Εμπρός για λίγη ακόμη αφαίμαξη των μικρομεσαίων

Στην πολιτική, όπως και στην τέχνη, δεν υπάρχει παρθενογένεση. Τουλάχιστον όχι συχνά. Εκτός βέβαια από τις περιπτώσεις των πολιτικών, οι οποίοι πιστεύουν ότι είναι η μετενσάρκωση του Κάρλ Μαρξ ή του Τζών Λοκ. Ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία των Δελαπατρίδηδων. Είναι προσγειωμένος και δεν ονειρεύεται ότι οι ιδέες του θα αλλάξουν τον κόσμο ολάκερο. Έτσι δεν διστάζει να υιοθετήσει παλαιότερες δοκιμασμένες πρακτικές, ακόμη και αν προέρχονται από τους πολιτικούς του αντιπάλους.

Αυτό ακριβώς έκανε και στη ΔΕΘ, όπου ανέλυσε -μεταξύ άλλων- τη φορολογική του πρόταση. Ένα «εντελώς διαφορετικό φορολογικό σύστημα» όπως χαρακτηριστικά είπε. Στο πλαίσιο της διαφορετικότητας, πρότεινε και τη αύξηση του συντελεστή φορολόγησης των μερισμάτων από 5% σε 15%. Ακριβώς δηλαδή όπως έκανε η Πρώτη Φορά Αριστερά (με ολίγο Καμμένο στην άκρη) όταν τα έβαλε πραγματικά με το μεγάλο κεφάλαιο και τα μονοπώλια. Τότε δηλαδή που καλούσε μικρομεσαίους επιχειρηματίες να πληρώνουν φόρο εισοδήματος 24% και «καπάκι» φόρο μερίσματος 15% για να πάρουν τα λεφτά που κέρδισαν. Χώρια φυσικά οι εισφορές.

Το πρόβλημα όμως της σοσιαλδημοκρατικής πρότασης είναι ότι ακριβώς αυτός ήταν ο πυρήνας της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ για τον οποίο καταδικάστηκε η ΠΦΑ από τους πολίτες. Αυτή η αφαίμαξη των μικρομεσαίων ήταν που έφερε τη βαριά ήττα στη διπλή κάλπη του 2019. Το να μην είσαι δογματικός και να αναγνωρίζεις τις επιτυχίες του αντιπάλου σου είναι πολύ σοφό. Ακόμη και να αντιγράφεις τις πολιτικές που θεωρείς σωστές. Το να αντιγράφεις όμως τα μοιραία λάθη του, είναι συνταγή καταστροφής. Ιδίως αν πασχίζεις να αντικρούσεις όσους σε κατηγορούν ότι λοξοκοιτάζεις προς τη Δεύτερη Φορά Αριστερά.