Συγκλονίζει μαρτυρία μίας γιατρού από το νοσοκομείο Γιαννιτσών: «Από την κόλαση στον παράδεισο».
Συγκλονίζει η μαρτυρία της παθολόγου στο νοσοκομείο Γιαννιτσών, Εμμανουηλίας Κεχαγιά, στο GRTimes.gr, για τις πρωτόγνωρες συνθήκες που βίωσε και συνεχίζει να αντιμετωπίζει το υγειονομικό προσωπικό, με την πανδημία του κορωνοϊού.
Από τη μία, ο ένας ασθενής μετά τον άλλον, να αφήνουν την τελευταία τους πνοή. Απελπισία, λύπη και απόγνωση «ζωγραφισμένη» στα πρόσωπα γιατρών και νοσηλευτών που παρά τον απίστευτο αγώνα τους, όλο αυτό το διάστημα, βλέπουν πολλούς από τους ασθενείς τους, να «φεύγουν».
Από την άλλη, ασθενείς που η ζωή τους κρατιόταν από μια «κλωστή» και που κανείς δεν γνώριζε αν θα τα καταφέρουν, να βγαίνουν τελικά «θριαμβευτές» από τις ΜΕΘ, να αποσωληνώνονται και να πλημμυρίζουν ανακούφιση και χαρά το υγειονομικό προσωπικό.
Είναι οι δύο όψεις του μεγάλου αγώνα που βρίσκεται σε εξέλιξη, στα νοσοκομεία ειδικά της Βόρειας Ελλάδας, μεταξύ αυτών και στο νοσοκομείο Γιαννιτσών.
Μιλώντας στο GRTimes.gr, η παθολόγος, Επιμελήτρια `Α στην Παθολογική Κλινική του Νοσοκομείου Γιαννιτσών, Εμμανουηλία Κεχαγιά, περιγράφει το πως βιώνει το προσωπικό του νοσοκομείου αυτές τις εξαιρετικά δύσκολες στιγμές, στη μεγαλύτερη υγειονομική κρίση που σάρωσε και τη χώρα μας στη νεότερη ιστορία της.
«Ζούμε στιγμές πρωτόγνωρες, τις οποίες ούτε καν μπορούσαμε να φανταστούμε πριν λίγους μήνες. Κληθήκαμε να αντιμετωπίσουμε κάποιες εξαιρετικά δύσκολες καταστάσεις», αναφέρει η γιατρός που με λύπη της διαπιστώνει πως το τελευταίο διάστημα ο ιός δεν ήταν και τόσο φιλικός με τις ηλικίες από 40 – 60.
«Τα άτομα που χειροτέρεψαν πολύ γρήγορα, ήταν σε αυτές τις σχετικά νεαρές ηλικίες, ειδικά από 40 έως 50 ετών. Σε αντίθεση με αυτά που ακούγαμε στο πρώτο κύμα της πανδημίας» λέει η κα. Κεχαγιά προσθέτοντας πως μεταξύ των νεότερων ασθενών στις παραπάνω ηλικίες, υπήρχαν και άτομα χωρίς υποκείμενα νοσήματα, κάποια εκ των οποίων δεν τα κατάφεραν.
Όπως επισημαίνει η παθολόγος, το νοσοκομείο Γιαννιτσών, την εποχή πριν τον Covid 19 είχε 6 κλίνες ΜΕΘ, ωστόσο στη συνέχεια αναγκάστηκε να αναπτύξει συνολικά περίπου 12, που το τελευταίο διάστημα είναι 100% γεμάτες. «Αδειάζουν και γεμίζουν αμέσως οι ΜΕΘ. Κάποιοι ασθενείς διασωληνωμένοι, χρειάζεται να παραμείνουν κάποιες ώρες σε αναμονή, μέχρι να βρεθεί κρεβάτι, είτε στη ΜΕΘ του νοσοκομείου Γιαννιτσών, είτε σε κάποιο άλλο νοσοκομείο στη Βόρειο Ελλάδα».
Μιλώντας για την κλινική στην οποία εργάζεται, την Παθολογική, η κα. Κεχαγιά εκτιμά ότι παρά τις αντίξοες συνθήκες, ανταπεξήλθε μέχρι στιγμής στο 100%, γεγονός που η ίδια αποδίδει και στον διευθυντή της, τον κ. Ιωάννη Κακουλίδη, τον οποίο χαρακτηρίζει «μάχιμο και άξιο».
Σε ερώτηση για το πως βιώνει το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό τις τόσες πολλές απώλειες, η κα. Κεχαγιά απαντά πως ξεπέρασαν όλοι τον εαυτό τους πολλές φορές. «Στην αρχή πιστεύαμε ότι δεν θα τα καταφέρουμε. Πέφταμε και σηκωνόμασταν, την ίδια στιγμή. Δεν υπάρχει πολυτέλεια για δεύτερη σκέψη, σε αυτό που βιώσαμε, σε αυτό που περάσαμε και που περνάμε» αναφέρει, προσθέτοντας πως ειδικά οι δύο τελευταίες εβδομάδες ήταν εξαιρετικά τραγικές.
