Maître d’, η νέα γενιά «υποδοχής» στα αθηναϊκά εστιατόρια μήπως είναι λίγο στημένη;

Η κοπέλα στην είσοδο του (καλού) εστιατορίου είναι κομψή από τα νύχια ως την κορφή: μαλλιά-σπαγγέτι, με τις σωστές ανταύγειες μελιού, στενό γιλέκο που τονίζει μέση-στήθος και αφήνει γυμνά τα πάρα-πολύ-Πιλάτες μπράτσα της, θεόστενη φούστα με ελαφρύ, όχι σόκιν σχίσιμο στο πλάι ώστε να μπορεί να περπατάει πιτσικωτά, σαν γκέισα, με μικρά-μικρά βηματάκια, μια και έτσι κι αλλιώς φοράει ψηλοτάκουνες γόβες λουστρίνι με επιπλέον πλατφόρμα (άρα και να ήθελε να κάνει μεγάλα βήματα θα τα έβρισκε ζόρικα τα πράγματα), διακριτικά μπιζού και επαγγελματικό μακιγιάζ. Χαμογελάει ευγενικά και ρωτάει αν έχουμε κλείσει τραπέζι. Μας οδηγεί στο τραπέζι. Χαμογελάει πάλι. Αποχωρεί, πάει στο σταντ που της έχουν στήσει στην είσοδο και υποδέχεται τους επόμενους πελάτες. Είναι επαγγελματίας, ατάραχη, αποτελεσματική, λαμπερή… και είκοσι χρονών.

Η ηλικία δεν είναι κακή, και δεν ισχύει πάντα, σε πολλά εστιατόρια η maître d’, η«υποδοχή» είναι σαραντάρα, απλώς καλοδιατηρημένη, μποτοξιασμένη και ντυμένη όπως η πρώτη κοπέλα, δηλαδή διακριτικά σέξι πλην όμως στελεχάρα, Executive Barbie. Μερικές φορές η φούστα είναι ΤΟΣΟ στενή που η maître d’  δυσκολεύεται να καθίσει, άλλωστε δε θα χρειαστεί να καθίσει, η δουλειά της είναι να στέκεται στο πόδι. Τα τακούνια της είναι ΤΟΣΟ ψηλά και σκληροπυρηνικά που αισθάνεσαι έναν ελαφρύ ίλιγγο, μη τσακιστεί στα σκαλάκια, που πάντα υποβόσκουν στα μαγαζιά – ελάχιστα εστιατόρια, μπαρ-εστιατόρια και κλαμπ είναι σε ένα επίπεδο, κι ακόμα και τότε, πετάνε μερικά σκαλάκια διακοσμητικά εδώ κι εκεί. Το μακιγιάζ της maître d’ είναι Καμπούκι, με πηχτό πορτοκαλί αντί για άσπρο μέηκ-απ, τεράστιες ψεύτικες βλεφαρίδες, τατουαζ-ιασμένα κατάμαυρα φρύδια και πεταχτά, γυαλιστερά χείλη. Είναι ένα λουκ που για κάποιο λόγο έχει επικρατήσει στον τομέα: ινσταγκραμικό, ομογενοποιημένο και εντυπωσιακό. Η μέση maître d’  σήμερα μπορεί άνετα να πάρει μέρος ή να κερδίσει μάνι-μάνι σε ριάλιτι ή να παρουσιάσει μια εκπομπή στην τηλεόραση χωρίς να χρειαστεί να αλλάξει ούτε κλωστή από την εμφάνισή της.

