Κύριοι δήμαρχοι, πόσα θέλετε;

Η έκθεση ελέγχου του Ελεγκτικού Συνεδρίου για τα τραπεζοκαθίσματα δεν προκαλεί καμία έκπληξη, τουλάχιστον σε όποιον ζει πάνω από λίγους μήνες στη χώρα του σοφότερου, εργατικότερου, πιο αδικημένου και πιο βασανισμένου λαού στον κόσμο: το 50% των καταστημάτων «υγειονομικού ενδιαφέροντος» στήνουν τα τραπεζοκαθίσματά τους χωρίς καθόλου άδεια, το 27% τα στήνουν με άδεια που έχει εκδοθεί για λιγότερα τετραγωνικά από αυτά τα οποία καταλαμβάνουν, και μόνο το 23% συμμορφώνονται με τον νόμο (και υφίστανται τον αθέμιτο ανταγωνισμό των παραβατικών συναδέλφων τους). Αν μάλιστα κανείς υπολογίσει ότι πολλοί μαγαζάτορες έχουν άδεια για τραπεζοκαθίσματα σε πεζοδρόμια που λόγω του πλάτους τους ακόμα κι ένα σκαμπό θα ήταν παράνομο, τότε καταλαβαίνετε ότι το μέγεθος της παραβατικότητας είναι μεγαλύτερο του 77%.

Με λίγα λόγια, η εστίαση στην Ελλάδα είναι κυρίως μια υπόθεση πειρατών που ως λάφυρό τους έχουν τον δημόσιο χώρο και θύματα όσους θέλουν (ή είναι αναγκασμένοι) να τον χρησιμοποιούν. Στην πειρατεία αυτή οι μαγαζάτορες έχουν έναν πολύτιμο συνεργάτη: τις δημοτικές αρχές. Τις αρχές που, ενώ ξέρουν πολύ καλά τι γίνεται (τα τραπεζοκαθίσματα δεν κρύβονται και το ίδιο συμβαίνει με το πλάτος των πεζοδρομίων), επιτρέπουν στους πειρατές-μαγαζάτορες να κλέβουν δημόσιο χώρο. Το κάνουν επειδή είναι αδιάφοροι; Το κάνουν επειδή φοβούνται; Το κάνουν επειδή χρηματίζονται; Το κάνουν για να μην χαλάσουν την ψηφοθηρική τους καρδιά; Το κάνουν για να επιτρέπουν σε πονηρούς δημοτικούς υπαλλήλους να συμπληρώνουν το εισόδημά τους; Όποιος κι αν είναι ο λόγος, δήμαρχοι και αντιδήμαρχοι είναι συνένοχοι και σε μια κανονική χώρα θα μοιράζονταν τις ποινές με τους πειρατές-μαγαζάτορες.

Είναι οι ίδιοι δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι και λοιποί δημοτικοί άρχοντες που απαιτούν πάντα περισσότερη χρηματοδότηση από το κράτος προκειμένου οι ίδιοι να μπορούν να ξοδεύουν (ή να μην εισπράττουν) κατά το δοκούν. Είναι οι ίδιοι που κλαψουρίζουν για το κράτος που τους αφήνει αβοήθητους εννοώντας ότι δεν τους παρέχει απεριόριστη χρηματοδότηση ώστε να μπορούν άνετα να κάνουν τις δημόσιες σχέσεις τους με το δημόσιο χρήμα (στην λιγότερο κακή περίπτωση).

Είναι αυτοί με τους οποίους πρέπει κάπως να συνεννοηθούμε ώστε η πειρατεία των μαγαζατόρων να πάρει τέλος. Κι επειδή τα επιχειρήματα περί νομιμότητας και δικαιωμάτων τούς αφορούν μόνο όταν υπερασπίζονται εχθρούς της Δύσης, αυτό που έχω να προτείνω είναι το εξής: με δεδομένο ότι τα καταστήματα εστίασης με τα τραπεζοκαθίσματα βασανίζουν γειτονιές ολόκληρες, μπορούν οι βασανισμένοι κάτοικοι να συγκεντρώνουν ένα πόσο το οποίο να δίνουν στη δημοτική αρχή προκειμένου να επιβάλει τον νόμο. Αν, ας πούμε, κάποιοι από τον δήμο χρηματίζονται για να κάνουν τα στραβά, μάτια μπορούν οι κάτοικοι να τους δίνουν περισσότερα για να μην το κάνουν. Αρκεί οι δήμαρχοι να μας πουν πόσα. Πόσα θέλουν για να κάνουν τη δουλειά τους και να σταματήσουν να προστατεύουν πειρατές. Και μπράβο τους.