Άμυνα ή υγεία; Η λάθος σύγκριση: Εξοπλισμοί και συμμαχίες απέναντι σε έναν δύσκολο γείτονα
Μια από τις μεγαλύτερες ανοησίες του δημόσιου διαλόγου είναι η σύγκριση των δαπανών για την άμυνα με τις δαπάνες για την υγεία, την παιδεία, τη δασοπροστασία κ.λπ. Φυσικά, υγεία, παιδεία, δασοπροστασία κ.λπ. είναι πολύ σημαντικές, αλλά μόνο αν η χώρα υφίσταται. Και για να υφίσταται μια χώρα, πρέπει να είναι θωρακισμένη απέναντι σε αυτούς που θα προτιμούσαν να μην υφίσταται.
Κάποιες χώρες δεν έχουν τέτοιου είδους ανησυχίες. Κάποιες χώρες συνορεύουν με γείτονες που έχουν αποδεχθεί (συχνά μετά από συγκρούσεις αιώνων) τα σύνορά τους και δεν έχουν πολλούς λόγους να ξοδεύουν δισεκατομμύρια για την άμυνά τους. Η Ελλάδα δεν είναι μια τέτοια χώρα.
Η Ελλάδα έχει την ατυχία να έχει στα ανατολικά της την Τουρκία. Και πια, ακόμα και όσοι ελπίζαμε να μην είναι έτσι, το έχουμε εμπεδώσει: η Τουρκία είναι κακός γείτονας. Έχει αναθεωρητικές βλέψεις και φιλοδοξίες κυριαρχίας στην ευρύτερη περιοχή, ενώ ο Ερντογάν διεκδικεί για τον εαυτό του και τη χώρα του έναν ηγετικό ρόλο στον μουσουλμανικό κόσμο. Είναι μια πολιτική μεγαλομανής, εχθροπαθής, επιθετική και η αντίληψή της για τη συνύπαρξη είναι αντίστοιχη ενός μαφιόζου. Τα θέλει όλα δικά της και σταματά μόνο εκεί που νιώθει ότι δεν την παίρνει. Το κόμπλεξ των περασμένων μεγαλείων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν την αφήνει να ησυχάσει και να συμβιβαστεί με τις αρχές ομαλής συνύπαρξης. Όπως απέδειξε και στην Κύπρο, είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμη να επιτεθεί και να αρπάξει και το μόνο που μπορεί να τη σταματήσει είναι η ισχύς. Η εμπειρία δεκαετιών έχει αποδείξει ότι ακόμα κι όταν μοιάζει συνεννοήσιμη, ακόμα κι όταν παριστάνει τη φίλη, ο νους της είναι στο κακό το οποίο σε τακτά χρονικά διαστήματα απειλεί να το κάνει πράξη. Με λίγα λόγια, είναι ένας γείτονας στον οποίο δεν μπορείς να βασίζεσαι. Ένας γείτονας με τον οποίο μπορείς να συνεργάζεσαι, αρκεί να μην ξεχνάς ποτέ πως είναι έτοιμος να σου καρφώσει το μαχαίρι αν κάνεις το λάθος να του γυρίσεις την πλάτη.
Και φυσικά, μαζί με τους εξοπλισμούς, χρειαζόμαστε και συμμαχίες. Συμμαχίες με χώρες ισχυρές, χώρες με τις οποίες δεν έχουμε να μοιράσουμε, χώρες που μπορούν να κάνουν άλλες χώρες να φοβηθούν.
Αυτό που δεν χρειαζόμαστε είναι υστερίες κάθε φορά που οι κακοί γείτονες απειλούν. Γιατί αυτό που θα τους σταματήσει από το να κάνουν τις απειλές τους πράξη δεν είναι η υστερία. Δεν είναι καν το διεθνές δίκαιο και τα ψηφίσματα. Είναι ο φόβος. Και φόβο νιώθουν μόνο αν απέναντί τους έχουν μια χώρα με ισχυρούς συμμάχους και καλά εξοπλισμένη. Και μπράβο τους.
ΥΓ. Το αν τα εξοπλιστικά προγράμματα μπορεί να γίνονται ευκαιρία για να κονομάνε διάφορα λαμόγια είναι μια τελείως διαφορετική συζήτηση. Δεν ζητά κανείς να καταργηθούν ή να περιοριστούν οι υπηρεσίες υγείας επειδή κάποιοι γιατροί παίρνουν φακελάκι και είναι βλακώδες κάποιος να ζητά να μην εξοπλιζόμαστε επειδή κάποια λαμόγια πλουτίζουν. Ας κυνηγήσουμε τα λαμόγια και όχι τους εξοπλισμούς.
17°