Προσπαθώντας να περιγράψει τις δραματικές στιγμές των απωλειών δεν βρίσκει λόγια. Εξάλλου η σκέψη, όπως υπογραμμίζει, είναι πολυτέλεια. «Και ειλικρινά δεν υπάρχουν λόγια να περιγραφεί αυτή η κατάσταση. Δεν είναι απλά ότι ξεψυχάει ο ασθενής. Να σε παρακαλάει, να παρακαλάει κάποιος από το περιβάλλον του (τηλεφωνικά μόνο επιτρέπεται η επικοινωνία), είναι τραγικές οι καταστάσεις. Δεν μπορεί κανείς να το περιγράψει, δεν το χωράει ο ανθρώπινος νους», αναφέρει.
Όσον αφορά τους ασθενείς που βγαίνουν από τις ΜΕΘ, η κα. Κεγαχιά λέει ότι είναι η «μεγάλη χαρά» όλων. «Με το που θα ντυθούμε και θα μπούμε στην κλινική Covid, έχουμε πρώτα να περάσουμε από το τμήμα που είναι οι αποσωληνωμένοι για να πάρουμε λίγο κουράγιο. Αυτοί που βγήκαν νικητές μας δίνουν το κουράγιο να συνεχίσουμε. Αυτή είναι πιστεύω και η ικανοποίηση για έναν γιατρό. Τίποτα άλλο».
Ανεκτίμητη η βοήθεια των εθελοντών
Όπως ήταν επόμενο, πολλοί ήταν οι εργαζόμενοι και του νοσοκομείου Γιαννιτσών που χτυπήθηκαν από τον κορωνοϊό, με αποτέλεσμα να αυξηθεί πολύ η πίεση στο υπόλοιπο προσωπικό, που σύμφωνα με την παθολόγο κάλυψε τα κενά, με υπερωρίες, εξτρά εφημερίες και φυσικά με τη βοήθεια των εθελοντών γιατρών που ήρθαν από το «Mediterraneo Hospital» Αθηνών.
Η κα Κεχαγιά, αναφέροντας τα ονόματα τους, ένα προς ένα, επισήμανε ότι οι γιατροί αυτοί τις τελευταίες μέρες έχουν αναλάβει στον βαθμό που μπορούν και διεκπεραιώνουν, όσα περισσότερα περιστατικά μπορούν, με αυτοθυσία. «Η συμβολή τους ήταν καταλυτική για εμάς. Η βοήθεια τους ανεκτίμητη» σημείωσε, μιλώντας για τον ο κ. Βύρων Μαρδάγια, την κα. Μαρία Πετράκη, τον κ. Ιωάννη Χρήστου, τον κ. Ανδρέα Τσίφη και την κα. Άννα Μαρία Βιέρου.
«Μια νεράιδα να τα σβήσει όλα από το μυαλό μας»
Σε ερώτηση για το πως βλέπει το επόμενο διάστημα και για το τι θα κρατήσει στο μέλλον, από όλη αυτήν την εμπειρία, η γιατρός του νοσοκομείου Γιαννιτσών είναι κατηγορηματική:
«Έρχονται και χρονιάρες μέρες.. Θέλω μια νεράιδα να τα σβήσει όλα από το μυαλό μας. Τίποτα άλλο. Να μη μείνει να θυμόμαστε τίποτα από αυτές τις μέρες. Ειλικρινά. Το λέω και ανατριχιάζω. Δεν θέλω να θυμάμαι τίποτα. Να βγούμε μόνο αλώβητοι, ο θεός να βοηθήσει εμάς, τους ασθενείς, τις οικογένειες μας. Να βγούμε αλώβητοι και να τα ξεχάσουμε όλα» επαναλαμβάνει.
Η παθολόγος δηλώνει πως τις τελευταίες μέρες υπάρχουν κάποια σημάδια βελτίωσης και πως ο αριθμός των ατόμων που προσέρχονται στο νοσοκομείο προς εξέταση έχει μειωθεί ελαφρά, με τη γενικότερη εικόνα στην κλινική Covid να είναι κάπως καλύτερη και εκφράζει την αισιοδοξία της πως αν όλα πάνε καλά και ο κόσμος προσέξει, τότε μπορεί να γλυτώσουμε ένα τρίτο κύμα πανδημίας.
«Σαφώς και δεν είναι μια απλή γρίπη και σωστό είναι και πάλι να υπενθυμίζουμε στον κόσμο, να φωνάζουμε Προσοχή, Προσοχή, Προσοχή!!! Είναι ένας θανατηφόρος ιός. Μπορεί κάποιους να τους ξεγελάσει, στους περισσότερους όμως θα είναι αμείλικτος. Προσοχή και μετά που θα ηρεμήσουν τα πράγματα, γιατί θα πρέπει να είμαστε σε επαγρύπνηση. Όχι μόνο οι υγειονομικοί. Όλος ο κόσμος. Δεν πρέπει να ξανάρθει νέο κύμα. Δεν πρέπει να το επιτρέψουμε.
Να βγούμε όλοι να σηκώσουμε ένα τείχος και να το αποτρέψουμε. Δεν επιτρέπεται να ξαναζήσουμε τέτοιες καταστάσεις» καταλήγει.
Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».
Πώς οι επιπτώσεις της ακραίας ζέστης δεν περιορίζονται στην ατομική δυσφορία, αλλά επεκτείνονται στην εργασία, τη μάθηση και στην ευρύτερη λειτουργία της κοινωνίας.
17°
