Υπολογίζεται ότι η ακμή αφορά σήμερα περίπου το 80% των εφήβων και σχεδόν το 40% των ενήλικων γυναικών. Μάλιστα, μελέτες έχουν δείξει ότι το αισθητικό πρόβλημα που δημιουργεί η ακμή έχει σημαντικές επιπτώσεις στην ψυχολογία των πασχόντων, κάνοντάς τους να έχουν χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση.
Η ακμή εκδηλώνεται με φαγέσωρες, βλατιδοφλύκταινες, οζίδια και κύστες, συμπτώματα που μπορεί να εξελιχθούν ακόμη και σε σχηματισμό ουλών, κυρίως αν το άτομο πάσχει από συρρέουσα ή κυστική ακμή. Παρά το γεγονός ότι εμφανίζεται κατά βάση στο πρόσωπο (παρειές, μέτωπο, πιγούνι), συμπτώματα εκδηλώνονται επίσης και στην ευρύτερη περιοχή των αυτιών, με τη μορφή φαγεσώρων και κυστών, οι οποίες με τη σειρά τους εμφανίζονται και στον αυχένα, στο στήθος και στην πλάτη. Με λίγα λόγια, η ανάπτυξη συμπτωμάτων ακμής αφορά σε όλες τις περιοχές του δέρματος, οι οποίες είναι πιο πλούσιες σε σμηγματογόνους αδένες και η οξύτητά τους εξαρτάται από το είδος της.
Κατά γενική ομολογία η ακμή είναι μια χρόνια και πολυπαραγοντική δερματική πάθηση, που συνδέεται με ποικίλους παράγοντες, όπως είναι οι ορμονικές ανισορροπίες, οι μεταβολικές δυσλειτουργίες, η κληρονομική προδιάθεση, οι βακτηριακές λοιμώξεις και επιμολύνσεις και η παθολογική κερατινοποίηση, ενώ μπορεί να συνδέεται και με εξωγενείς παράγοντες, οι οποίοι αφορούν στη συχνή χρήση καλλυντικών, στο στρες και στην ανθυγιεινή διατροφή.
Πολύ συχνά, μάλιστα, κατά τη διενέργεια εξειδικευμένων ιατρικών εξετάσεων στις οποίες υποβάλλονται τα άτομα με προβλήματα ακμής αποκαλύπτονται υποκείμενα νοσήματα, όπως το Σύνδρομο Cushing, οι Θυρεοειδοπάθειες και το Σύνδρομο Πολυκυστικών Ωοθηκών. Οι συγκεκριμένες παθήσεις, πέρα από τις λοιπές ανισορροπίες που δημιουργούν στον οργανισμό, σχετίζονται με την εκδήλωση συμπτωμάτων ακμής.
«Όπως, λοιπόν, γίνεται αντιληπτό, η ακμή είναι ένα περίπλοκο και πολυεπίπεδο νόσημα, που πρέπει πάντα να αντιμετωπίζεται αναλόγως από τον τύπο και τη φάση στην οποία βρίσκεται», σημειώνει η Dr Νικολέτα Κοΐνη, Δερματολόγος-Αφροδισιολόγος, Ιατρός Λειτουργικής, Αντιγηραντικής, Προληπτικής και Αναγεννητικής Ιατρικής (http://acnefree.gr). Και εξηγεί ότι η σωστή θεραπευτική αγωγή προκύπτει από τη σωστή διάγνωση και σταδιοποίηση της ακμής, την πειθαρχία που θα επιδείξουν οι ασθενείς, αλλά κυρίως από την ανακάλυψη των πραγματικών αιτίων που συντείνουν στην ύπαρξή της. Υπενθυμίζει δε ότι ένα ακνεϊκής φύσης δέρμα θα έχει πάντοτε την τάση να εμφανίζει συμπτώματα ακμής και να υποτροπιάζει ξανά και ξανά.
Το ζητούμενο πάντα για τους ασθενείς είναι πώς θα απαλλαγούν από την ακμή και θα αποκτήσουν βελούδινη και καθαρή επιδερμίδα, χωρίς να ντρέπονται για το πρόσωπό τους. Σήμερα, η πρόοδος της επιστήμης έχει αναδείξει ως πρώτης γραμμής τακτική για την αντιμετώπιση της ακμής τις λεγόμενες «αιτιολογικές θεραπείες», αυτές δηλαδή που στοχεύουν στην αντιμετώπιση της νόσου στη ρίζα της, εντοπίζοντας και καταπολεμώντας τα βαθύτερα αίτια του προβλήματος. Τέτοια αποτελούν τόσο οι ορμονικές ανισορροπίες όσο και τα χρόνια μεταβολικά προβλήματα.
Σύμφωνα με την Dr Κοΐνη, η ορμονική ανισορροπία αντιμετωπίζεται κατά κύριο λόγο με τη χορήγηση αντισυλληπτικών δισκίων, δηλαδή συνθετικών ορμονών που διαθέτουν κατά πολύ ως προς τη μοριακή σύστασή τους από τις φυσικές ορμόνες που παράγει το σώμα μας. Και αυτό φαίνεται να έχει πολλές και αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία μας.
«Ωστόσο, σήμερα έχουμε πλέον τη δυνατότητα να χορηγούμε στον ασθενή φυσικές, βιομιμητικές ορμόνες, που διαθέτουν ακριβώς την ίδια μοριακή σύσταση με τις ορμόνες που παράγονται από τον οργανισμό μας», λέει η ειδικός και εξηγεί ότι αυτό το είδος θεραπείας «έχει ως αποτέλεσμα οι φυσικές (βιομιμητικές) ορμόνες να απορροφώνται από τις φυσικές ορμόνες που παράγει το σώμα μας με αποτέλεσμα την φυσική ορμονική αποκατάσταση. Αυτό έχει πολλαπλά οφέλη στη γενικότερη υγεία του ατόμου διορθώνοντας εν συνόλω την ορμονική ανισορροπία. Με αυτόν τον τρόπο, πέραν όλων των υπόλοιπων θετικών αποτελεσμάτων που βιώνει ο ασθενής, η νόσος της ακμής αρχίζει σταδιακά να υποχωρεί και τα ακνεϊκά συμπτώματα να εξαλείφονται».
Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».
Πώς οι επιπτώσεις της ακραίας ζέστης δεν περιορίζονται στην ατομική δυσφορία, αλλά επεκτείνονται στην εργασία, τη μάθηση και στην ευρύτερη λειτουργία της κοινωνίας.
17°