Μερικές φορές η maître d’ φοράει μαύρο σύνολο, άλλοτε γκρίζο, μπεζ της άμμου, καμηλό ή σοκολά, ποτέ κόκκινο, πορτοκαλί ή παρδαλό. Δεν έχω πάει σε όλα τα μαγαζιά της Αθήνας, σίγουρα οι κανόνες του στιλ για τις maître d’ δεν είναι παντού οι ίδιοι, σίγουρα κάποιος μαγαζάτορας θα βάζει την κόρη του ή τη γυναίκα ή την αδερφή του στην πόρτα, μπορεί μέχρι και να της λέει «Φόρεσε ό,τι θέλεις ρε Τζένη, δε με νοιάζει, απλώς μη βγεις καρνάβαλος, είμαστε σικ μαγαζί εμείς!». Η μέση υπάλληλος όμως, επίσης σίγουρα, παίρνει οδηγίες από το αφεντικό, αλλιώς δεν εξηγείται το πανομοιότυπο λουκ. «Ντύσου σα να παίζεις σε κείνη τη σειρά που έπαιζε εκείνη που παντρεύτηκε τον πρίγκιπα της Αγγλίας, ταγιέρ και τέτοια, αλλά να βλέπει ο πελάτης ότι είσαι θεογκόμενα, απλώς να το βλέπει διακριτικά, μη βγάζεις μάτι, τακούνια οπωσδήποτε για να φαίνεσαι ψηλή, 'ντάξει είσαι αλλά πιο ψηλή ακόμα, να κωλώνει όποιος δεν έχει κλείσει τραπέζι, βάψιμο Φαραώ είναι χρήσιμο, μαλλιά καούκα, ακλόνητα τα θέλω, να μη πετάνε από δω κι από κεί όταν τα φυσάει το αιρκοντίσιο, δεν είναι ωραίο. Κατά τα άλλα, ντύσου όπως νομίζεις, δεν είμαστε αυστηροί εμείς!»

Η νέα  maître d’ παραλαμβάνει τον κατάλογο με τις κρατήσεις μόλις χτυπήσει κάρτα στη δουλειά, τα ονόματα δεν της λένε τίποτα γιατί είναι της εικόνας, κι όταν δει τους πελάτες τους αναγνωρίζει από το ινστραγκραμ ή το τικ-τοκ, ή δεν τους αναγνωρίζει αν δεν κυκλοφορούν εντατικά στις πλατφόρμες, αλλά έτσι κι αλλιώς η συμπεριφορά της είναι επαγγελματική με όλους, βρέξει-χιονίσει. Το χαμόγελο είναι το ίδιο, η ευγενική χειρονομία, «Μα καθίστε!», η προθυμία να εξυπηρετήσει, ως ένα βαθμό, στο βαθμό που της έχει δοθεί η σχετική εξουσία. Αν οι πελάτες ζητήσουν να αλλάξουν τραπέζι, να πιούνε ένα ποτό στο μπαρ, να καθίσουν έξω, ή αν απαιτήσουν γη και ύδωρ, η maître d’ θα ζητήσει βοήθεια κοινού, δηλαδή του αφεντικού.

Οι παλιότεροι εδώ μπορεί να θυμούνται τους (παλιότερους) maître d’, άντρες και γυναίκες, μεγαλούτσικους τότε, πεπειραμένους, κοσμικούς επειδή αυτή τη δουλειά έκαναν από ακόμα παλιότερα. Ήξεραν τους πελάτες ή κι αν δεν τους ήξεραν, είχανε τρόπους να πιάσουν κουβέντα. Φορούσαν ό,τι τους φώτιζε ο Θεός, κάποιοι (π.χ. ο Γιώργος Μακρυγιάννης) έκαναν μεταμφιέσεις, διάλεγαν προσεκτικά τι θα βάλουν πριν πάνε στο μαγαζί, και δεν υπήρχε τίποτα το πανομοιότυπο, κάθε μαγαζί είχε άλλο άτομο στην υποδοχή, με διαφορετικό λουκ. Διάβασα ότι στη Νέα Υόρκη είναι της μόδας το «αρχαίο γκαρσόνι» και η «αρχαιότερη υποδοχή»: ο κόσμος λέει αισθάνεται χαλαρότητα, άνεση, με ένα λίγο ή πολύ μπαγιάτικο πρόσωπο κάποιας ηλικίας στην πόρτα του μαγαζιού. Δεν το λέω για να κόψω δουλειές από τα τσικό – άλλωστε αυτή η δουλειά, της υποδοχής, δεν είναι κι από τις πιο καλοπληρωμένες πια. Το αναφέρω σαν πληροφορία, τι τρέχει στα πέρα, συγκεκριμένα στη Νέα Υόρκη. Μια χαρά είναι τα νέα κορίτσια ως  maître d’, τα καταφέρνουν άψογα… απλώς ίσως είναι καλή ιδέα να χαλαρώσει λίγο το αυστηρό dress code, για να νοιώθουν πιο άνετα και οι πελάτες, αλλά και τα ίδια τα κορίτσια…