Καταδικάζω τη βία σε βάρος βουλευτών της Νίκης, αλλά…

Οι βουλευτές της Νίκης είναι τυχεροί. Ανήκουν σε εκείνο το κομμάτι του πολιτικού τόξου που δύσκολα θα υποστεί βία. Ως κομμάτι του υστερικού, αντισυστημικού τόξου είναι ασφαλείς. Κι έτσι είναι μάλλον δύσκολο να δοθεί σε κάποιον η ευκαιρία να πει τη φράση «Καταδικάζω τη βία σε βάρος του βουλευτή της Νίκης, Παπαδόπουλου, αλλά πρέπει να εξετάσουμε ποιος την προκαλεί αυτή τη βία». Είναι δύσκολο, δηλαδή, να δικαιολογήσει κανείς τη βία με τον τρόπο που το έκανε ο βουλευτής της Νίκης Νίκος Παπαδόπουλος.

Σε περίπτωση που δεν είστε ενήμεροι, να σας πω ότι ένα στέλεχος της Νίκης επιτέθηκε και χτύπησε μια βουλευτή της Νέας της Δημοκρατίας μέσα σε εκκλησία και την επόμενη στη Βουλή, ο βουλευτής Παπαδόπουλος απείλησε με τη μορφή της τάχα αθώας προειδοποίησης «Ακόμα και οι πιστοί στις εκκλησίες μοιράζουν σφαλιάρες… συγκεντρωθείτε γιατί θα δούμε και χειρότερα με αυτά που κάνετε» και στη συνέχεια «καταδίκασε» την επίθεση υπερασπιζόμενος τη δράστιδα λέγοντας «βεβαίως και καταδικάζουμε τη βία, αλλά ποιος την προκαλεί τη βία».

Η επίρριψη της ευθύνης της άσκησης βίας στα θύματα είναι ο πιο κλασικός τρόπος υπεράσπισης των τραμπούκων και των κακοποιών. «Καταδικάζουμε τον βιασμό, αλλά ποιος φταίει για τον βιασμό;», «καταδικάζουμε την τρομοκρατία, αλλά ποιος φταίει για την τρομοκρατία;», «καταδικάζουμε τον πόλεμο, αλλά ποιος φταίει που ο καλός κύριος Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία;».  

Κατά τη γνώμη μου είναι πιο τίμιο να εξυμνήσει κανείς τη βία, παρά να κρυφτεί με αυτόν τον τρόπο πίσω από το δάχτυλό του. Είναι καλύτερα να έχει το θάρρος να πει ότι πρέπει να δέρνουμε τους βουλευτές που δεν γουστάρουμε, παρά να λέει ότι δεν είναι σωστό να τους δέρνουμε, αλλά όταν αυτό γίνεται φταίνε εκείνοι. Αλλά, βλέπετε, οι υπερασπιστές της βίας είναι σχεδόν πάντα θρασύδειλοι.

Κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι ο βουλευτής Παπαδόπουλος έχει το ακαταλόγιστο και ότι δεν είναι υποχρεωτικό να καταλαβαίνει τι λέει. Στο κάτω κάτω μιλάμε για τον άνθρωπο ο οποίος από το βήμα της βουλής μάς ενημέρωνε για τη δράση των δαιμόνων κατά τη διάρκεια της εορταστικής περιόδου των Χριστουγέννων. Όμως νομίζω ότι αυτό μικρή σημασία έχει. Είτε εν πλήρει συνειδήσει είτε εξ αμελείας, ο βουλευτής της Νίκης γίνεται άλλος ένας ακόμα που υπερασπίζεται τους τραμπούκους που σηκώνουν χέρι σε οποιονδήποτε δεν γουστάρουν. Ένας από αυτούς που, μιλώντας από την ασφάλεια που παρέχει το να είσαι στην πλευρά των βίαιων, μιλά για τη βία λες και αναφέρεται σε θεωρητικά σχήματα και αποδοκιμασίες. Λες και δεν καταλαβαίνει ότι μόνο για τα ζώα, τα στερημένα από τη δυνατότητα του λόγου, η βία είναι αναπόφευκτη (αν και ακόμα και τα ζώα, τις περισσότερες φορές, προτιμούν να φύγουν παρά να πλακωθούν). Από την άλλη, πρέπει να δεχτούμε ότι μερικοί άνθρωποι είναι χειρότεροι κι από ζώα. Και μπράβο τους.