Σε βλέπω θυμωμένο

Από τη στιγμή που ξεκίνησε η κούρσα έβριζε, σιγά, μέσα από το στόμα του. Όλα του έφταιγαν: τα φανάρια που ήταν κόκκινα, οι οδηγοί που ήταν ζώα, ο καιρός που ήταν μουντός.

-Θυμωμένο σας βλέπω, του είπα.
-Ναι, θυμωμένος είμαι, πώς να μην είμαι; μου είπε. Νέο παιδί, ούτε 25, καλοβαλμένο, νοικοκυροπαίδι, που λένε. Δεν μίλησα, δεν το προχώρησα. Γύρισε και μου ’ριξε μια ματιά.
Τι περίμενες; συνέχισε να με τσιγκλάει. Τους περισσότερους μας έδιωξαν από τη χώρα για να ζήσουμε, κι όσους μείναμε μας σκοτώνουν.
-Νιώθεις ότι κινδυνεύεις; ψέλλισα βλακωδώς
-Εσύ τι λες; Δεν σου μυρίζει τίποτα; Σαπίζω σιγά-σιγά. Άμα σου κόψουν τα φτερά, άμα δεν ελπίζεις τίποτα, όταν βλέπεις κάθε μέρα τα μούτρα τους στην τηλεόραση να λένε ψέματα, σαπίζεις.
-Και τι θα κάνεις; Τι θα ψηφίσεις στις εκλογές; τόλμησα να ρωτήσω
-Τι να ψηφίσω μωρέ, με δουλεύεις; Αφού ό,τι και να ψηφίσω ο ίδιος βγαίνει.
-Και τι θα κάνεις δηλαδή;
-Τι θες να κάνω; Πουτάνα όλα θα τα κάνω!

Το παιδί μιλούσε και γυρνούσε συνέχεια πίσω για να δει πώς αντιδρώ. Κάτι περίμενε, το έβλεπα, μια σωσίβια λέξη να κρατηθεί. Μόνο που εγώ δεν είχα καμιά λέξη. Είχα μουδιάσει. Μια φράση μόνο επαναλαμβανόταν σαν λούπα μέσα στο κεφάλι μου: Όταν τα νοικοκυροπαίδια φτάνουν στο σημείο να περιγράφουν το μέλλον της χώρας μ' αυτές τις δύο λέξεις ή θα αλλάξουμε δραστικά ή θα αυτοκτονήσουμε.