Νέος εκλογικός νόμος; Όχι, ευχαριστώ!

Ας ελπίσουμε ότι ο πρωθυπουργός θα (ξανα)διαψεύσει στη Θεσσαλονίκη τις προφητείες περί αλλαγής του εκλογικού νόμου που ο ίδιος και η αυτοδύναμη κοινοβουλευτική του πλειοψηφία ψήφισαν στην αρχή της θητείας του. Έτσι, θα παραμείνει αμετακίνητος στην προεκλογική του υπόσχεση ότι οι κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού θα πρέπει να γίνονται έγκαιρα γνωστοί και να μην προσαρμόζονται την τελευταία στιγμή στις «ανάγκες» του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος.

Η αιτιολογία που προβάλουν οι ένθερμοι εσωκομματικοί υποστηρικτές της νέας τροποποίησης του εκλογικού νόμου επί το πλειοψηφικότερον, ότι νέες, έκτακτες συνθήκες επιβάλλουν μια τέτοια αλλαγή, δεν ευσταθούν σε καμιά περίπτωση. Οι σχέσεις με την Τουρκία παραμένουν το ίδιο κρίσιμες όπως και τότε που η σημερινή κυβέρνηση ανέλαβε τα καθήκοντά της, αν θυμηθούμε ότι τότε ακριβώς έγιναν τα γεγονότα στον Έβρο. Αλλά ούτε και η ενεργειακή κρίση αποτελεί επαρκή δικαιολογία αφού το πρόβλημα παίρνει μακροχρόνια χαρακτηριστικά καθώς συνδέεται με την ενεργειακή μετάβαση εν μέσω γεωπολιτικών ανακατατάξεων, της κλιματικής αλλαγής κ.λπ.

Η ανάγκη για πολιτική σταθερότητα εξακολουθεί να υπάρχει και να είναι πολύ σημαντική για την πορεία της χώρας. Ωστόσο, η σταθερότητα αυτή δεν μπορεί να εξασφαλιστεί με την αύξηση του εκλογικού μπόνους του εκάστοτε πρώτου κόμματος. Όσοι ισχυρίζονται ότι αυτή τη φορά χρειάζεται η αυτοδυναμία «πάσει θυσία», ας μην ξεχνούν πόσο ακριβά πλήρωσε η χώρα -και μάλιστα δύο φορές- το μπόνους αυτό πριν από μερικά χρόνια. Η δικαιολογία ότι τα άλλα κόμματα έχουν αποκλείσει κάθε πιθανότητα συνεργασίας δεν είναι καθόλου πειστική. Κανένα περιθώριο για μια τέτοια συνεργασία δεν είχε αφήσει άλλωστε ούτε η Φώφη Γεννηματά όταν η κυβέρνηση ψήφιζε τον εκλογικό της νόμο με πιο αναλογική διάθεση.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κέρδισε δύο κρίσιμες διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις, την εσωκομματική και την κοινοβουλευτική, υψώνοντας τη σημαία της συνέπειας και του σεβασμού προς στους θεσμούς. Ανεξάρτητα από πολιτικές διαφωνίες και αντιπαραθέσεις στα ζητήματα διακυβέρνησης της χώρας, ο πρωθυπουργός δεν μπορεί παρά να πιστωθεί πολιτικά τη μέχρι σήμερα επιμονή του στην εξάντληση της συνταγματικά προβλεπόμενης τετραετίας καθώς και στην ισχύ του δικού του εκλογικού νόμου. Πρόκειται για μια ρήξη με «παραδοσιακές παθογένειες» του πολιτικού μας συστήματος.

Η αναγκαία πολιτική σταθερότητα όμως δεν μπορεί να προκύψει από ριψοκίνδυνα τρικ, ειδικά στην περίπτωση που απευθύνεσαι στον κατ’ εξοχήν θεσμικό χώρο για να εξασφαλίσεις την αυτοδυναμία σου. Η επομένη των εκλογών είναι μια διαφορετική μέρα και οι πολιτικές δυνάμεις, κυβερνητικές ή αντιπολιτευτικές, που θα επιδείξουν αλαζονεία και αδιαφορία για τον σχηματισμό κυβέρνησης προγραμματικής συνεργασίας θα βρουν τις συνέπειες της στάσης τους στην επόμενη κάλπη. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η πολιτική σταθερότητα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς θεσμική σταθερότητα.