Οι σαλάτες-απογοήτευση στα εστιατόρια

Η σαλάτα στο μενού περιγράφεται «τρυφερό μαρούλι, φρέσκα αρωματικά, γλυκά τοματίνια, τυρί μαστέλο και ντρέσινγκ μελιού». Κάπως περίμενα ότι το μαρούλι θα ήτανε τρυφερό, τα αρωματικά φρέσκα, τα τοματίνια γλυκά, το τυρί μαστέλο και το ντρέσινγκ μελιού – δεν τα είχα δέσει κόμπο όλα αυτά, αλλά επειδή τα έγραφε το μενού, τα πήρα τοις μετρητοίς. Και παράγγειλα τη σαλάτα.

Το μαρούλι ήταν σκληρό, με χοντροκομμένα τα εξωτερικά φύλλα, αυτά που τα πετάμε διακριτικά ήδη από το μανάβη, τη λαϊκή ή το σουπερμάρκετ επειδή ξέρουμε ότι δεν τρώγονται αν δεν είσαι τράγος. Τα φρέσκα αρωματικά δεν τα μύρισα πουθενά, ούτε καν ρίγανη, που μια χαρά αρωματίζει ακόμα κι όταν είναι ξερή σα παξιμάδι. Το τυρί δεν ήταν μαστέλο με την καμία, ίσως φέτα, και όχι τοπ. Αν είχε μέλι το ντρέσινγκ, ήτανε τόσο λίγο που δεν του φαινότανε. Τα τοματίνια ήτανε όντως γλυκά, αλλά μόνο τέσσερα σε μια ολόκληρη σαλάτα… Η οποία ήτανε απογοήτευση σκέτη, μασούσες μια ώρα ένα μαρουλόφυλλο-σοβατεπί, αφού είχες φάει το τοματίνι που σου αναλογούσε, και η τιμή της ήτανε «σαλάτας πολυτελείας», σύμφωνα με τις τιμές που έχουν οι σαλάτες πια όταν στα συστατικά τους περιλαμβάνεται μέλι (τάχα μου), μπαλσάμικο, οτιδήποτε αναφέρεται ως «τρυφερό» και οτιδήποτε αναφέρεται ως «αρωματικό». Η σύνθετη σαλάτα με κάμποσα υλικά ξεκινάει από 10 ευρώ και φτάνει μέχρι τα πολλά ευρώ, ανάλογα με το εστιατόριο και με τα υλικά – 30-40 ευρώ, π.χ., αν έχει μέσα γαρίδες, και δεν μπορώ να σκεφτώ τιμή σαλάτας που περιέχει αστακό (ή για ποιο λόγο θα έβαζε κάποιος τον αστακό του μέσα σε σαλάτα…).

Φωτογραφία: Hanxiao/ Unsplash

Σου πέφτουν τα μούτρα όμως, όταν η Σήζαρς που περιγράφεται σα ΘΕΑ στο μενού, έρχεται τσίπικη, με 2-3 κομματάκια ξερό κοτόπουλο, ένα σκασμό κρουτόν (που δεν τα θέλει ο θεός) και μεγάλα, άκοφτα μαρουλόφυλλα του γνωστού τράγου που συχνάζει σε εστιατόρια. Η Νισουάζ επίσης σε στεναχωρεί όταν στολίζεται στην κορυφή της με μισή κουταλίτσα τόνο κονσέρβα, ενώ ξέρεις ότι υπάρχουν φθηνές κονσέρβες τόνου, ή ακριβές κονσέρβες που θα δικαιολογούσαν την ψηλομύτα τιμή της σαλάτας σου. Αν δεν περιέχει πράσινα φασολάκια, αυγό βραστό ή σαρδέλες, επίσης σε πληγώνει, όχι επειδή έχεις μεγαλώσει στη Νίκαια της Γαλλίας με Νισουάζ-ες, παρά επειδή αλλιώς την ονειρεύτηκες τη Νισουάζ, όπως την έτρωγες παλιά, ή όπως την έχεις δει σε φωτογραφίες στο Ινσταγκραμ ...ή όπως περιγράφεται στο απατηλό μενού.

Φωτογραφία: Victoria Aleksandrova/ Unsplash

Η σαλάτα, είτε ως πρώτο, είτε ως κυρίως πιάτο, είτε ως συνοδευτική του κυρίως πιάτου, πρέπει να έχει μια ωραία εικόνα, χρωματικά, και μια πιστότητα ως προς τα αναγραφόμενα (στο μενού) υλικά. Αν τα τοματάκια φαίνονται πανάκριβα στον σεφ, δεν τον κατηγορούμε, κι εμάς μας φαίνονται αδαμάντινα – αλλά η σαλάτα μπορεί να σταθεί και χωρίς αυτά, εάν και εφόσον δεν αναφέρονται στο μενού. Ο πελάτης είναι σα πεντάχρονο, θέλει αυτό που του τάζεις, και σαν πελάτης άσχετα με την ηλικία του, θέλει αυτό που πληρώνει. Η σαλάτα πρέπει επίσης να έχει μια βασική ευκολία ως προς το μάσημα, δηλαδή: να μην είναι σα να μασάς το Σέιχ Σου (=δάσος). Το σταμναγκάθι, ραδίκι, βλίτο, η αγκινάρα, το καρότο ή άλλο ζαρζαβατικό που δεν έχει βράσει αρκετά, είναι εκνευριστικό – αισθάνεσαι τα σαγόνια σου να αγωνίζονται τον τίμιο αγώνα ενώ παλεύεις με μισο-βρασμένα παντζαρόφυλλα. Γενικά η σαλάτα, είναι που είναι σαλάτα, καλό είναι να μην εισπράττεται σαν σκληρή δουλειά από τον πελάτη παρά σαν μια ωραία, δροσερή και ελαφριά εκδοχή γεύματος ή συνοδευτικού. Αν είναι ΚΑΙ πρωτότυπη, ακόμα καλύτερα.

Φωτογραφία: Anna Bratiychuk/ Unsplash

Επίσης όταν η σαλάτα έχει μέσα κινόα είναι σωστή μόνον αν έχει περάσει από όσο-χρειάζεται βράσιμο, εκτός που θέλει ψιλοκομμένα φρέσκα κρεμμυδάκια και ίσως σπόρους ροδιού για να ανέβει πίστα. Αλλιώς είναι άλλη μια απογοήτευση για τον πελάτη, που είπε να κάνει κάτι καλό για την υγεία/ διατροφή του και σιχτιρίζει, αλατίζοντας με μανία τη σποριάρα, κακοβρασμένη και άγευστη, πλην όμως καρα-τσιμπημένη ως προς την τιμή, παλιο-σαλάτα του…