Νέα δεδομένα δείχνουν ότι θεραπεία που χορηγείται μία φορά την ημέρα μπορεί να μειώσει σχεδόν στο μισό τον κίνδυνο νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας, σε ανθρώπους με διαβήτη τύπου 2, με ή χωρίς καρδιαγγειακή νόσο. Υπολογίζεται ότι σήμερα 26 εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο έχουν χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια. Η διαταραχή είναι πολύ διαδεδομένη σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη, καθώς η πιθανότητα εμφάνισης καρδιαγγειακής νόσου στους διαβητικούς είναι δύο έως τέσσερις φορές μεγαλύτερη και αποτελεί τη σημαντικότερη επιπλοκή και την κυριότερη αιτία θανάτου παγκοσμίως στον πληθυσμό των διαβητικών.
Η καρδιακή ανεπάρκεια είναι μια προοδευτική, εξασθενητική και δυνητικά θανατηφόρος παθολογική κατάσταση, η οποία προκαλείται όταν η καρδιά δεν μπορεί να αντλήσει αρκετό αίμα ώστε να καλύψει τις ανάγκες όλου του σώματος. Οι ειδικοί τονίζουν την ανάγκη θεραπευτικής αντιμετώπισής της, δεδομένου ότι περίπου το 50% των ανθρώπων που διαγιγνώσκονται με τη νόσο έχουν προσδόκιμο επιβίωσης που δεν ξεπερνά τα πέντε χρόνια. Σήμερα όμως, θεραπεία που χορηγείται μία φορά την ημέρα μπορεί να μειώσει σχεδόν στο μισό τον κίνδυνο νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας!
Όπως ανακοίνωσε η Boehringer Ingelheim, τα αρχικά δεδομένα από την αξιολόγηση αποτελεσματικότητας της μελέτης EMPRISE (EMPagliflozin compaRative effectIveness and SafEty) έδειξαν ότι η εμπαγλιφλοζίνη μείωσε κατά 44% το σχετικό κίνδυνο νοσηλείας για καρδιακή ανεπάρκεια σε σύγκριση με τους αναστολείς της διπεπτίδυλ-πεπτιδάσης-4 (DPP-4) στην καθημερινή κλινική πρακτική στις ΗΠΑ.
Τα αποτελέσματα αυτά υποστηρίζουν τα ευρήματα της μελέτης-ορόσημο EMPA-REG OUTCOME®, η οποία κατέδειξε μείωση του σχετικού κινδύνου για νοσηλεία για καρδιακή ανεπάρκεια (δευτερεύον τελικό σημείο), με την εμπαγλιφλοζίνη σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, όταν η εμπαγλιφλοζίνη προστέθηκε στην καθιερωμένη αγωγή, σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και εγκατεστημένη καρδιαγγειακή νόσο.
Η ανάλυση δεδομένων της EMPRISE από περίπου 35.000 ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, από τον Αύγουστο του 2014 έως το Σεπτέμβριο του 2016, παρουσιάστηκε στο συνέδριο της Αμερικανικής Καρδιολογικής Εταιρείας® (ΑΗΑ) του 2018, στο Σικάγο.
«Με περισσότερες από ένα εκατομμύριο νοσηλείες για καρδιακή ανεπάρκεια στις ΗΠΑ κάθε χρόνο, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε εάν η μείωση του σχετικού κινδύνου νοσηλείας για καρδιακή ανεπάρκεια που παρατηρήθηκε στη μελέτη EMPA-REG OUTCOME μεταφράζεται στην καθημερινή κλινική πράξη», αναφέρει η Elisabetta Patorno, M.D., DrPH, του Τομέα Φαρμακοεπιδημιολογίας και Φαρμακοοικονομικών στο Brigham and Women’s Hospital, Επίκουρη Καθηγήτρια Ιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Harvard και συν-ερευνήτρια στη μελέτη. «Τα πρώτα αυτά αποτελέσματα από τη μελέτη EMPRISE δείχνουν ότι η εμπαγλιφλοζίνη σχετίζεται με μείωση στις νοσηλείες για καρδιακή ανεπάρκεια, και το αποτέλεσμα αυτό παρατηρείται σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 με ή χωρίς ιστορικό καρδιαγγειακής νόσου».
«Η γνώση από τη μελέτη των δεδομένων της EMPRISE είναι σημαντική προκειμένου να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο οι κλινικές μελέτες, όπως η EMPA-REG OUTCOME®, μπορούν να μειώσουν τη βαρύτητα της καρδιαγγειακής νόσου στους ασθενείς που βλέπουμε στην καθημερινή κλινική πρακτική», αναφέρει ο Waheed Jamal, MD, Αντιπρόεδρος και Επικεφαλής Καρδιομεταβολικής Ιατρικής στην Boehringer Ingelheim. «Τα αρχικά αποτελέσματα από τη μελέτη EMPRISE υποδεικνύουν ότι, σε σύγκριση με τους αναστολείς DPP-4, η εμπαγλιφλοζίνη έχει καρδιοπροστατευτικό όφελος σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 με ή χωρίς καρδιαγγειακή νόσο. Οι γιατροί χρειάζονται καλύτερες επιλογές προκειμένου να μπορούν να βοηθούν τους ασθενείς τους να αποφεύγουν τη νοσηλεία για καρδιακή ανεπάρκεια, και είναι ενθαρρυντικό το γεγονός ότι τα ευρήματα από την EMPRISE επιβεβαιώνουν τα καρδιαγγειακά αποτελέσματα από τη μελέτη EMPA-REG OUTCOME®. Δεσμευόμαστε να κατανοήσουμε περαιτέρω εάν η εμπαγλιφλοζίνη μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στον τομέα αυτό και ανυπομονούμε να δημοσιοποιήσουμε τα μελλοντικά δεδομένα της μελέτης EMPRISE».
Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».
Πώς οι επιπτώσεις της ακραίας ζέστης δεν περιορίζονται στην ατομική δυσφορία, αλλά επεκτείνονται στην εργασία, τη μάθηση και στην ευρύτερη λειτουργία της κοινωνίας.
17°
