Εμπνεύστρια της πρωτοβουλίας Who’s That Type 1 η Μυρτώ Στεργίου, μαθήτρια της Γ’ Γυμνασίου του St. Catherine’s
Ο Σύνδεσμος Αποφοίτων του Πανεπιστημίου Stanford διοργάνωσε την εκδήλωση «Who’s That Type 1?», μια πρωτοβουλία αφιερωμένη στην ενημέρωση και ευαισθητοποίηση για τον Διαβήτη Τύπου 1. Η εκδήλωση φιλοξενήθηκε από το St. Catherine’s British School και συγκέντρωσε εκπροσώπους της πολιτείας, της ιατρικής κοινότητας, της εκπαίδευσης και του ιδιωτικού τομέα, με στόχο την αντιμετώπιση του στίγματος και των προκλήσεων που συνοδεύουν τη συγκεκριμένη αυτοάνοση πάθηση.
Εμπνεύστρια της πρωτοβουλίας ήταν η Μυρτώ Στεργίου, μαθήτρια της Γ’ Γυμνασίου του St. Catherine’s και υποστηρίκτρια των ατόμων με Διαβήτη Τύπου 1. Η θαρραλέα κεντρική ομιλία της έδωσε τον τόνο της βραδιάς, συγκινώντας το κοινό με την προσωπική της μαρτυρία για τη 24ωρη ανθεκτικότητα που απαιτεί η διαχείριση της πάθησης.
«Ο διαβήτης θεωρείται συχνά μια αόρατη πάθηση, αλλά δεν είναι απλώς αριθμοί σε μια οθόνη», δήλωσε η Μυρτώ Στεργίου. «Είναι το να μαθαίνεις ότι κάθε μπουκιά, κάθε βήμα, κάθε λεπτό μπορεί να αλλάξει μια μέτρηση πέρα από τον έλεγχό σου. Στόχος μου είναι να δημιουργήσω μια κοινότητα όπου κανείς δε θα χρειάζεται να αντιμετωπίζει τον διαβήτη μόνος του. Η άγνοια απομονώνει, αλλά η ενσυναίσθηση ενώνει».
Κάλεσμα για Μετατροπή της Άγνοιας σε Ενσυναίσθηση Στον χαιρετισμό του, ο Πάνος Καρέλης, Πρόεδρος του Stanford Club of Greece, υπογράμμισε τη σημασία της συμμετοχής στα κοινά και τη δέσμευση του Club για την προώθηση του ενημερωμένου δημόσιου διαλόγου. «Βρισκόμαστε εδώ για να εξερευνήσουμε αξίες που χαρακτηρίζουν κάθε υγιή κοινωνία: κατανόηση, ενσυναίσθηση και συμπερίληψη», τόνισε.
Επεσήμανε ότι «η κατανόηση δεν είναι αυτόματη και η ενσυναίσθηση απαιτεί συνειδητή προσπάθεια», σημειώνοντας πως εκδηλώσεις όπως αυτή μας βοηθούν να ενισχύσουμε την ικανότητά μας να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια του άλλου.
Ένας Διάλογος, Πολλές Οπτικές Η εκδήλωση περιλάμβανε μια συζήτηση (fireside chat) μεταξύ της Μυρτούς και του δρ Πλούταρχου Τζούλη, Επίτιμου Αναπληρωτή Καθηγητή Ενδοκρινολογίας στο UCL, ο οποίος κατέρριψε κοινούς μύθους: «Ο Διαβήτης Τύπου 1 δεν είναι επιλογή τρόπου ζωής· είναι μια αυτοάνοση πάθηση. Ένα άτομο με Τύπου 1 λαμβάνει από 150 έως 300 αποφάσεις σχετικές με την υγεία του κάθε μέρα».
Ακολούθησε πάνελ που συντόνισε η δημοσιογράφος Ηλιάνα Μάγρα, με τη συμμετοχή της Σοφίας Ζαχαράκη, Υπουργού Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, και του Jon Perriss, Διευθυντή του St. Catherine’s British School.
Η κ. Ζαχαράκη τόνισε τα βήματα προόδου στον δημόσιο τομέα, επισημαίνοντας την αύξηση των σχολικών νοσηλευτών στο ελληνικό δημόσιο σύστημα από 1.400 το 2019 σε πάνω από 3.500 σήμερα, αναγνωρίζοντας παράλληλα την ανάγκη για συνεχή εκπαίδευση και αυστηρότερες διατροφικές οδηγίες στα σχολικά κυλικεία από το 2026. Επιπρόσθετα, ο κ. Perriss τόνισε ότι τα σχολεία οφείλουν να καλλιεργούν «κουλτούρα φροντίδας» και ουσιαστικής ενσωμάτωσης των μαθητών με χρόνιες παθήσεις.
Από την Ευαισθητοποίηση στη Δράση Στον επίλογό του, ο Πάνος Καρέλης χρησιμοποίησε τη μεταφορά της «κολυμβήτριας πάπιας» – ήρεμη στην επιφάνεια, αλλά με αδιάκοπη προσπάθεια κάτω από το νερό – για να περιγράψει τη συχνά αόρατη καθημερινότητα των ατόμων με Διαβήτη Τύπου 1.
«Αυτό που πληγώνει περισσότερο δεν είναι η ίδια η πάθηση, αλλά η άγνοια για τους αόρατους αγώνες που δίνουν οι άλλοι», ανέφερε, καλώντας το κοινό να κάνει «το αόρατο ορατό» και να μετατρέψει «την άγνοια σε ενσυναίσθηση και την ενσυναίσθηση σε δράση».
Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη της Aegean Airlines και της Pharmaserve-Lilly.
Ο Σπύρος Φιλιώτης, Αντιπρόεδρος και Γενικός Διευθυντής της Pharmaserve-Lilly, ανέφερε: «Εκατό χρόνια μετά την πρώτη παραγωγή ινσουλίνης σε μεγάλη κλίμακα, συνεχίζουμε να επενδύουμε για να διασφαλίσουμε ότι τα άτομα με Διαβήτη Τύπου 1 μπορούν να ζουν μεγαλύτερες, καλύτερες ζωές. Απόψε είναι ένα κάλεσμα για δράση: κάθε άτομο με Διαβήτη Τύπου 1 χρειάζεται έναν ακόμη σύμμαχο – τον καθένα από εμάς».
Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».
Πώς οι επιπτώσεις της ακραίας ζέστης δεν περιορίζονται στην ατομική δυσφορία, αλλά επεκτείνονται στην εργασία, τη μάθηση και στην ευρύτερη λειτουργία της κοινωνίας.
17°
