Εναλλακτική λύση στον Μητσοτάκη δεν μπορεί να είναι το συνονθύλευμα του Τσίπρα

Μέσα από την κάλπη της Κυριακής οι πολίτες θα στείλουν δύο καθοριστικά μηνύματα: Το πρώτο αφορά στο κόμμα ή στα κόμματα που θα αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας, και το δεύτερο στο είδος και το ύφος της αντιπολίτευσης που επιθυμούν για τα επόμενα χρόνια. Μπορεί το πρώτο μήνυμα να φαίνεται αυτή τη στιγμή ως το πιο κρίσιμο για τη μελλοντική πορεία της Ελλάδας, ωστόσο, το δεύτερο, όπως αποδείχτηκε τα τελευταία χρόνια, θα είναι αποφασιστικό τόσο για την ποιότητα της δημοκρατίας μας όσο και για τη διαμόρφωση νέων πολιτικών συσχετισμών στην αντιπολίτευση, θέμα ιδιαίτερα σημαντικό με βάση τον κανόνα της δημοκρατικής εναλλαγής των κομμάτων στην εξουσία.

Αν οι ψηφοφόροι τελικά δεν «ρίξουν τις δημοσκοπήσεις στον κουβά», όπως τους προέτρεψε ο Αλέξης Τσίπρας, και το πρώτο μήνυμα δείξει ως πιο πιθανή μια δεύτερη αυτοδύναμη θητεία της Νέας Δημοκρατίας, τότε το μήνυμα προς την αντιπολίτευση θα είναι ακόμα πιο σημαντικό. Μια νέα ήττα του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι και προσωπική ήττα του αρχηγού του ο οποίος, είτε αποφασίσει να κάνει ότι κάνουν οι πρόεδροι όταν χάνουν -επανειλημμένα στην περίπτωσή του- είτε αποφασίσει να κάνει πως δεν καταλαβαίνει και παραμείνει στη θέση του περιμένοντας μια ακόμα τετραετία για να (ξανα)κυβερνήσει θα είναι ο ίδιος απαξιωμένος και το κόμμα του σε αποδρομή.

Ανεξάρτητα από τις αποφάσεις του Αλέξη Τσίπρα, το σίγουρο είναι ότι η χώρα θα αναγκαστεί να υποστεί για δεύτερη συνεχόμενη φορά τον λαϊκισμό μιας αξιωματικής αντιπολίτευσης που θα γίνει ακόμα πιο ακραίος και πιο επιθετικός μετά από τη νέα ήττα. Ο λαϊκισμός αυτός θα πρέπει να εκφράζει όλες τις συνιστώσες του αλλοπρόσαλλου συνονθυλεύματος της «Αριστεράς» από τους εναπομείναντες ανανεωτικούς, τους ανανήψαντες πασόκους και τους πρώην εκσυγχρονιστές μέχρι τους «αναγκαστικούς συμμάχους» Ανελίτες που ρίζωσαν για τα καλά και την Καραμανλική συνιστώσα της συγκυβέρνησής τους.

Η προεκλογική περίοδος δίνει μια ανάγλυφη εικόνα του αδιεξόδου στο οποίο βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Η «προοδευτική κυβέρνηση των νικητών» υποβιβάστηκε σε «κυβέρνηση ανοχής» και στη συνέχεια σε «κυβέρνηση ειδικού σκοπού». Η δήθεν αποπομπή Πολάκη από τα ψηφοδέλτια «πήγε κουβά» με το πρωτοπαλίκαρο των προγραφών δημοσίων προσώπων να θυμίζει το «ποιος κάνει κουμάντο σε αυτό το κόμμα». Οι διάφορες νομισματικές πλατφόρμες ανταλλαγών μας γύρισαν στις μέρες του ‘15 ηρωοποιώντας ξανά τον κάποτε αποπεμφθέντα Βαρουφάκη. Ενώ ο Κατρούγκαλος και η Θεανώ Φωτίου με τις δηλώσεις τους που μαρτυρούν το όραμα του οικονομικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ μας έδωσαν μια γεύση για την επόμενη μέρα.

Οι ιεροεξεταστές της Αριστεράς ξύπνησαν τις χειρότερες μνήμες μας με την επίθεσή τους στον Διονύση Σαββόπουλο που διανοήθηκε να κάνει διαφορετική πολιτική επιλογή. Καμιά έκπληξη αφού το ίδιο είχαν κάνει και με τον Νίκο Πορτοκάλογλου που είχε τολμήσει να τραγουδήσει «θα περάσει κι αυτό» όταν βρισκόντουσαν στην εξουσία. Το χειρότερο απ’ όλα, καταψήφισαν τις τροποποιήσεις για την απαγόρευση του κόμματος Κασιδιάρη καλωσορίζοντας ανοιχτά και δημόσια στο κόμμα τους εκείνους που ψήφισαν συνειδητά και επανειλημμένα τους δολοφόνους με τις σβάστικες. Ο λεκές του Κασιδιάρη δεν θα ξεπλυθεί ποτέ στη συνείδηση των δημοκρατικών πολιτών.

Ωστόσο, ο συσχετισμός των δυνάμεων στην αντιπολίτευση δεν θα ανατραπεί αυτομάτως εξαιτίας του συριζαϊκού αλαλούμ. Οποιοδήποτε κι αν είναι το εκλογικό αποτύπωμα, η ουσιαστική ανασυγκρότηση της δημοκρατικής παράταξης είναι προϋπόθεση για τη δημιουργία μιας σοβαρής και αποτελεσματικής αντιπολίτευσης ικανής να συγκροτήσει αύριο μια αξιόπιστη λύση για τη διακυβέρνηση της χώρας. Και κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη συσπείρωση όλων, χωρίς καμιά εξαίρεση, των στελεχών και των δυνάμεων της σοσιαλδημοκρατίας και του ευρύτερου προοδευτικού πολιτικού Κέντρου. Μακάρι η κάλπη των εκλογών να βγάλει μια πρώτη, ελπιδοφόρα μαγιά για τη μεγάλη συσπείρωση της δημοκρατικής παράταξης.