Η καλύτερη πρόληψη είναι η φυλακή

Πιστεύετε ότι κάποιος που βγαίνει με ένα καλάσνικοφ στο μπαλκόνι του κι αρχίζει να πυροβολεί, όχι για να σκοτώσει αλλά για πλάκα, πρέπει να κυκλοφορεί ελεύθερος, ή ότι η θέση του είναι σε κάποιο κελί; Πιστεύετε ότι ο οδηγός του βυτιοφόρου που είδαμε να βγαίνει στο αντίθετο ρεύμα πάνω σε στροφή για να προσπεράσει και που για εκατοστά δεν δολοφόνησε έναν μοτοσικλετιστή διαφέρει σε τίποτα από αυτόν με το καλάσνικοφ;

Όπως φαίνεται, ο επικίνδυνος για τη ζωή όσων βρίσκονται στον δρόμο του οδηγός έχει ταυτοποιηθεί και πιθανότατα τώρα που διαβάζετε να έχει ήδη συλληφθεί (το ελπίζω, χωρίς καθόλου να αποκλείω ο σοφός πλην όμως φιλοεγκληματίας νομοθέτης να μην προβλέπει τη σύλληψη των οδηγών που απειλούν τη ζωή άλλων οδηγών). Σε κάθε περίπτωση, ακόμα κι αν ο συμπολίτης αυτός τιμωρηθεί, δύο πράγματα είναι βέβαια: ότι δεν θα μπει στον φυσικό του χώρο, που είναι η φυλακή, και δεν θα μάθουμε ποιος είναι. Δηλαδή, είναι βέβαιο ότι η κοινωνία δεν θα προστατευτεί.  

Όπως δεν θα προστατευτεί και από τον συμπολίτη ο οποίος συνελήφθη για 6 φωτιές που έβαλε επειδή, ο καημένος, είναι πυρομανής. Βάζω ό,τι στοίχημα θέλετε πως, ακόμα κι αν φυλακιστεί, σε λίγο καιρό θα είναι πάλι έξω, την ώρα που εύκολα κανείς καταλαβαίνει γιατί ένας άνθρωπος που ευχαριστιέται βάζοντας φωτιές δεν πρέπει να αφεθεί ποτέ ελεύθερος. 

Συνεχώς ακούω για «σχέδια πρόληψης» των πυρκαγιών και των τροχαίων δυστυχημάτων, την ώρα που το πιο απλό από τα σχέδια αυτά δεν εφαρμόζεται: απομόνωση αυτών που με τη συμπεριφορά τους προκαλούν φωτιές και δυστυχήματα. Γιατί όλοι (ή σχεδόν όλοι, για να μην παρεξηγηθούν κάποιοι θεοί που μπορεί να ζουν ανάμεσά μας) μπορεί να κάνουμε λάθη, να ξεχαστούμε, να λειτουργήσουμε επικίνδυνα, αλλά λίγοι είναι αυτοί που απολύτως συνειδητά δρουν δολοφονικά. Και η σκληρή τιμωρία αυτών των λίγων αυτομάτως θα σημάνει και την ασφάλεια των πολλών.

Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, στη Δύση έχουμε κάνει ένα σοβαρό λάθος. Μπερδεύουμε την επιείκεια με την αυτοκαταστροφή. Έχοντας, σωστά, προσδώσει μεγάλη αξία στο άτομο, τείνουμε να ξεχάσουμε ότι ακόμα πιο μεγάλη είναι η αξία του συνόλου των ατόμων που ονομάζεται κοινωνία. Έχοντας, και πάλι σωστά, αναγνωρίσει τα δικαιώματα των εγκληματιών, τείνουμε να ξεχάσουμε ότι προηγούνται τα δικαιώματα όσων αρνούνται να εγκληματήσουν. Αν είναι να επιμείνουμε σ’ αυτή την πορεία, τουλάχιστον ας σταματήσουμε τα κλαψουρίσματα κι ας αποδεχτούμε ανάμεσά μας οδηγούς σαν τον συμπολίτη με το βυτιοφόρο, εμπρηστές, πυρομανείς και λοιπούς επικίνδυνους. Και μπράβο μας.