Σας βλέπω να κάνετε ό,τι γουστάρετε στη γειτονιά μου

Εξηγούμαι: Ένας επιχειρηματίας ανοίγει αρχικά ένα ουζερί σεμνό και ταπεινό. Μετά προσθέτει, ελέω κόβιντ, μια σειρά τραπεζάκια στο πεζοδρόμιο. Μετά, ελέω δημάρχου, βάζει και μια δεύτερη σειρά τραπεζάκια και κλείνει τελείως το πεζοδρόμιο. Στη συνέχεια, ελέω του επόμενου δημάρχου (που θα εξαφάνιζε τα τραπεζοκαθίσματα), βάζει στα 50 εκατοστά διάδρομο που είχε απομείνει και σόμπες εξωτερικού χώρου. Καρότσι μωρού και αμαξίδιο αναπηρικό ούτε με θαύμα δεν περνάει – ούτε εμείς δεν περνάμε, αν πάρουμε κανένα κιλό. Μετά ξεθάρρεψαν και οι πελάτες, γιατί, όπως ξέρουμε, η ασυδοσία είναι κολλητική. Πρώτα πάρκαραν ακριβώς μπροστά από το τραπεζάκι τους και μετά διπλοπάρκαραν, αφαιρώντας χαλαρά μια λωρίδα στην κάθοδο. Τώρα εμείς οι έρμοι οι πεζοί, για να περάσουμε από το σημείο, πρέπει όχι απλώς να βγούμε στον δρόμο, αλλά να τρέξουμε στο κέντρο ενός δρόμου διπλής κυκλοφορίας λέγοντας το «Πάτερ ημών» από μέσα μας.

Εσύ τι ζόρι τραβάς; θα μου πεις. Είμαστε ασορτί με τους γενικώς και τοπικώς κυβερνώντες. Όλοι κάνουμε ελεύθερα ό,τι γουστάρουμε και λογαριασμό δεν δίνουμε. Δημοκρατία δεν έχουμε;