθήνα υπάρχουν ορισμένα. Ωστόσο, γίνονται προσπάθειες ώστε να αποκτηθεί αντίστοιχος εξοπλισμός και στα δημόσια νοσοκομεία, ώστε τα οφέλη της ρομποτικής να είναι προσβάσιμα σε όλους τους πολίτες.
«Το 6ο Πανελλήνιο Συνέδριο της Ελληνικής Εταιρείας Κήλης (Hellenic Hernia Days 2026) φέρνει στο προσκήνιο τη νέα εποχή της χειρουργικής του κοιλιακού τοιχώματος, όπου οι σύγχρονες τεχνολογίες μετασχηματίζουν την καθημερινή χειρουργική πρακτική. Με αιχμή τη ρομποτική χειρουργική και καινοτόμες τεχνικές, αναδεικνύονται σύγχρονες θεραπευτικές προσεγγίσεις που αλλάζουν τα δεδομένα στη θεραπεία των ασθενών, προσφέροντας μεγαλύτερη ακρίβεια και ασφάλεια, ταχύτερη ανάρρωση και καλύτερα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα. Παράλληλα, δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην εκπαίδευση της νέας γενιάς χειρουργών, μέσα από διαδραστικά workshops που γεφυρώνουν τη γνώση με την καθημερινή κλινική πράξη, με στόχο τη βελτίωση της φροντίδας των ασθενών», αναφέρει ο κ. Χατζημαυρουδής με την ιδιότητά του ως προέδρου της Οργανωτικής Επιτροπής του συνεδρίου.
Κεντρικός στόχος της διοργάνωσης είναι η ενίσχυση της επιστημονικής γνώσης και η ουσιαστική ανταλλαγή εμπειριών μεταξύ χειρουργών, ερευνητών και επαγγελματιών υγείας, με απώτερο σκοπό τη βελτίωση της καθημερινής κλινικής πρακτικής και την αναβάθμιση της φροντίδας των ασθενών.
17°
