Υπόθεση Λαζαρίδη: Η ανοησία ως παράγοντας πολιτικών εξελίξεων

Όπως συχνά διαφεύγει στους διεθνείς αναλυτές η προσπάθεια του Ντόναλντ Τραμπ να χρησιμοποιήσει τη θέση του για τον προσωπικό του πλουτισμό (προσπάθεια που εξηγεί πολλά από τα καραγκιοζιλίκια του), έτσι διαφεύγει και στους πολιτικούς αναλυτές το ότι οι εξελίξεις πολλές φορές δεν είναι αποτέλεσμα σχεδιασμών ευφυών ανθρώπων αλλά, όπως κάθε τι στην ανθρώπινη δραστηριότητα, καθορίζεται και από την απουσία ευφυίας. Από την ανοησία.

Πάρτε για παράδειγμα την περίπτωση του Μακάριου Λαζαρίδη. Μετά από πολλούς τσακωμούς με την κόρη του Νίκου του Κωνσταντόπουλου καταφέρνει να του προσφερθεί η θέση του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης. Και τότε αποκαλύπτεται ότι πριν από 19 χρόνια (επί Κωνσταντίνου του Εργατικού για να μην ξεχνιόμαστε) είχε προσληφθεί σε μια θέση «ειδικού συμβούλου» στο Υπουργείο της Παιδείας και αμείβονταν ως πτυχιούχος ΑΕΙ, χωρίς να έχει πτυχίο ΑΕΙ. Πρόκειται για πράξη η οποία δεν μπορεί να δικαιολογηθεί και ενδεχομένως (αν εισέπραξε από το δημόσιο λεφτά που δεν δικαιολογούνται) να είναι και βαριά παράνομη. Ένας στοιχειωδώς ευφυής άνθρωπος θα ζητούσε συγγνώμη και θα υπέβαλε την παραίτηση του κατευθείαν. Θα ήξερε ότι είναι ανοησία να πιστεύει ότι μπορεί να έχει αποκαλυφθεί ότι παρανόμως εισέπραττε χρήματα από το ελληνικό δημόσιο και να παραμένει σε κυβερνητική θέση, οπότε θα προσπαθούσε απλώς να μην εξευτελιστεί περαιτέρω και να μην εξευτελίσει και το κόμμα του.

Ο Μακάριος Λαζαρίδης αντιθέτως επέλεξε να υπερασπιστεί το ψέμα του ως ασήμαντο, χρησιμοποίησε αστείες δικαιολογίες και το χειρότερο, επιτέθηκε σε όποιον θεωρεί ανεπίτρεπτο το να πουλάει παπά για τις σπουδές του ένας υπουργός. Έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει όλους τους αριστερούς τεμπέληδες επειδή ο ίδιος έχει πολλά ένσημα (ίσως επειδή δεν καταλαβαίνει ότι αν αυτά τα ένσημα είναι από δουλειές αντίστοιχες ενός «ειδικού συμβούλου» σε υπουργείο, αυτό που αποδεικνύουν δεν είναι η εργατικότητα). Και αφού κατάφερε να εκνευρίσει όποιον καταλαβαίνει ελληνικά, ανακοίνωσε ότι είναι έτοιμος να επιστρέψει όσα λεφτά πήρε χωρίς να τα δικαιούται, ξεχνώντας ότι αν όντως πήρε λεφτά που δεν δικαιούται, το να τα επιστρέψει είναι το λιγότερο από αυτά που πρέπει να κάνει (μια καθαρίστρια για τον ίδιο λόγο καταδικάστηκε σε φυλάκιση). Τελικά εξαναγκάστηκε σε αυτό που ματαίως προσπάθησε να αποφύγει: την παραίτηση.

Με την - πέρα από κάθε λογική - στάση του όχι μόνο δεν κατάφερε να κρατήσει τη θέση του (πράγμα που δεν γινόταν), αλλά έγινε αντιπαθής και δημιούργησε μεγάλο πρόβλημα στην κυβέρνηση και τον ίδιο τον πρωθυπουργό, θέτοντας υπό αμφισβήτηση την ικανότητά του στην επιλογή συνεργατών. Τα έκανε όλα λάθος και από τη στάση του ο μόνος που κέρδισε κάτι είναι η αντιπολίτευση. Με λίγα λόγια μας χάρισε ένα φεστιβάλ ανοησίας.

Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι μεγαλύτερη ευθύνη από τον ίδιο τον Λαζαρίδη - που στο κάτω κάτω δεν φταίει για τον τρόπο που (δεν) σκέφτεται - έχει η επιλογή του Λαζαρίδη για τη θέση του υφυπουργού αγροτικής Ανάπτυξης. Προφανώς. Και αυτό ακριβώς λέω. Ότι μια ανοησία συχνά μπορεί να γίνει παράγοντας εξελίξεων. Ειδικά μια ανοησία στην οποία συμβάλλουν πολλοί. Και μπράβο της.

ΥΓ. Λίγες ώρες μετά την παραίτηση του ο Μακάριος ο Λαζαρίδης επιτέθηκε στην κυβέρνηση του κόμματος του κάνοντας repost σε ανάρτηση που τη χαρακτηρίζει φοβική (και καλεί τη Ντόρα να πάει να παίξει με τα εγγόνια της), επιβεβαιώνοντας το ανόητο της επιλογής του.