Μέχρι πότε οι πολλοί θα ανεχόμαστε τα καπρίτσια των λίγων;

Παρακολουθώντας το ρεπορτάζ για συγκέντρωση αντιεμβολιαστών κάπου στην Αθήνα, άκουσα έναν από τους ομιλητές να καλεί τους 100-150 συγκεντρωμένους να ενωθούν σαν γροθιά. Υποθέτοντας πως το κάλεσμα προέτρεπε σε δυναμικές αντιδράσεις (τα άλλα στα οποία παραπέμπει η γροθιά έχουν να κάνουν με το σεξ, με παρέα ή κατά μόνας και μάλλον δεν είχαν σχέση με την προτροπή), πραγματικά απόρησα. Δεν συνειδητοποιούν πόσο λίγοι είναι; Δεν σκέφτονται τι θα γίνει αν ενωθούν σαν γροθιά και όλοι οι υπόλοιποι που υφίστανται τις συνέπειες της ανευθυνότητας των ψεκασμένων/φοβικών/δύσπιστων αλλά σίγουρα πολύ λιγότερων συμπολιτών;

Μετά από δύο χρόνια πανδημίας και έναν χρόνο από τότε που ξεκίνησαν οι εμβολιασμοί, οι
περισσότεροι καταλαβαίνουμε πως μεγάλο μέρος των περιορισμών επιβάλλονται επειδή
κάποιοι συμπολίτες επιμένουν να αρνούνται να κάνουν το μόνο λογικό για τους ίδιους και την κοινωνία, δηλαδή να εμβολιαστούν. Άνθρωποι μπαίνουν σε καραντίνα, δεν δουλεύουν ή
δουλεύουν με περιορισμούς, δεν διασκεδάζουν ή διασκεδάζουν με περιορισμούς, πλακώνονται στα τεστ, όχι επειδή φοβούνται ένα συνάχι ή μια αδιαθεσία, αλλά επειδή ξέρουν πως κάποιοι από εμάς έτσι και κολλήσουν θα πάθουν πολύ περισσότερα από ένα συνάχι ή μια απλή αδιαθεσία. Κι αυτό, που από μόνο του είναι κακό, γίνεται ακόμα χειρότερο επειδή αυτοί που θα πάθουν τα πολύ περισσότερα θα χρειαστούν νοσηλεία, κι αν είναι πολλοί θα φρακάρουν το σύστημα υγείας. Κι ένα φρακαρισμένο σύστημα υγείας είναι καταστροφή για τους πάντες και όχι μόνο για όσους προκαλούν το φρακάρισμα.

Μόνο που ο κίνδυνος να νοσήσει βαριά και να καταλήξει στο νοσοκομείο δεν είναι ο ίδιος για όλους. Αυτοί που κυρίως κινδυνεύουν είναι οι ανεμβολίαστοι συμπολίτες. Πράγμα που σημαίνει πως, όσο περισσότεροι είναι οι ανεμβολίαστοι συμπολίτες, τόσο αυξάνει ο κίνδυνος να φρακάρει το σύστημα, και συνεπώς τόσο αυξάνουν οι περιορισμοί προκειμένου να αποτραπεί το φρακάρισμα. Φυσικά, ακόμα κι αν ήμασταν όλοι εμβολιασμένοι, κάποια μέτρα θα έπρεπε να τηρηθούν, αλλά θα ήταν σίγουρα πολύ λιγότερα και πολύ πιο χαλαρά από αυτά που υφιστάμεθα τώρα.

Αναρωτιέμαι λοιπόν: τι θα γίνει αν ενωθούν σαν γροθιά οι πολλοί; Αυτοί που υφίστανται τις
συνέπειες της ξεροκεφαλιάς και της ανοησίας των λίγων. Των λίγων που όχι μόνο μας αναγκάζουν σε περισσότερα μέτρα αλλά έχουν το θράσος να διαμαρτύρονται, να διαδηλώνουν, να απειλούν. Τι θα γίνει αν πούμε «αρκετά τους ανεχτήκαμε»; Πιθανότατα θα γίνει αυτό που συμβαίνει όταν ένα κανισάκι τρέχει γύρω γύρω από ένα μεγαλόσωμο σκυλί γαβγίζοντας υστερικά. Το μεγαλόσωμο σκυλί μπορεί για πολλή ώρα να μην κάνει τίποτα, αλλά έτσι και η υπομονή του στερέψει τα πράγματα δεν θα είναι καθόλου καλά για το κανισάκι.

Και τι θα γίνει αν το ίδιο πούμε για κάθε αντικοινωνική, απειλητική και φωνακλάδικη μειοψηφία;

Τι θα γίνει αν το ίδιο πούμε για τα τάγματα εφόδου που χθες ξαναέδρασαν στην ΑΣΟΕΕ και για τους προστάτες τους; Τι θα γίνει αν το ίδιο πούμε για τους καταληψίες των πανεπιστημίων και των σχολείων που κλέβουν δημόσιο χώρο και ώρες διδασκαλίας; Τι θα γίνει αν το ίδιο πούμε για όσους βανδαλίζουν την πόλη; Για όσους κλείνουν τους δρόμους της όποτε τους κάνει κέφι;

Γιατί οι πολλοί εμβολιαζόμαστε. Οι πολλοί δεν καταλαμβάνουμε σχολεία και πανεπιστήμια. Οι πολλοί δεν βανδαλίζουμε και δεν τραμπουκίζουμε. Οι πολλοί δεν μουτζουρώνουμε την πόλη ούτε τη λερώνουμε με τις αφίσες μας. Οι πολλοί δεν κατεβάζουμε τα ρολά στις δουλειές μας ούτε κλείνουμε τους δρόμους της πόλης όποτε το απαιτεί το κομματικό συμφέρον ή η ψυχική μας διάθεση. Οι πολλοί συνεχώς περιοριζόμαστε, ζοριζόμαστε, ταλαιπωρούμαστε, απειλούμαστε από τους λίγους που, αφού μας περιορίσουν, ζορίσουν, ταλαιπωρήσουν, απειλήσουν, βάζουν και τις φωνές και μας απειλούν με ακόμα χειρότερα. Κι εμείς δείχνουμε υπομονή και τους ανεχόμαστε. Αλλά ως πότε; Και μπράβο μας.