Σαν δυστοπική ταινία

Εάν υπάρχουν δυστοπικά όνειρα που γίνονται πραγματικότητα, αυτή η περίεργη περίοδος με τον φόβο, την αγωνία, την αβεβαιότητα και τον πανικό που σπέρνει ο κορωνοϊός είναι ένα από αυτά. Μια παγκόσμια κρίση τόσο ξαφνική, τόσο γοργή, τόσο ύπουλη. Μια παγκόσμια κρίση που απλώνει τη σκιά της σαν shelf cloud. 

Εικόνες από πολλές χώρες του κόσμου. Κρούσματα σε αριθμούς, Θάνατοι σε αριθμούς. Η ανθρώπινη ζωή ένας αριθμός. Κάπου πολύ μακριά. Κάπου λιγότερο μακριά. Μπορεί και δίπλα. Πλάνα με άδεια ράφια σε σούπερ μάρκετ, ειδήσεις για το χαρτί υγείας που «εξαφανίζεται» σε πόλεις της Βρετανίας και της Αυστραλίας. Συγκεκριμένες μάρκες αντισηπτικών και μικροβιοκτόνων έχουν εξαντληθεί. Σχολεία κλείνουν.  Η τηλεργασία ενδείκνυται.  Οι εξελίξεις τρέχουν. Κάθε μέρα είναι διαφορετική. Κάθε μέρα έχει τη δική της εικόνα. Μαθήματα που γίνονται μέσω skype. Αρκετοί έχουν φρικάρει. Κάποιοι άλλοι δεν θέλουν να φρικάρουν. 

Όσο και αν διαβάζεις τη Vogue ή το LOOKmag για να ξελαμπικάρει το μυαλό και όσο υπέροχο και να είναι το barbour τζάκετ με την υπογραφή της Αλέξα Τσανγκ, η πραγματικότητα φοράει μάσκα και μια τρομερή ταλαιπωρία. Δεν γίνεται να είσαι glam. Δεν υπάρχει τίποτα το λαμπερό. Δεν χωράει.

Δύο δυστοπικές κινηματογραφικές ταινίες μού έρχονται εδώ και λίγο καιρό στο νου. 
Το ένα φιλμ είναι το Contagion με την ταλαίπωρη Μπεθ, την οποία υποδύεται η Γκουίνεθ Πάλτροου και «πρωταγωνιστή» έναν θανατηφόρο ιό η εξάπλωση του οποίου προκαλεί πανδημία που σταματά με την ανακάλυψη του εμβολίου. Ευτυχώς. Και η άλλη είναι «Ο ζωντανός θρύλος» με τον Νέβιλ, τον οποίο παίζει ο Γουίλ Σμιθ, να είναι ο τελευταίος άνθρωπος στο Λος Άντζελες που έχει γλιτώσει από μια πανδημία την οποία έσπειρε ένα περίεργο «βαμπιρίζον» βακτήριο. Η καταστροφή είναι τόσο αφύσικη, είναι βιβλική και η ταινία χαρακτηρίζεται ως post apocalyptic. 

Ο Νέβιλ είναι ένα καθημερινός άνθρωπος που δίνει καθημερινή μάχη με την απόγνωση για την επιβίωση του… Κι εδώ, έστω στο τέλος της ταινίας, ανοίγει ένα παράθυρο ελπίδας. Κι εκεί που πάω να αφεθώ χαλαρά σε μια ημιαπελπισία και να λιποψυχήσω, ένα «όχι» βγαίνει από μέσα μου. Κι αυτό διότι διάβασα αυτά που γίνονται στην κομητεία Οκανόγκαν, τέσσερις ώρες από το αεροδρόμιο του Σιάτλ σε μια κοιλάδα, κοντά στην πόλη που ονομάζεται Τουίσπ. Όταν και αν έρθει το τέλος του πολιτισμού και του κόσμου τούτου κάποιοι δεν πρόκειται να περιμένουν σε ένα καταφύγιο για να σωθούν. 

Βάζω το Emoji με τα γέλια και τα δάκρυα. Πληρώνουν και εκπαιδεύονται ήδη σε εκείνη ακριβώς την κοιλάδα και μαθαίνουν να ζουν έξω στη φύση, σε πυκνά δάση. Η Lynx, αυτό είναι το όνομα της δασκάλας, εκπαιδεύει τους πρόθυμους μαθητές της να κυνηγούν ελάφια και να φτιάχνουν το καταφύγιό τους δίπλα στη φωτιά που έχουν ανάψει με τα χεράκια τους. Σαν να βρίσκονται στη Λίθινη Εποχή…