Φουάντ Τεφταφέ: Ο Σύρος σταρ του κιουνεφέ στο ελληνικό TikTok
Στα 25 του χρόνια, ο Σύρος ζαχαροπλάστης Φουάντ Τεφταφέ ζυμώνει μνήμες με σιρόπι και φρέσκο βούτυρο μυώντας τους Αθηναίους στα αυθεντικά γλυκά της Ανατολής
O Φουάντ Τεφταφέ ήρθε στην Αθήνα από την Συρία και φτιάχνει παραδοσιακά γλυκά Ανατολής που γίνονται viral
Το άρωμα του φρέσκου βουτύρου και του καβουρδισμένου φιστικιού γεμίζει τον αέρα, καθώς ο Φουάντ Τεφταφέ βγάζει με γρήγορες και έμπειρες κινήσεις τα ταψιά από τον φούρνο. Το φύλλο τρίζει απαλά κάτω από το μαχαίρι και το χρυσό σιρόπι κυλά αργά πάνω στις φωλιές του κανταϊφιού. Όποιος έχει περάσει από το μικρό του ζαχαροπλαστείο στο Αιγάλεω ή από το καινούργιο, που μόλις άνοιξε, στο Σύνταγμα, θα τον έχει δει… να στερεώνει την κάμερα πίσω από τα σιροπιαστά και να λιγώνει το κοινό του, περιγράφοντας τα μυστικά του τέλειου κιουνεφέ αλλά και της ξακουστής «σοκολάτας Ντουμπάι».
Φουάντ Τεφταφέ: Από τη Λατάκεια της Συρίας στην Ελλάδα
Γεννημένος το 2001 στη Λατάκεια της Συρίας, απέναντι από την Κύπρο, έζησε τα παιδικά του χρόνια μέσα στα αρώματα του ζαχαροπλαστείου της οικογένειας. «Από μικρός ήμουν μέσα σε όλο αυτό. Η οικογένειά μου είχε ζαχαροπλαστείο από τον παππού κι έτσι δεν πήγα σχολείο, ούτε σε σχολή ζαχαροπλαστικής, γιατί ήξερα ότι θα ακολουθήσω το ίδιο, ως τρίτης γενιάς ζαχαροπλάστης», μου λέει. Στα 14 του ήρθε στη χώρα μας, χωρίς να γνωρίζει ελληνικά. Ήξερε μόνο την παγκόσμια γλώσσα της γαστρονομίας, που ενώνει τους λαούς. Η διαδρομή του μπορεί να είχε δυσκολίες, αλλά εκείνος ήταν γεμάτος επιμονή και αγάπη για τη ζωή.
«Φτάσαμε στην Ελλάδα με πλοίο, μαζί με τη μητέρα και τα αδέρφια μου, για να αποφύγουμε τον πόλεμο – ο πατέρας μου είχε έρθει πρώτος για να ετοιμάσει το έδαφος. Ελληνικά δεν γνώριζα, αγαπούσα όμως τα τραγούδια και τα μάθαινα απέξω, χωρίς όμως να καταλαβαίνω τι σήμαιναν. Έτσι, και με τη βοήθεια των φίλων που έκανα στην Ελλάδα, έμαθα σιγά σιγά τη γλώσσα». Σύντομα άρχισε να μαθητεύει σε ζαχαροπλαστεία της Αθήνας – ήθελε να καταλάβει πώς είναι εδώ η δουλειά. Ξεκίνησε από τα γλυκά patisserie, αλλά η σκέψη του γύριζε πάντα στα σιροπιαστά της πατρίδας του.
