Στο όνομα της φιλελεύθερης δημοκρατίας

Η συνεχιζόμενη, σε ολοένα και πιο υψηλούς και διχαστικούς τόνους, συζήτηση για το νομοσχέδιο που θα φέρει η κυβέρνηση στη Βουλή σχετικά με τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και τα δικαιώματα των παιδιών τους έρχεται να αναδείξει ξανά τη χρόνια διακομματική παθογένεια του πολιτικού συστήματος. Ότι δηλαδή οι πολιτικές σκοπιμότητες και τα μικροκομματικά συμφέροντα διατηρούν την απόλυτη προτεραιότητα στους σχεδιασμούς των κομματικών ηγεσιών. Ταυτόχρονα, οι τοποθετήσεις βουλευτών από όλο το πολιτικό φάσμα έρχονται να διαταράξουν, για μια ακόμα φορά, τις διαχωριστικές γραμμές πίσω από τις οποίες οχυρώνονται οι κάθε λογής εκπρόσωποι των παραδοσιακών ιδεολογικών ρευμάτων.

Ο πρωθυπουργός αποφάσισε -με σημαντική καθυστέρηση και περισσότερο εξ ανάγκης, είναι η αλήθεια- να ανοίξει την επί της ουσίας συζήτηση για ένα θέμα που αφορά στον πυρήνα των δικαιωμάτων μερίδας των πολιτών. Όταν δηλαδή διαπίστωσε ότι η μισή περίπου κοινοβουλευτική του ομάδα δεν είναι προετοιμασμένη να ξεπεράσει τέτοιου είδους «νομοθετικά σοκ». Εξ άλλου, η αναγνώριση του δικαιώματος της συστηματικής εσωκομματικής αντιπολίτευσης στους πρώην πρωθυπουργούς της παράταξής του, μάλλον τους έχει ενθαρρύνει να φτάσουν την κριτική τους στα άκρα, όπως γίνεται και στο ζήτημα των ομόφυλων ζευγαριών. Ο χαρακτηρισμός της αποχής των βουλευτών από τη σχετική ψηφοφορία ως «αξιοπρεπούς στάσης» ανακουφίζει ίσως, έστω και πρόσκαιρα, την κυβερνητική πλειοψηφία αλλά μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνος στο μέλλον και όχι μόνον για την κυβέρνηση.

Ταυτόχρονα, η πρωθυπουργική ανοχή στην αποχή πυροδότησε την πολιτική αναστάτωση. Τα κόμματα της κεντροαριστερής αντιπολίτευσης άδραξαν την ευκαιρία προκειμένου να μεταθέσουν τη δημόσια συζήτηση από ένα κρίσιμο κοινωνικό πρόβλημα σε μια προεκλογική αντιπαράθεση με την κυβέρνηση, έχοντας το βλέμμα τους στραμμένο στις ευρωεκλογές. Ο νέος Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επέβαλε «κομματική πειθαρχία» στους βουλευτές του αναγνωρίζοντας ότι η Αριστερά που εκπροσωπεί χρειάζεται βούρδουλα για να ψηφίσει υπέρ της ισότητας των δικαιωμάτων των πολιτών. Παράλληλα, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ μοιάζει να υποτιμά τον κίνδυνο να ενισχύσει αντικειμενικά με τη στάση της τις θέσεις των πιο συντηρητικών και ακραίων στοιχείων εντός και εκτός της ΝΔ. Το τίμημα της «δεύτερης θέσης» δεν πρέπει να το πληρώσει η κοινωνία.

Η επικείμενη κατάθεση και ψήφιση του νομοσχεδίου επανέφερε στο προσκήνιο το πρόβλημα της συνεχιζόμενης άμεσης και έμμεσης παρέμβασης της Εκκλησίας στο νομοθετικό -και όχι μόνο- έργο της Πολιτείας σε θεσμούς αλλά και σε πολύ κρίσιμα κοινωνικά ζητήματα. Ο πρωθυπουργός επιχείρησε στη συνέντευξή του να οριοθετήσει την παρέμβαση αυτή η οποία έφτασε να απειλεί τη συνοχή της κυβέρνησής του, από θρησκευτικής ή και ψηφοθηρικής σκοπιάς. Ωστόσο, το θέμα του διαχωρισμού της Εκκλησίας από το Κράτος τίθεται ολοένα και πιο επιτακτικά αφού το χάσμα μεταξύ των θεολογικών δογμάτων της Εκκλησίας και των αναγκών της κοινωνικής πραγματικότητας διευρύνεται συνεχώς. Ο σεβασμός της Εκκλησίας και της πίστης των ανθρώπων δεν μπορεί να συνεχίσει να στέκεται εμπόδιο στον εκσυγχρονισμό των κανόνων που διέπουν την καθημερινότητα των πολιτών.

Το νομοσχέδιο έφερε στην επικαιρότητα και μια πραγματικότητα που ενοχλεί τους υπέρμαχους των αμετακίνητων ιδεολογικών κομματικών ταμπελών. Αποδεικνύεται -και στην περίπτωση αυτή- ότι ο παραδοσιακός διαχωρισμός ανάμεσα σε Αριστερά και Δεξιά δεν αντανακλά τη σημερινή πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα. Όχι διότι καταργήθηκαν ή έστω μειώθηκαν οι κοινωνικές ανισότητες αλλά επειδή οι κοσμοθεωρίες και οι προτάσεις των δύο πλευρών δεν εξασφαλίζουν, κάθε μία για λογαριασμό της, τις αναγκαίες απαντήσεις. Η αντιμετώπιση των σύγχρονων εθνικών, κοινωνικών, κλιματικών και τεχνολογικών προκλήσεων βρίσκεται στο επίκεντρο της πολιτικής και ιδεολογικής αντιπαράθεσης. Αποδεικνύεται καθημερινά ότι η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην πρόοδο και τη συντήρηση τέμνει εγκάρσια τις πολιτικές δυνάμεις αναδεικνύοντας την υπεράσπιση των αρχών της φιλελεύθερης δημοκρατίας σε κορυφαίο αίτημα της εποχής.