«Αν και έχω αδυναμία στην Black Forest, σε κάποια φάση κατάλαβα ότι ακριβαίνουν πολύ οι πρώτες ύλες για τα γλυκά δυτικού τύπου και σε κάθε δρόμο υπάρχει κι ένα ζαχαροπλαστείο – όλα τους όμως φτιάχνουν παρόμοια γλυκά. Επομένως σκέφτηκα ότι, για να πετύχω, χρειάζεται να κάνω κάτι διαφορετικό. Στους Έλληνες έλειπε το γλυκό της Ανατολής και στα ζαχαροπλαστεία δεν υπήρχε μεγάλη ποικιλία από σιροπιαστά. Αφού λοιπόν κατάγομαι από την Ανατολή, είπα να κάνω μια νέα αρχή».
Για τον Φουάντ τα γλυκά της Ανατολής διαφέρουν από τα παραδοσιακά ελληνικά γλυκά ταψιού στο σιρόπι, που εμείς το χρησιμοποιούμε άφθονο, ενώ στη Συρία με μέτρο, για να μπορεί εύκολα κανείς να φάει και δεύτερο γλυκό χωρίς να βαρύνει. Το 2018 άνοιξε το πρώτο του μαγαζί, το Fouad, στην καρδιά του Αιγάλεω, παντρεύοντας την παράδοση της Ανατολής με μια σύγχρονη προσέγγιση. Στη βιτρίνα του βρίσκεις, ανάμεσα στα πολλά, κανταΐφι πατητό με πραλίνα φιστίκι ή λότους (ένα άλειμμα από μπισκότα), μπακλαβά με πραλίνα σοκολάτας, τρίγωνο Πανοράματος με ολόκληρο φιστίκι, τραγανές φωλιές κανταΐφι, μπελορίε –το διάσημο παραδοσιακό γλυκό από τη Δαμασκό–, κοχύλι γεμιστό με κρέμα ή σοκολάτα με πορτοκάλι, σάμαλι πολίτικο, κιουνεφέ, μπουγάτσα Συρίας, σοκολάτα Ντουμπάι σε μπολ και παραδοσιακό συριακό χαλβά, με μοτσαρέλα, που τρώγεται φρέσκος.
«Τα γλυκά της Ανατολής έχουν μόνο τέσσερα υλικά: φύλλο, σιρόπι, βούτυρο και ξηρούς καρπούς. Αυτό τα κάνει πιο αγνά, πιο υγιεινά. Το μυστικό είναι η ισορροπία: το φύλλο πρέπει να είναι ομοιόμορφο, το σιρόπι προσεγμένο, για να μην κρυσταλλώσει, και το βούτυρο τέτοιο που να μπορεί να δώσει τη σωστή γεύση», εξηγεί με τη σοβαρότητα ανθρώπου που έχει μεγαλώσει ανάμεσα στα ταψιά.
Τον ρωτάω αν είναι εύκολο να ανοίξει κανείς επιχείρηση στα 25 του, χωρίς να είναι γεννημένος στη χώρα. «Δεν έχει σημασία αν είσαι Έλληνας ή Σύριος. Αν έχεις στόχο και δουλεύεις γι’ αυτόν, θα πετύχεις. Όταν δεν δουλεύεις για τους στόχους σου, η κάθε μέρα περνάει χωρίς νόημα. Από τη μία, η γραφειοκρατία και η φορολογία στην Ελλάδα δυσκολεύουν τους μικρούς επιχειρηματίες, από την άλλη υπάρχουν και χειρότερα – χώρες που δεν σε αφήνουν ούτε να ανασάνεις».
Τα επόμενα σχέδιά του; Να ανοίξει κάποια ακόμα καταστήματα –στο Κολωνάκι, στο Παλαιό Φάληρο, στο Μαρούσι– όχι όμως αλυσίδα, όπως μου τονίζει. «Θέλω κάθε μαγαζί να έχει τη δική του ψυχή. Πάντα θα είμαι στην κουζίνα. Όταν δεν είμαι εκεί, χάνω την μπάλα», μου λέει σε άπταιστα ελληνικά και με χαιρετάει για να πάει πίσω στα γλυκά του ξεφουρνίσματα.
